Blaze Bayley, Serpent Lord, Vile Extortion

Δεν νομίζω να υπάρχει καλύτερη συγκυρία από το να έχεις τη δυνατότητα να σπάσεις τη ρουτίνα της καθημερινότητας με μια συναυλία πολλά υποσχόμενη καταμεσής της εβδομάδας. Χάρη στη Made of Stone Productions, την περασμένη Τετάρτη είχαμε την ευκαιρία να ξαναδούμε επί σκηνής τον Blaze Bayley με τους μουσικούς του, πλαισιωμένους από δυο συγκροτήματα της τοπικής σκηνής, τους Serpent Lord και τους Vile Extortion.

Την βραδιά άνοιξαν οι Vile Extortion, τους οποίους αν δεν κάνω λάθος, τους είχα δει τελευταία φορά ζωντανά όταν άνοιξαν για τους Rumble Militia την περασμένη Άνοιξη στη Θεσσαλονίκη. Σίγουρα τα δείγματα της νέας τους εμφάνισης ήταν αρκετά καλύτερα και βελτιωμένα σε αρκετά επίπεδα. Αν και εγώ προσωπικά τους θυμάμαι να κινούνται σε σχεδόν αποκλειστικά Thrash Metal μονοπάτια, με έκπληξη είδα πως έχουν εντάξει στις συνθέσεις τους αρκετά μελωδικά riffs «παίζοντας» λίγο με τις Core καταβολές τους. Το καλό ήταν ότι το θέρμαναν αρκετά γρήγορα το κοινό, έχοντας την θερμή υποστήριξή του καθ όλη τη διάρκεια του set τους, αν και – καθαρά προσωπική νότα – ίσως χρειαστεί να βελτιώσουν λίγο την σκηνική τους παρουσία, αφού έμοιαζαν να έχουν μια υποβόσκουσα αμηχανία (ίσως να φταίει το νεαρό της ηλικίας, δεν ξέρω), ενώ καλό θα ήταν να μην γονατίζει τόσο συχνά ο τραγουδιστής τους στο σανίδι, αφού πολλές ήταν οι φορές που τον έχασα από το οπτικό μου πεδίο. Σίγουρα εξαιρετική η προσθήκη του νέου ντράμερ τους, ο οποίος παρά το νεαρό της ηλικίας του, έδειξε να έχει ταλέντο και μεράκι γι’ αυτό που υπηρετεί.

Το set τους: He, Who Dwells In Shadow, Unholy Breath, Purification Process, Anguish, Mors Certissima, Cry of Terror, Throne of Blood.

Η συνέχεια μας επιφύλασσε τους Serpent Lord, ένα από τα πιο ελπιδοφόρα συγκροτήματα της πόλης μας αλλά και της ευρύτερης σκηνής. Φαίνεται πως το πέρασμα του χρόνου μόνο καλά στοιχεία έχει να δώσει για την μπάντα, αφού είναι πλέον εμφανές ότι πατούν πολύ καλύτερα στα πόδια τους, δείχνοντας παράλληλα με θέρμη τον μουσικό τους προσανατολισμό, ο οποίος συνοδεύεται από την τεχνική τους αρτιότητα. Οι Serpent Lord μας ταξίδεψαν σε Doom μονοπάτια με τις Heavy πινελιές να μονοπωλούν τις συνθέσεις τους, ενώ η ικανότητά τους να «παίζουν» μεταξύ τους επάνω στην σκηνή, έκανε την σκηνική τους παρουσία αρκετά ενδιαφέρουσα. Λίγο τα σκηνικά που αξιοποιούν επάνω στο σανίδι, λίγο η καλή τους διάθεση και ενέργεια, λίγο το κοινό που τους συντρόφευε κατά τη διάρκεια του σετ, συνέβαλαν σε μια ολοκληρωμένη εμφάνιση και άφησαν σκέψεις πως εαν πραγματικά δουλέψουν επάνω σε αυτό που αγαπούν, θα δούμε μελλοντικά πολύ όμορφα πράγματα.

Το σετ τους: Sacrilegium, The Lesser Key, Horned God, Nephilim, Ambassador of The New Age, Evvuio Oitovo Iman, Sacred Serenity (Death), Seed of Devine.

Ο Blaze Bayley ανέκαθεν μου φαινόταν συμπαθής, παρά τα κιλά χολής που ανά καιρούς έχουν αδειάσει πάνω του οι στρατιώτες του καυτού χατζη-ατσαλιού. Και ως ένα βαθμό, πράγματι απέδειξε ότι είναι όσα είχα στο μυαλό μου (αν και ήταν η δεύτερη φορά που τον έβλεπα επί σκηνής). Ένας καθόλα επαγγελματίας, που υπηρετεί το είδος με αφοσίωση και αγάπη, και που παρά τα πάνω και τα κάτω που είχε η καριέρα του στο πέρας των ετών, κράτησε κεφάλι ψηλά και πορεύθηκε με όσα είχε. Η παρουσία του στο Eightball συνοδεύτηκε από τρανή επιτυχία σε πολλά επίπεδα: αφενός (και το κυριότερο για μένα, αφού μιλάμε για ζωντανή εμφάνιση) το κοινό αγκάλιασε τον Blaze και τους μουσικούς του και τους κράτησε σφιχτά από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Headbanging, υψωμένες γροθιές, sing-alongs, γενικά «πανηγύρι». Από την άλλη, ο Bayley ήταν σε εξαιρετική φόρμα και φυσικά με διάθεσή στα ύψη, αφού πέρα από την φωνητική του δεινότητα, είχε την ικανότητα να συνδιαλλέγεται με το κοινό, κάνοντας την ατμόσφαιρα πιο οικογενειακή. Για τους μουσικούς που τον πλαισίωναν, δεν έχω να προσάψω κάτι αρνητικό, αφού όχι μόνο ήταν εξαιρετικοί στην απόδοσή τους, αλλά έγιναν από ένα σημείο και μετά ένα με το κοινό, δείχνοντας το πάθος που τους διακατέχει με κάθε ευκαιρία. Πιθανώς το μελανό σημείο της βραδιάς (αυτό για το οποίο σας προϊδέασα στην αρχή), ήρθε λίγο πριν την ερμηνεία του “Clansman” και την αντίδραση του Bayley στην προσπάθεια αγαπημένου φίλου να ανέβει στη σκηνή και να κάνει πιθανώς stage – dive. Όσο επαγγελματίας και να είσαι, όσα χρόνια κι αν έχεις φάει στο δρόμο, ανεξάρτητα από τον αριθμό των συγκροτημάτων και μουσικών που έχεις με τα χρόνια συνεργαστεί, δεν μπορείς (για μένα, αλλά και για πολλούς που είδαμε τι έγινε και το συζητήσαμε μετά) να αρπάζεις τον οποιονδήποτε φαν σου που πορώνεται και σου δείχνει την αγάπη του και σχεδόν να τον πετάς από τις πλαϊνές σκάλες της σκηνής κουνώντας του επιδεικτικά το δάχτυλο τύπου ‘no passaran’. Δεν είναι η λογική που με ενόχλησε βαθύτατα, οκ, δεν θες άλλον στην σκηνή πέρα από εσένα. Είναι ο άγαρμπος τρόπος που το κάνεις. Μπορείς να τον σταματήσεις απλά διάολε, όχι να τον σπρώξεις στις σκάλες και να κουνάς το δαχτυλάκι σου. Και όχι «στο metal αυτά έχει». Τέλος πάντων προχωράμε. Με αυτό το σκηνικό, η γεύση που μου έμεινε ήταν γλυκόπικρη από αυτή τη συναυλία, ελπίζω αν υπάρξει επόμενη φορά, να μην υπάρχουν μελανά σημεία.

The Dark Side of Black, A Thousand Years, Dark Energy 256, Lord of the Flies, The World Is Turning the Wrong Way, Human, Life Goes On, Fight Back, Virus, Silicon Messiah, The Day I Fell to Earth, Together We Can Move the Sun, The Clansman, Calling You Home, Stare at the Sun, Man on the Edge, Futureal