Το πάθος και η αδημονή του ελληνικού κοινού να δει τους ιδιαίτερους Blood Ceremony ζωντανά επί ελληνικού εδάφους άγγιζε υψηλά επίπεδα. Η προσπάθεια των κατ’ αρχάς οπαδών και κατά δεύτερων Θεσσαλονικέων οργανωτών της εταιρείας Krisis Productions ήταν εξίσου δυναμική. Να που ένα συναυλιακό απωθημένο πραγματοποιήθηκε δίπλα στο σπίτι μας.

Δεν ξέρω αν έχω συνειδητοποιήσει τι ακριβώς είδαμε την περασμένη Κυριακή στο Eightball Live Stage της Θεσσαλονίκης. Σε άλλες εποχές θα ήτο αδιανόητο ίσως να γίνουμε μάρτυρες της μυσταγωγίας των Καναδών σε απόσταση αναπνοής. Για να τα πάρουμε όμως όλα από την αρχή.

Τη συναυλία των BloodCeremony άνοιξαν οι ΑθηναίοιBUS. Τα ‘νόθα’ παιδιά της doom-άτης ψυχεδέλειας των BlackSabbath, ήταν πιθανώς η καλύτερη επιλογή για να μας ζεστάνει πριν το occult‘χαστούκι’ των BloodCeremony. Με χορταστικές επιλογές κομματιών από τον πρώτο τους δίσκο αλλά και δίνοντας μια γεύση από τον πολυαναμενόμενο δίσκο τους, οι BUS, εμφανώς ευδιάθετοι και με την ορμή να ικανοποιήσουν τα αυτιά όλων, έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό επάνω στο σανίδι. Με σύμμαχο τον (πάντα) εξαιρετικό ήχο του μαγαζιού και όντες οι ίδιοι σε εξαιρετική φόρμα, άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις, ειδικά σε όσους τους απολάμβαναν για πρώτη φορά ζωντανά, όπως εγώ. Δίνω έμφαση στην ‘εξαιρετική φόρμα’ τους, έχοντας στο μυαλό μου συνεχώς την σκέψη ότι εάν όλοι οι ‘δικοί’ μας έπαιζαν με την ίδια προσοχή στην κάθε λεπτομέρεια και με το ίδιο πάθος για τη μουσική τους, ίσως η σκηνή μας να είχε εκτοξευτεί. Τίποτα δεν είχαν να ζηλέψουν από τα συγκροτήματα του εξωτερικού. Επαγγελματισμός και οπαδισμός για τους BUS είναι ταυτόσημες έννοιες. Χίλια μπράβο.

Και πάμε στο κυρίως πιάτο της ημέρας. Οι Blood Ceremony ιδιαίτερα τα τελευταία πέντε τουλάχιστον χρόνια, έχουν αποκτήσει ένα τρομερό following διεθνώς και όχι αδίκως. Και το καλό είναι ότι έχουν αγκαλιαστεί από ακροατές διάφορων μουσικών ειδών, συνεπώς μιλάμε για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον φαινόμενο. Την Κυριακή οι Blood Ceremony απέδειξαν το γιατί. Πέρα από την μουσική δεξιοτεχνία και την φανταστική ικανότητα αντίληψης και σύλληψης της μουσικής (γιατί μιλάμε για δισκάρες), δεν έχουν καβαλήσει το καλάμι που άλλοι μόνιμοι κάτοικοι του μουσικού σκουπιδότοπου δεν αποχωρίζονται. Η «ανθρώπινη» συμπεριφορά τους, τα χαμόγελα που έριχναν στο ενθουσιώδες κοινό και η υπόσχεση να επιστρέψουν σύντομα στη χώρα μας, τους κατατάσσουν πολύ ψηλά, τουλάχιστον για μένα. Με ένα σετ που ικανοποιούσε μέχρι και τους πιο δύσκολους, διανθισμένο με κομμάτια από όλη τους την πορεία (αλλά και κάποια καινούρια κομμάτια), οι Καναδοί κατάφεραν να μας μεταφέρουν στον δικό τους κόσμο, όπου η αγγελική τους αύρα συνδυαζόταν με μια κατάβαση στον Κάτω Κόσμο. Τώρα πως έγινε αυτό δεν ξέρω, αλλά ούτε και θέλω να μάθω. Με αξιοζήλευτη απόδοση από όλους και ειδικά από την Alia, η οποία ως άλλος θηλυκός Πάνας μας μάγεψε με το φλάουτό της, έκαναν τις όποιες μπάντες του είδους να κλαίνε κάτω από τα φουστάνια της μανούλας τους. Γιατί δεν είναι απλά ένα ακόμα occultψυχεδελικό συγκρότημα που έκανε επιτυχία γιατί είναι ρετρό και παρελθοντολάγνοι, αλλά γιατί αφοσιώθηκαν ψυχή τε και σώματι στην σύνθεση μουσικής με ταυτότητα και χαρακτήρα. Ούτε για τη λεζάντα, ούτε για την επιφανειακή επιτυχία κατά την οποία σε ακούνε πέντε γνωστοί σου και ο μπαμπάς σου στο σαλόνι. Αυθεντικοί, αληθινοί, Blood Ceremony.

Εύχομαι να μας δοθεί η ευκαιρία να τους απολαύσουμε ξανά σύντομα στη χώρα μας και όχι σε κάποιο φεστιβάλ στο εξωτερικό. Τέτοιες εμπειρίες μένουν ανεξίτηλες. Ευχαριστούμε.