Η Παρασκευή εκτός από τυπική μέρα εργασίας είναι και φριχτή όσον αφορά την κίνηση στους δρόμους της πρωτεύουσας. Πρόλαβα μόλις τα 2 τελευταία τραγούδια από τους 666 Packs οπότε δεν θα ήθελα να εκφέρω ολοκληρωμένη άποψη. Εύκολα βέβαια καταλάβαινες πως μιλάμε για το πιο ταιριαστό εγχώριο συγκρότημα που θα μπορούσε να ανοίξει για τους Bullet. Hard Rock πολύ κοντά στο ύφος των AC/DC και θεματολογία εμποτισμένη στη φιλοσοφία των Tankard. Ελπίζω την επόμενη φορά να καταφέρω να τους δω εξ’αρχής.

 Την σκυτάλη παρέλαβαν οι Silver Risc ενώ ο κόσμος άρχισε να πυκνώνει στο μαγαζί. Εδώ έχουμε να κάνουμε με Hard Rock πιο μελωδικής κατεύθυνσης. Συγκρότημα που ξεκίνησε το μακρινό 1989, με βραχύβια παρουσία και απουσία 25 ετών. Η απουσία αυτή όμως δε φαινόταν πουθενά. Τα μέλη του συγκροτήματος είχαν στο ενδιάμεσο ασχοληθεί με άλλα συγκροτήματα και έτσι η εμπειρία τους είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη. Σου έδιναν την εντύπωση πως δεν διέλυσαν ποτέ καθώς παρουσίασαν κάτι πολύ συμπαγές και ολοκληρωμένο. Εμφάνιση που της ταιριάζει γάντι ο τίτλος “για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι”.

Αφού έγιναν οι απαραίτητες αλλαγές, είχε έρθει η ώρα για τους Bullet. Δεν γίνεται να αποτυπώσεις γραπτά την ενέργεια και το δυναμισμό που βγάζει αυτό το συγκρότημα επί σκηνής. Ήχος κατεξοχήν για live περιβάλλον, ένα ωραίο μπαστάρδεμα AC/DC και πρώιμων Accept που δε γίνεται να σε αφήσει ασυγκίνητο. Με 6 δίσκους στο ενεργητικό τους, δε λογίζονται για νέο συγκροτήματα ενώ και τα φεστιβάλ που έχουν παίξει με κάνουν να πιστεύω πως έξω είναι μεγαλύτερο όνομα από ότι είναι στη χώρα μας. Πρώτη εμφάνιση λοιπόν στην Ελλάδα και αυτοί οι λίγοι που θέλαμε να τους δούμε, δε χάσαμε την ευκαιρία. Παρουσίασαν ένα best of set list με αποτέλεσμα το show να κινείται στα ίδια επίπεδα αδρεναλίνης. “Speed and Attack”, “Dusk Til Dawn”, “Turn It Up Loud”, “Stay Wild” και “Bite the Bullet” ήταν τα Highlights μέσα στα Highlights. Τα τραγούδια τους πραγματικά εκτοξεύονται πάνω στο σανίδι και δεν γίνεται να μη σε συνεπάρουν. Αυτό φάνηκε εξάλλου και από τις ένθερμες αντιδράσεις του κόσμου. Η φιλοσοφία του σχήματος είναι εντελώς παλιομοδίτικη και αυτό φαινόταν από τις στυλιστικές λεπτομέρειες μέχρι τα μουσικά όργανα και το στήσιμο επί σκηνής. Πραγματικά καταιγιστικοί και απολαυστικοί και για αυτό ίσως θα ήθελα να παίζανε λίγο παραπάνω. Σίγουρα όμως όταν αποδίδεις με τέτοια ένταση και ενέργεια τα δεδομένα είναι διαφορετικά. Ο ήχος ήταν σύμμαχος από το πρώτο δευτερόλεπτο αλλά κάτι τέτοιο δεν αποτελεί είδηση για το Crow Club το οποίο έχει πάντα καλό ήχο. Οι συγκεκριμένοι διοργανωτές έκαναν για ακόμη μία φορά, μια μερακλίδικη επιλογή. Συγκρότημα που τιμάει το πνεύμα του Rock ‘n’ Roll, κάτι το οποίο χρειαζόμαστε περισσότερο στις μέρες μας. Εις το επανιδείν!