Μια συναυλία που περίμενε πολύς κόσμος (μεταξύ τους και εγώ), εδέησε να λάβει χώρα επιτέλους στην πόλη μας και συγκεκριμένα στο Principal. Την Παρασκευή το βράδυ λοιπόν, είχαμε τη χαρά 13 χρόνια μετά την εμφάνισή τους στη Θεσσαλονίκη να υποδεχτούμε τους Cradle Of Filth.

Λίγο μετά τις εννιά, στη σκηνή εμφανίζονται οι δικοί μας W.E.B., οι οποίοι φέτος με πλήρως ανανεωμένο lineup από την τελευταία τους φορά στη Θεσσαλονίκη (2015 στο πλευρό του Warrel Dane στο Eightball), παρουσίασαν κομμάτια του τελευταίου τους πονήματος Tartarus. Ο ήχος με δυσαρέστησε αρκετά μπορώ να πω και τους έφαγε, ακόμα και με ωτοασπίδες, τίποτα δεν μπορούσε να φιλτραριστεί. Τα drums ήταν πολύ δυνατά, οι κιθάρες χανόταν σε ορισμένα σημεία και τα δεύτερα φωνητικά με το μπάσο ήταν ανύπαρκτα ανα διαστήματα. Στην πίσω μεριά του μαγαζιού ο ήχος ήταν μια χαρά, αλλά δεν είναι κατάσταση αυτή κάθε φορά, σε κάθε διοργάνωση… Είναι η τέταρτη φορά που τους πετυχαίνω live και οι φορές που τους είδα σε μικρότερες διοργανώσεις (Horns Up Festival, Τρίκαλα 2014) ήταν πολύ πιο καθαρός ο ήχος. Κορυφαία στιγμή της εμφάνισης ήταν ο αγιασμός με αίμα στο “For Bidens”, κάτι το οποίο φάνηκε να απολαμβάνει το κοινό αλλά και η ερμηνεία της Hel Pyre στο ρεφρεν του “Golgotha”, η φωνή της οποίας έδεσε πολύ αρμονικά. Ας ελπίσουμε η επόμενη φορά να είναι πιο τυχερή.

Setlist: Cosmos In Flames (intro), Morphine For Saints, Tartarus, Ave Solaris, For Bidens, Golgotha, My Storm Upon You, Dragona, Eligos

Δείτε την πλήρη εμφάνιση τους εδώ:

Η ώρα ήταν 22:30, το Principal γεμάτο και από τα ηχεία ακούγεται το Ave Satani. Ο κόσμος όσο θερμός ήταν στην αρχή, με τα τρια τέσσερα πρώτα κομμάτια, άλλο τόσο δεν κουνιόταν φύλλο στη συνέχεια. Παρότι το “Cryptoriana” και το “Hammer Of The Witches” αγαπήθηκαν πολύ από τον κόσμο σε αντίθεση με κυκλοφορίες των Filth της τελευταίας δεκαετίας, το κοινό παρέμεινε απαθέστατο. Ο ήχος ήταν καλύτερος εδώ, οι κιθάρες χανόταν σε ορισμένα σημεία, ο Dani Filth με έκανε κυριολεκτικά να δακρύσω με την ερμηνεία του, καθώς δεν περίμενα να είναι τόσο καλός ζωντανά, η Lindsay Schoolcraft η οποία όπως έχω τονίσει επανελειμμένα είναι το καλύτερο πράγμα που έχει συμβεί στην μπάντα, ο Richard Shaw έδωσε τη δική του παράσταση με τις φούρλες του και γενικότερα, από την μπάντα πήγαζε μια φοβερή ενέργεια. Δυστυχώς όμως, αυτό δεν μεταδόθηκε στο κοινό. Από την μια, υπήρχαν τα απαθέστατα παιδάκια με τα κινητά και τα περίεργα outfits λες και είμαστε στο Batcave το 1999 (ήμαρτον) και από την άλλη οι επικριτικοί παντογνώστες “έλα ρε μαλάκα, μετά το Midian χάλασαν, για το χαβαλέ ήρθα, να δω αν αξίζει ο κοντός”. Η μπάντα το έλαβε πολύ καλά το μήνυμα, οπότε μην αγχώνεστε, δεν θα τους ξαναδούμε για ένα μεγάλο διάστημα τουλάχιστον στη Θεσσαλονίκη. Όταν ακούστηκε το Bathory Aria, έφυγαν ασυγκράτητα τα δάκρυα, ενώ στο πολυαγαπημένο Dusk and Her Embrace χάθηκε η γη κάτω απ’τα πόδια μου και στο Death Of Love, έφτυσα τα πνευμόνια μου παραλίγο. Λίγο στο τρίπτυχο “Nymphetamine – Her Ghost In The Fog – From The Cradle To Enslave” υπήρξε μια κινητικότητα η οποία όμως και πάλι δεν ήταν κάτι το φοβερό στη πίσω μεριά. Θα ξαναέρθουν οι Sabaton να πάτε να ξεδώσετε όμως, όλα οκ. Μέχρι τότε, καλό θα ήταν να μάθουμε να εκτιμάτε και να ακούμε και δυο τρεις μπάντες παραπάνω και να μην μένουμε κολλημένοι σε περασμένα μεγαλεία. Σίγουρα οι ένδοξες εποχές των CoF έχουν περάσει, το comeback των τελευταίων χρόνων όμως είναι αξιομνημόνευτο.

Προσπάθησα να είμαι όσο πιο αντικειμενική γίνεται. Όσοι ήταν εκεί ξέρουν. Όσοι δεν με πιστεύουν, ας ρωτήσουν κι άλλους παρευρισκόμενους.

Setlist: Ave Satani (intro), Gilded Cunt, Beneath The Howling Stars, Blackest Magick In Practice, Heartbreak and Seance, Bathory Aria, Dusk And Her Embrace, The Death Of Love, You Will Know The Lion By His Claw, The Promise Of Fever, Nymphetamine, Her Ghost In The Fog, Born In A Burial Gown, From The Cradle to Enslave