Το Σάββατο 17.03.2018 στο Eightball Live Stage στα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης, έπρεπε να βρίσκεται κάποιος πράκτορας από  βιβλίο καταγραφής παγκόσμιων ρεκόρ Γκίνες και να καταγράφει όλη τη διάρκεια της συναυλίας των Domine. Βάζω το χέρι μου στη φωτιά, ένα θα ήταν το αποτέλεσμα: «τα περισσότερα ‘ωωω’ sing alongs που έχουν ακουστεί ποτέ σε συναυλία». Αυτό περιμέναμε, άλλωστε, και τίποτα λιγότερο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Μετά από κάποια καθυστέρηση, εξαιτίας του ενδελεχούς soundcheck των Ιταλών, το Eightball υποδέχτηκε τον κόσμο λίγο μετά τις 20:00 με τους Solitary Sabred να παίρνουν γρήγορα τη θέση τους στο σανίδι. Δημιουργημένοι το 2000 στην Λεμεσό της Κύπρου και με ήδη δύο ολοκληρωμένες δουλειές στις αποσκευές τους (η Τρίτη έρχεται ολοταχώς), πλημμύρισαν το σύμπαν με το εξαιρετικά καλοπαιγμένο και δομημένο κλασικό Heavy / Epic τους. Θα έλεγε κανείς πως λειτουργούσαν σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Όλα πήγαιναν ρολόι. Σαν να άκουγες τους δίσκους τους. Τρομερή απόδοση και σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο, με τις κιθάρες να κόβουν σαν λεπίδες, το μπάσο να αγγίζει τα σωθικά σου και να γεμίζει τον ήχο ιδανικά, τα τύμπανα να είναι τόσο περίπλοκα και τόσο εύηχα όσο πρέπει, ενώ το μεγάλο αυτού των Solitary Sabred ήταν τα φωνητικά τους. Ο τραγουδιστής του συγκροτήματος έδωσε πραγματικά τον καλύτερό του εαυτό, μεταφέροντάς σε σε εκείνες τις εποχές που το US Metal άνθιζε. Άρτιο αποτέλεσμα από τους Solitary Sabred, οι οποίοι έμελλε να αφήσουν τις καλύτερες εντυπώσεις στο κοινό που ήδη γέμιζε το μαγαζί, ενώ η υπόσχεση για νέο υλικό σύντομα φάνηκε να ενθουσίασε τους πάντες. Μια τελευταία λεπτομέρεια που δεν έχει να κάνει τόσο με το μουσικό κομμάτι: τέτοιες μπάντες θέλουμε να βλέπουμε. Θέλουμε μουσικούς που σε κοιτούν στα μάτια γεμάτοι ενθουσιασμό και καύλα για το είδος που επέλεξαν να υπηρετούν. Αυτή η ειλικρινής αμεσότητα, συνοδευόμενη από την προφανή χαρά που οι Κύπριοι βρίσκονταν ανάμεσά μας, είναι εκείνο το χαρακτηριστικό που τελικά χαράζει μια συναυλία στο μυαλό σου για πάντα.

Setlist: Intro – Synaxxis of Honor, Disciples of The Sword, Slayer’s Oath, Redeemers, Assassins, Sarah Lancaster, Scarlet Citadel, Realm of Darkness, Solitary Sabred, Burn Magic – Black Magic.

Ερχόμενοι από την Αθήνα και φέροντες τον τελευταίο τους δίσκο “God of The Deep Unleashed”,  δίσκος ο οποίος μάλιστα απέσπασε πολλές διθυραμβικές κριτικές από Τύπο και από το κοινό εντός και εκτός Ελλάδας, οι Wrathblade ήρθαν στην Θεσσαλονίκη για να αποδείξουν ότι όλο αυτό το σούσουρο γύρω από το όνομά τους τον τελευταίο καιρό μόνο αδικαιολόγητο δεν είναι. Η εμφάνισή τους ουσιαστικά εστιάστηκε στα κομμάτια του τελευταίου δίσκου του συγκροτήματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι άφησαν απ’ έξω κομμάτια από την προηγούμενη δισκογραφία τους. Από άποψη απόδοσης, σίγουρα στάθηκαν αντάξιοι στις επιταγές των περιστάσεων, αφού το συνολικό αποτέλεσμα ήταν αρκετά ολοκληρωμένο παικτικά και ηχητικά. Προσωπικό ‘τσίνισμα’ αν μπορώ να το θέσω έτσι ήταν / είναι τα φωνητικά, τα οποία γενικά δεν μου καλοκάθονται, αλλά αυτό είναι καθαρά προσωπική άποψη. Το πώς κάθεται η χροιά ενός τραγουδιστή στο αυτί του καθενός είναι δικιά του υπόθεση. Όπως και να έχει, πάλι προσωπικά μιλώντας, αυτό το τσίνισμα αντισταθμίστηκε από την θεατρικότητα και την δραματικότητα του τραγουδιστή, ο οποίος θα έλεγες πως έχει δώσει ψυχή, σώμα και πνεύμα σε αυτά τα κομμάτια. Ως γενικώς αρνητικό στοιχείο θα ανέφερα την στατικότητα των υπόλοιπων μελών της μπάντας, οι οποίοι πέρα από κάποια ατομικά ξεσπάσματα σκόρπια καθόλη την εμφάνισή τους, ήταν σχεδόν ακίνητοι. Θα ήθελα λίγο κίνηση, όχι απαραίτητα για να δείξεις ότι γουστάρεις κάργα αυτό που κάνεις, αλλά και για να ξεσηκώσεις και τον κόσμο που βρίσκεται από κάτω και ήρθε να σε δει.

Setlist: Sheer Vengeance Will Out Upon Thee, Flee To Freedom, No Dole For The Blest, Trancedent Essence, Enter The Warrior’s Guild, Dolorous Shock, Defend the metal Faith, Castration of Uranus, Cthonian Echos Devour, For You, Valiance Virtue Victory, Submersion

Και η ώρα έφτασε για τους Domine να αγκαλιαστούν από το κοινό της Θεσσαλονίκης – και μη – αποδεικνύοντας και οι δυο πλευρές ότι «κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια». Θα λέγαμε πως ήταν ασυγκράτητη η χαρά και από τις δυο πλευρές (μπάντα – κοινό) που βρίσκονταν την δεδομένη χρονική στιγμή μαζί. Το να μιλήσω για απόδοση και πως ακούστηκαν οι Domine, φαντάζει και είναι οξύμωρο. Πέρα από την ηχάρα που είχαν (ήρθαν με δικό τους ηχολήπτη και έκαναν κοντά στο δίωρο (!) soundcheck), είναι ανούσιο να πω ότι ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν επάνω στη σκηνή. Αυτό στο οποίο θέλω να σταθώ είναι η ενέργεια που δημιουργήθηκε. Τόσο πάθος, τόση ένταση σε συναυλία είχα καιρό να νιώσω. Γιατί δεν ήταν η τυποποιημένη ενέργεια που συναντάς στις συναυλίες. Είχε κάτι το μοναδικό. Σαν ένας βαθύτερος δεσμός ανάμεσα στους Ιταλούς και τους Έλληνες. Θα με πεις, ούνα φάτσα ούνα ράτσα. Τέτοια lives πρέπει να γίνονται συχνά, και για να ξεφεύγεις λίγο από την γκρίζα καθημερινότητά σου και για να θυμηθείς λίγο τα παλιά, αλλά και για να πιείς και κανά δυο μπυράκια παραπάνω με ανθρώπους που δεν βλέπεις και τόσο συχνά λόγω υποχρεώσεων. Ευχαριστούμε την Eat Metal γι’ αυτήν την ευκαιρία. Μέχρι την επόμενη φορά…

Domine Setlist: Hymn, The Man of Chaos, Thunderstorm, The Aquilonia Suite, True Believer, The Chronicles of the Black Sword, The Fall of The Spiral Tower, The Eternal Champion, The Hurricane Master, Dragonlord, The Ride of The Valkyries, Defenders