Την Κυριακή ώρα 9 και κάτι ξεκίνησε ένα πολύ δυνατό live στον χώρο του Temple στο Γκάζι. Σε κάθε περίπτωση πιστεύω όλοι ήμασταν κατάλληλα προετοιμασμένοι για αυτό που θα ακολουθούσε. Η Αθήνα θα γινόταν Νέα Ορλεάνη για ένα βράδυ.

…Ή μήπως το νέο Βιετνάμ;

Με μια μικρή καθυστέρηση την σκηνή καταλαμβάνουν πρώτοι οι Gagulta, μια τριμελής μπάντα που αποτελείται απο vocals, drums και κιθάρα. Συνήθως περιμένεις απο τις πρώτες μπάντες να παίζουν πιο χαλαρά, να σε προετοιμάζουν για τη συνέχεια, αλλά οι Gagultaήταν απόλυτα σοβαροί με αυτό που έκαναν. Παρ’όλο την μικρή προσέλευση κόσμου στην αρχή (λόγω βροχής κυρίως) οι φίλτατοι τράνταξαν όλο το μαγαζί με τον ήχο τους. Ένα μπράβο στα παιδιά!

Τη σκυτάλη δίνουν στους SadhuS, μια μπάντα που έχω ξαναδεί live, μια μπάντα η οποία δεν απογοητεύει και θαρρώ πως μας εκπροσωπεί επάξια στο είδος της. Μας έχωσαν ακριβώς όπως έπρεπε στη λάσπη. Διαφέρουν πάρα πολύ με τις υπόλοιπες εγχώριες μπάντες που υπάγονται στη stoner ή στην sludge κουλτούρα, έχουν ένα πολύ ιδιαίτερο ύφος το οποίο συνδυάζει μαστούρα, καψούρα, αλητεία και μαυρίλα με ένα περίτεχνο τρόπο. Έτσι και σκάσουν στην πόλη σας, σπεύσατε δίχως δεύτερη σκέψη.  Οι μάγκες αυτοί δεν κολώνουν πουθενά. Γαμούν αβέρτα (ahem ahem), υπογράφω.

Η ώρα είχε περάσει παραπάνω απο ευχάριστα, και περίπου 11 και κάτι (ναι!) εμφανίζονται οι southern metallersτης καρδούλας μας,  οι πατέρες του sludge,  οι πατέρες όλων μας (ξανά ναι!), οι EYEHATEGOD. Υπήρχε ένα ολιγόλεπτο chit-chat μεταξύ των μελών, φαντάζομαι συμφωνούσαν τι θα παίξουν, καθώς αυτό γινόταν συνέχεια. Εναρκτήριο κομμάτι το Lack of Almost Everything. ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ότι νιώθατε εσείς το 1996 (που ήμουν ενός έτους), παίζει να νιώθω ακριβώς το ίδιο. Δεν έμαθα ποτέ τι λέτε σε αυτό το κομμάτι αλλά αλήθεια σας εμπιστεύομαι τυφλά. Συνεπαρμένοι όλοι, προσκυνούσαμε τον Jimmy. Τα φωνητικά του Mike που είχε και τις περιπέτειες με την υγεία του, ακριβώς ίδια. Τι τύποι είναι ρε γαμώτο; Αδυνατώ να το πιστέψω. Δεδομένου του ότι βγήκαν κι αργά, είναι και 30 χρόνια στη σκηνή και πολλά άλλα θεωρούσα ότι θα παίξουν ελάχιστα. Με διέψευσαν περίτρανα. Μας επιφύλασσαν δύο ώρες περίπου, ίσως και λίγο παραπάνω. Δεύτερο κομμάτι το Jack Ass in the Will of God, ενώ μετά έπαιξαν και κάτι πιο φρέσκο, Parish Motel Sickness απο το ομώνυμο. Εναλλαγή με δύο παλαιότερα κομμάτια, $30 bag και Blank/Shoplift. Κάπου εκεί άρχισα να πιστεύω ότ ιτο live φτάνει στο τέλος του. Ούτε καν. Υπήρχαν διαλειμματάκια ενδιάμεσα για μπυρίτσα/τσιγαράκι/γνωριμία με το κοινό, και το κατανοώ απόλυτα όπωςόλοι. Ειπώθηκαν απο τον Mike πράγματα τύπου “ποιος θέλει να κάνει ένα ντουζ με τον Jimmy? να δες, είναι όλοι άντρες!” και γενικά έκανε καλαμπούρι. Ένιωθε πολύ δεμένος με το κοινό, σχεδόν δεν το πίστευε. Έδειχνε πολύ φιλικός κι έλεγε πως δεν θέλει να φύγουν. Πραγματικά δεν ήθελαν να φύγουν! Ο Mike πλέον λέει ένα “Sisterfucker” και το κοινό τρελαίνεται. Αμέσως μετά παίζουν Medicine Loose και εννοείται “New Orleans (Athens?) is the new Vietnam”. Γκρούβα και λάσπη. Riffs χωρίς προηγούμενο. Southern at its finest. Πιο ωμό απο οτιδήποτε, με την πιο αλήτικη διάθεση. Κάπως έτσι φτάσαμε στα τέσσερα τελευταία κομμάτια, κι η ώρα περασμένη 1. Methamphetamine, White Nigger, Revelation / Revolution και Peace Thru War (Thru Peace and War).

Η συνολική μου εντύπωση για αυτό το live είναι πως κάποιες μπάντες όσο μεγαλώνουν, τόσο αλλοιώνονται/χαλάνε. Οι EYEHATEGOD είναι το ακριβώς αντίθετο. Όσο μεγαλώνουν, τόσο καλύτεροι γίνονται. Θα ήθελα πάρα πολύ να εμφανιστούν ξανά στην Αθήνα στο άμεσο μέλλον με καινούριο δίσκο.

Χαρά στο κουράγιο τους για την διάρκεια (2+ ώρες;;;), για την ενέργεια που μεταδίδουν ακόμα και για όλη την αγάπη που μας έδειξαν.