Το Σάββατο που μας πέρασε με την συντακτική ομάδα να προτιμάει Watain, Dead Congregation που έπαιζαν το ίδιο βράδυ, ακόμα μια φορά έβγαλα άσσο από το μανίκι μου και ξελάσπωσα το περιοδικό με την ανταπόκριση που μόλις αρχίσατε να διαβάζετε. Έτσι είναι κύριε αρχισυντάκτα, μπορεί να αργώ κριτικές, να ξεχνάω μεταφράσεις αλλά είμαι εκεί που δεν με περιμένεις και για αυτό με κρατάς μ’αγαπάς, χαχαχα!!! Ωραίο πακέτο και σε καλή τιμή με τα 4 συγκροτήματα να έχουν κοινή συνισταμένη  το νότιο αναθρεμμένο heavy rock/ metal, όπου «νότιο» βάλτε τις Νοτιες Πολιτίες των ΗΠ.Α..Θα πάω λίγο ανάποδα ξεκινώντας από το τέλος όπου βγήκανε οι Full House Brew Crew ανάμεσα σε καπνούς με το επιβλητικό κομμάτι τους “Bury Me”.  Έχοντας δει άλλες 2 φορές την μπάντα, πιο πρόσφατη με Monster Magnet, διέκρινα μια σταθερότητα στην performance τους είτε μιλάμε για support εμφάνιση είτε για headline όπως η προχτεσινή. Υπάρχει δέσιμο μεταξύ των μελών, επαγγελματικό στήσιμο, παιχνίδι με τα εφέ, καπνοί, φώτα, ακόμα και το πώς χτυπιούνται πάνω στην σκηνή -που όλα αυτά φαίνονται δευτερεύοντα (και είναι)-, αλλά όταν έχουν αφενός τα κομμάτια (ξεχώρισα τα “Black Empty Box”, “Cannot Be Judged”,“Not Again”, “Another Life”, “Black Shade” και “No Retreat”) και αφετέρου την συμμετοχή του κόσμου, δεν θες και πολλά περισσότερα για να ανεβαίνεις level με σταθερά βήματα. Πραγματικά γεμάτη εμφάνιση. Πριν από αυτούς όμως και λίγο μετά τις 21:30 ανέβηκαν στη σκηνή του Κυττάρου οι Potergeist. Και εδώ είχαμε καλή σκηνική παρουσία, που το θεωρώ κομβικό μιας και βαρέθηκα τους καλλιτέχνες/συγκροτήματα αγγούρια πάνω στην σκηνή λες και τζαμάρουν στο σαλόνι τους, με την επικοινωνία κοινού-σχήματος σε καλό επίπεδο αν και ο frontman τους μιλούσε λίγο παραπάνω από τι θα ήθελα. Ψιλά γράμματα μιας και το γεννημένο για live setlist τους ξεσήκωσε τον κόσμο και το headbanging πήγαινε γόνατο και το μαγαζί έμοιαζε να γεμίζει ασφυκτικά την ώρα που χοροπηδούσε σχεδόν ολόκληρο στους ρυθμούς των “Kings Army”, “Hope” και (η αγαπημένη μου Panter-ική χιτάρα) “Swampire”. Τους Λαρισαίους Hidden In The Basement, τους είχα ξαναδει πριν αρκετά χρόνια σε ένα μικρό φεστιβάλ στα Τρίκαλα και φυσικά από τότε κύλισε πολύ νερό στο αυλάκι…όπως και τότε με ανάγκασαν να τσιμπήσω ένα μπλουζάκι για το support μιας και με κέρδισαν με το αγνό Heavy Rock  τους που βασίζεται στα ιδιαίτερα, βραχνά φωνητικά του τραγουδιστή τους και στα (όχι πάντα) ράθυμα riff που δημιουργούν μια πολύ ωραία, groovy και βαριά ατμόσφαιρα. Αν τους πετύχετε πουθενά δείτε τους, ενώ επίσης τσεκάρετε το πολύ καλό άλμπουμ τους “Behind The Shadow”, αν και από το 2016, είναι δισκάρα. Το live άνοιξαν οι Αθηναίοι Serenity Broken άνοιξαν την συναυλία/μίνι φεστιβάλ και με γεμάτο, σύγχρονο ήχο ζέσταναν τον κόσμο που σιγά-σιγά γέμιζε τον χώρο. Εναλλακτικός σχεδόν 90’s ήχος που μύρισε και λίγο Σηάτλ (οπότε ίσως και να μην ισχύει 100% αυτό που έγραψα παραπάνω για νότιες Πολιτείες…) με μια γλυκιά μελαγχολία, μέσα από παραμορφωμένες κιθάρες, γρέζι στην φωνή και δυναμικά χτυπήματα στα ντραμς. Στάθηκαν πολύ όμορφα καθ’όλη την διάρκεια του σετ τους. Εξαιρετική αρχή για ένα συνολικά μιλώντας πού οργανωμένο event με ωραίες εμφανίσεις, τήρηση του χρονοδιαγράμματος και καθαρό ήχο.