Στον απόηχο των όσων ζήσαμε καλούμαι να σας τα γράψω. Πρέπει να αποδώσω συναισθήματα που δεν περιγράφονται με λέξεις και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι. Θα προσπαθήσω όμως. Χωρίς ιδιαίτερη προσέλευση από νωρίς, λίγοι ήταν εκείνοι που ήταν ήδη στο Gagarin για το έναυσμα της συναυλίας. Θα ήταν περίπου 8.30 όταν οι Θεσσαλονικείς, Emerald Sun, έφεραν αέρα βορά στη σκηνή με το setlist τους να προσανατολίζεται περισσότερο στο νέο τους δίσκο, “Kingdom of Gods”, διανθισμένο από υλικό του “Under the Curse of Silence”. Αγνό power metal παλιάς κοπής με πειρατική, αν μη τι άλλο, στιλιστική προσέγγιση, ήταν μία ευχάριστη συνοδεία για τις πρώτες μπύρες μας. Με τα “Dust and Bones”, “Blast”, “Raise Hell”, “Speak of the Devil”, “Weakness and Shame”, “Metal Dome”, “We Will Die On Our Feet”, “Kingdom of Gods” και “Hellbound” να πλαισιώνουν την εμφάνισή τους, άφησαν το stage να υποδεχτεί τον τιτάνα Tate για μία μοναδική συναυλιακή εμπειρία που θα βίωναν όσοι γέμισαν, έστω και καθυστερημένα, το χώρο.

Στην προγραμματισμένη ώρα, γεγονός ιδιαίτερα ευχάριστο για ακόμη μια φορά από τη συγκεκριμένη διοργάνωση, να τα λέμε και αυτά, η φωνή του «χρυσού αιώνα» των Queensryche και σφραγίδα της 80’s περιόδου της μπάντας, Geoff Tate, μας είπε καλησπέρα … και καλή βραδιά … Αδιανόητο μου φαινόταν εξ αρχής το να βγάλει δύο ολόκληρους δίσκους (και ποιους δίσκους;!) σε ένα live set. Οι προσδοκίες του κόσμου επίσης δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλές, καθότι είναι πλέον μιας κάποιας ηλικίας, έχοντας περάσει και διάφορα με την υγεία του που όσο να πεις καθορίζουν το performance ενός τραγουδιστή.

Κεφάλαιο “Rage for Order”. Μνημειώδες. Όχι μόνο τα είπε, αλλά νομίζω πως μας την είπε. Την είπε σε όσους αμφισβητούσαν το αν αξίζει να δώσεις τα λεφτά σου για να πας σ’ αυτό το live. Λιτός εμφανισιακά, αλλά παράλληλα εμβληματικός, με τρομερή σκηνική παρουσία και απίστευτη διάθεση μας κοιτούσε όλους στα μάτια. Με την εισαγωγή του “Walk in the Shadows” και τη μπάντα να σπέρνει το κοινό δυναμιτίστηκε τραγουδώντας το σύνολο του set κάνοντας και τον ίδιο τον Tate να συγκινείται κατά διαστήματα. Μόνο σεβασμός για να έναν καλλιτέχνη που είναι αυτός που είναι, που δεν έχει να αποδείξει σε κανέναν και τίποτα και παρόλα αυτά δακρύζει με την αγάπη που του δείχνει ο κόσμος εν έτει 2022.

Ερμηνείες ανατριχίλας στα “I Dream in Infrared”, “I Will Remember”, “Silent Lucidity” και πόσα άλλα που μπορεί απλά να ξεχνάω. Τρομεροί μουσικοί, νέα παιδιά, με επική παρουσία επί σκηνής και ιδιαίτερο ζήλο προς αυτό που σου παρουσίαζαν, είχαν τρομερή ενέργεια και διάδραση τόσο με το κοινό όσο και με τον ίδιο τον Tate. Πόσο όμορφη εικόνα αλήθεια; Με ένα διάλειμμα για να πάρουμε και εμείς μια ανάσα, να βάλουμε στη θέση του το λαρύγγι μας και να ανασυνταχθούμε, ακολούθησε το καταιγιστικό “Empire” με κορυφαίες στιγμές τον Tate να αλωνίζει τη σκηνή με το σαξόφωνο ανά χείρας στο “The thin Line”, και τα “Empire”, και “Another Rainy Night” να βρίσκουν το κοινό να παραληρεί. Δεν έλειψε και η αναφορά στον πόλεμο στην Ουκρανία επ’ αφορμή του “Surgical Strike”. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η μπάντα βγήκε για encore (ναι μετά από δύο δίσκους!) με το “Last Time in Paris”.  Μας αποτελείωσαν με τα “Take Hold of the Flame” και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ “Queen of the Ryche”, όπου και επικράτησε ο αναμενόμενος πανικός. Μια συναυλία με τόσο έντονα συναισθήματα, με τη φωνή μας να μη βγαίνει από ένα σημείο και μετά, και το μυαλό μας να μένει ακόμη κολλημένο εκεί, σ΄ αυτές τις στιγμές ονειρικής αναπόλησης και έξαρσης που ζήσαμε την Παρασκευή.

Συγκλονιστικός Tate στα 63 του, ήταν ένα ταξίδι στο χρόνο. Αυτά τα live θέλουμε. Σ’ ευχαριστούμε για όλα γίγαντα.