Η περιοδεία των Guns N’ Roses με την σχεδόν αυθεντική τους σύνθεση ήταν σίγουρα ένα από τα σημαντικότερα μουσικά νέα των τελευταίων ετών και μια καλή ευκαιρία να τους δούμε κάπου στην Ευρώπη. Δεν μιλάμε για μια ακόμη επανασύνδεση σε αυτήν την περίπτωση. Πολλές γενιές οπαδών έχουν την ευκαιρία να τους παρακολουθήσουν καθώς το γεγονός ότι τόσα χρόνια ο Axl περιόδευε υπό το όνομα των GNR, δεν έπειθε πολύ κόσμο. Το τι σχέση είχε αυτό που είδαμε, με αυτό που παρουσίαζαν στα 90’s, θα το δούμε παρακάτω. Η έλευση στο αεροδρόμιο την ημέρα της συναυλίας, δεν μας επέτρεψε να προλάβουμε τα support συγκροτήματα και ο λίγος χρόνος που υπήρχε πριν την είσοδο των GNR στη σκηνή, αφιερώθηκε για να βολιδοσκοπήσουμε τον χώρο. Η συναυλία γινόταν σε ένα μεγάλο χώρο που είχε πρόσβαση με το μετρό, πράγμα που σήμαινε πως μετά το πέρας της συναυλίας, ήσουν σε 30 λεπτά στο κέντρο της πόλης. Τα δρομολόγια για την επιστροφή γίνονται ανά 1! λεπτό ώστε να εξυπηρετηθούν άπαντες. Όλα αυτά στην Τσεχία και όχι στη Γερμανία ή την Αγγλία. Θλιβερή η σύγκριση με τα εγχώρια φεστιβάλ που είτε στα 30 λεπτά δεν έχεις καταφέρει να βγεις ακόμη από τον χώρο της συναυλίας, είτε δεν υπάρχει συγκοινωνία λόγω ώρας. Ονόματα δεν χρειάζεται να αναφερθούν, όσοι είναι στις επάλξεις, σίγουρα κατάλαβαν. Το συγκρότημα έκανε εντυπωσιακή είσοδο με τα “It’s So Easy” και “Μr. Brownstone” και το γεγονός ότι έβλεπες ξανά στη σκηνή μαζί τον Axl με τον Slash, ήταν από μόνο του συγκινητικό. Στο “Welcome to the Jungle” είχαμε τις πρώτες φανατικές αντιδράσεις από το κοινό καθώς αποτέλεσε το πρώτο super classic. Ο Axl δεν έχει ξεχάσει το βραχύβιο πέρασμα του από τους AC/DC και ακούσαμε μια διασκευή στο “Walk Over You”. Στη συνέχεια έλαμψαν τα “Enstranged” και “You Could Be Mine” ενώ στη διασκευή του I Wanna Be Your Dog των Stooges, τα φωνητικά ανέλαβε ο Duff. Ανατριχίλα στην εισαγωγή του “Civil War” και παροξυσμός στην αντίστοιχη του “Sweet Child o’ Mine” παρόλο που οι συνολικές αντιδράσεις του κόσμου ήταν χλιαρές ειδικά σε σύγκριση με του ελληνικού κοινού. Είσοδος πιάνου στη σκηνή και ήρθε η ώρα να απολαύσουμε ζωντανά το “November’s Rain”, με το μαγικό solo του Slash να κλέβει την παράσταση. Η υπερκλασική διασκευή στο “Knockin on Heaven’s Door” και το “Nightrain” έκλεισαν το βασικό σκέλος της συναυλίας αλλά το encore ήταν δεδομένο καθώς δεν είχαν ακόμη ακουστεί τα “Don’t Cry” και “Paradise City” το οποίο και τελικά έκλεισε με μαγικό τρόπο τη συναυλία. Συνολικά, η συναυλία θα μπορούσε να είχε μόνο θετικό πρόσημο αλλά μας άφησε με ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία είχες ξανά μαζί όλους αυτούς τους θρυλικούς μουσικούς. Έπαιξαν σχεδόν 30! κομμάτια και η συναυλία κράτησε 3 ώρες και 15 λεπτά, κάτι που για τη συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων τους φαντάζει εξωπραγματικό. Ο ήχος ήταν καλός, η απόδοση όλων εξαιρετική εκτός από έναν που δυστυχώς αποτελεί και βαρόμετρο για τη συνολική εικόνα. Αναφέρομαι στον Axl Rose που γκρέμιζε ότι έχτιζαν οι υπόλοιποι. Δεν ξέρει τι συμβαίνει ακριβώς αλλά η φωνή του κυμαινόταν από απογοητευτικά επίπεδα έως υποφερτά. Μιλάμε για φωνητικά σήμα κατατεθέν και για τραγούδια τόσο γνωστά, που έχουν αποτυπωθεί μέσα μας με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Παρακολουθώντας βίντεο και από άλλες συναυλίες, δυστυχώς η Πράγα δεν αποτέλεσε κάποιου είδους εξαίρεση αλλά η φωνή του πλέον βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση. Τα δεύτερα φωνητικά από το υπόλοιπο συγκρότημα δεν έσωζαν την κατάσταση και απλά έπιανες τον εαυτό σου να προσπαθεί να εστιάσει περισσότερο στη μουσική. Από τη μία ακούσαμε ύμνους του Hard Rock, από την άλλη, όχι ακριβώς με τον τρόπο που θα θέλαμε. Γνώμη μου είναι, πως ο Axl φθείρει το μύθο του, την ώρα που το υπόλοιπο συγκρότημα μαγεύει. Βέβαια, όταν έχεις σε κάθε σου εμφάνιση, χιλιάδες κόσμο να σε αποθεώνει, δεν ξέρω κατά πόσο μένει χώρος να προβληματιστείς για αυτό. Εμείς πάντως φύγαμε με ανάμεικτα συναισθήματα. Μια χαμένη ευκαιρία για “Once In a Lifetime” συναυλία, ένα μεγάλο “Nαι μεν, αλλά”.