Θα ξεκινήσω λέγοντας πως πιθανώς να μην είμαι η καλύτερη επιλογή για ανταπόκριση της συναυλία αυτής, μιας και οι μουσικές μου προτιμήσεις -και τα είδη στα οποία έχω ‘εντρυφήσει’- είναι πολύ συγκεκριμένες.  Θα προσπαθήσω να αποδώσω το κλίμα της βραδιάς, καθαρά σαν ακροατής και σίγουρα όχι ‘ειδήμων’, μιας και μουσικά, είναι κάπως εκτός των ακουσμάτων μου.

Για να μην πολυλογώ όμως, ας μπούμε κατευθείαν στο ψητό. Η πρώτη εμφάνιση της βραδιάς, ήταν αυτή των Λαρισαίων Εναλλάξ. Αρχικά να πω, πως η μπάντα απαρτίζεται από νέους ανθρώπους, με εμφανή όρεξη, μεράκι και αγάπη για αυτό που κάνουν. Οι μπάντες που παίζουν Ελληνικό Ροκ, είναι πολλές, και οι περισσότερες είναι ‘μαθητικές’, με ότι αυτό συνεπάγεται για το επίπεδο των συνθέσεων και της απόδοσης. Οι Εναλλάξ δεν ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, έχουν ένα πιο επαγγελματικό approach στην σκηνή, κλασικές συνθέσεις με τον ανάλογο επαναστατικό στίχο και έναν πολύ δυναμικό frontman που δεν σε πολύ-νοιάζει το τι λέει, αλλά το πώς το λέει, παθιασμένος και γνήσιος. Το κλείσιμο τους με την διασκευή του ‘Κορνηλία’ των Τσοπάνα Rave, μας έκανε να θυμηθούμε τα μαθητικά μας ωραία χρόνια…

Συνέχεια έχουν οι Θεσσαλονικείς Μέμφις, τα μέλη των οποίων συμμετέχουν σε γνωστά συγκροτήματα του ακραίου χώρου (Natvre’s, Less Than Human, Vain Velocity, Psychochoke) και όπως οι ίδιοι λένε, περπατούν σε αχαρτογράφητες περιοχές του post και extreme alternative rock. Με Ελληνικό στίχο… Μπερδεμένο ακούγεται, ε; Προσωπικά δεν ήξερα τι να περιμένω. Αφού τους άκουσα, με πολύ προσοχή ομολογώ και με τον κίνδυνο να ακουστώ σαν πολύ γνωστός γραφικός ανταποκριτής της Eurovision, θα πω πως είναι πολύ τολμηρή επιλογή ο Ελληνικός στίχος, σε αυτό που παίζουν. Τι παίζουν; Δεν ξέρω… Μου θύμισαν έντονα Deftones σε στιγμές, αλλά και Tool και Metallica (τελευταίας 20ετίας). Τολμηρός ο Ελληνικός στίχος όπως είπα, μόνο επειδή περιορίζει το κοινό τους μιας και θεωρώ πως αυτό που παίζουν θα άρεσε και εκτός των συνόρων μας, από την άλλη, μαγκιά τους πραγματικά. Τα παιδιά έχουν τρελή ενέργεια στην σκηνή, δυναμισμό και αρκετή ένταση. Αξίζει να τους δείτε ζωντανά, γιατί σαν προσπάθεια είναι ενδιαφέρουσα, εκκεντρική και διαφορετική. Ο τραγουδιστής μου άρεσε, ειδικά στα σκληρά φωνητικά και ήταν πολύ επικοινωνιακός, περισσότερο από όσο θα ήθελα προσωπικά, αλλά γούστα είναι αυτά. Έπαιξαν αρκετή ώρα, είχαν πολύ καλό ήχο και κέντρισαν το ενδιαφέρον του κοινού με το ιδιαίτερο στυλ τους.

Κι αφού το κοινό ζεστάθηκε για τα καλά, είχε φτάσει η ώρα να ανέβουν οι Λαρισαίοι Hidden In The Basement στην σκηνή. Πιθανώς να νομίζετε πως είμαι εξοικειωμένη με εμφανίσεις Λαρισαίων -μιας και καλύπτω όλα τα live της πόλης στο Invader- η αλήθεια είναι όμως πως έλειπα 10 χρόνια, και οι Hidden είναι μια από τις τοπικές μπάντες που δεν είχα δει ποτέ. Δεν είναι τυχαία τόσο δημοφιλείς εδώ, μιας και επάνω στην σκηνή τα δίνουν όλα, είναι πολύ δεμένοι, το γουστάρουν και μεταδίδουν την ενέργεια τους στο κοινό.

18290165_10208900357854472_1491147972_o

Εκτός από καλοί μουσικοί, έχουν μια αμεσότητα στον τρόπο που παρουσιάζουν το υλικό τους, που σε κάνει να νιώθεις οικεία, ακόμα και αν δεν τους έχεις ακούσει ποτέ. Κινούμενοι σε Heavy Rock/Metal/Stoner μονοπάτια, με αρκετές Black Sabbath επιρροές και μπόλικη groovα, έχουν όλα τα φόντα να ικανοποιήσουν την συναυλιακή δίψα όσων βρίσκονται από κάτω. Ο τραγουδιστής, κατά την γνώμη μου, είναι πολύ καλύτερος live και αυτό το θεωρώ μεγάλο ατού. Αξίζει να σημειώσω πως είναι πολύ δεμένοι, παρά το γεγονός ότι ο ένας εκ των κιθαριστών τους, είναι πρόσφατη προσθήκη, κάτι που δεν θα καταλάβαινα, εάν δεν το έλεγαν οι ίδιοι. Παρά το σχετικά μεγάλο setlist τους, δεν έχασαν καθόλου από την ενέργεια τους και σίγουρα θα τους παρακολουθώ πιο στενά, πλέον.

*Ευχαριστούμε την Vicky Papaggeli για την παραχώρηση των φωτογραφιών