Σάββατο ξυπνάω πάντα γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι και ο αρχισυντάκτης πρώην μέλος την KGB, για κάποιο λόγο το γνωρίζει καλά και στις 12:02 μου στέλνει μήνυμα και ρωτάει αν έχω είκοσι ευρώ για μπύρες ή αν θέλω να μου στείλει άλλο ένα. Καπάκια δεύτερο μήνυμα ρωτάει αν έχω μελάνια στον εκτυπωτή και ποτέ σκοπεύω να σηκωθώ να ανοίξω τα mail. Το εισιτηριάκι για Iggy Pop περίμενε μια εκτύπωση-το 20ευρω δεν θα ερχόταν ποτέ- και ναι λέω φίλε αυτός είναι ένας υπέροχος τρόπος να ξυπνάς ακόμα και αν προέρχεται από ένα τόσο ενοχλητικό τύπο σαν τον Τσέκα. Το τρίτο μήνυμα που μου έδινε την δυνατότητα να καλύψω μόνο τον headliner ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Έχοντας δει άλλες δυο φορές τον θεό Iggy ήξερα τι να περιμένω. Αλλά κάθε φορά θα αποδειχθεί στο τέλος της ημέρας πως είναι μοναδική. Φτάνοντας στην πλατεία Νερού κατά τις δέκα είδα τον χώρο γεμάτο αλλά όχι αποπνικτικά, κάτι εντελώς θετικό για την διεξαγωγή μιας όμορφης βραδιάς. Τηρώντας το πρόγραμμα κατά γράμμα στις έντεκα ακριβώς έφτασε η ώρα για τον headliner της δεύτερης βραδιάς του Release Festival. Στα 72 του ξεκίνησε σαν τίγρης πάνω στην σκηνή με τα θρυλικά  I Wanna Be Your Dog”, “Gimme Danger”, “The Passenger” και “Lust For Life”.  Κάπου εκεί άλλοι θα είχαν σταματήσει μιας και όλοι οι άσσοι τους θα έπεφταν από τα μανίκια τους. Αλλά  James Newell Osterberg Jr.  δεν έχει ανάγκη από χιτάκια, δεν απευθύνεται μόνο σε αυτούς που ξέρουν τα βασικά. Αλλά και σε αυτούς σαφώς. Η συνέχεια ήταν το οδό μαγική και η παρουσία του αειθαλούς σταρ άκρως εντυπωσιακή και επιβλητική. Μπορεί να κουτσαίνει ελαφρώς αλλά ο χορός του-λίκνισμα με τις χαρακτηριστικές σπασμωδικές κινήσεις του μοιάζει ιεροτελεστικός. Η συνέχεια είχε κάποιες διαφορετικές εκτελέσεις με το Sick Of You”, να αλλάζει με τα πνευστά ενώ στα “Repo Man” και Search And Destroy” κατέβηκε από τη σκηνή στον χώρο μπροστά ακριβώς από το κοινό. Στο “1969” βγήκε με ένα λεοπάρ μπουφάν, τρελλάθηκα στα αγαπημένα μου “No Fun” και “Down On The Street”, ενώ στο “Real Cool Time” πόζαρε σαν εσταυρωμένος -χωρίς σταυρό-. Ο Iggy Pop φρόντισε πάντως να μας κάνει να ανατριχιάσουμε με το εκπληκτικό tribute στον David Bowie, τον άνθρωπο που του έσωσε την καριέρα, κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του “The Jean Genie” και στο τέλος της συναυλίας του, παίζοντας το “Red Right Hand ” του Nick Cave μέσα σε ένα καταιγισμό χειροκροτημάτων από 15000 κόσμο που το επευφημούσε. Εξαιρετική εμφάνιση αν και ξέρω πως θα βρεθούν κάποιο να την βαφτίσουν επαγγελματική (πόσο κακό είναι δηλαδή να σέβεσαι αυτούς που πλήρωσαν εισιτήριο να σε δουν τελικά;;;;) επειδή δεν έβγαλε το παντελόνι του ή δεν έκανε stage diving…βασικά είναι ο ι ίδιοι που αν έκανε τα παραπάνω θα λέγανε πως κάνει τα ίδια και τα ίδια…

 

Setlist:

I Wanna Be Your Dog (The Stooges), Gimme Danger (Iggy and The Stooges), The Passenger, Lust for Life, Skull Ring, I’m Sick of You (Iggy and The Stooges), Some Weird Sin, Repo Man, Search and Destroy (Iggy and The Stooges),T.V. Eye (The Stooges), Mass Production, The Jean Genie (David Bowie), 1969 (The Stooges),No Fun (The Stooges), Down on the Street (The Stooges), Real Cool Time (The Stooges), Nightclubbing, Sixteen, Five Foot One, Real Wild Child (Wild One) (The Dee Jays), Red Right Hand (Nick Cave & The Bad Seeds)