Ωραίο το συναίσθημα να βλέπεις κάποιο αγαπημένο συγκρότημα για πρώτη φορά. Ακόμη πιο ωραίο, αν συνυπολογίσεις το γεγονός πως δεν υπήρχαν πολλές πιθανότητες να το δεις. Να όμως που οι M.O.D. ήρθαν από τα μέρη μας και όχι μόνο αυτό αλλά μας πληροφόρησαν πως το Set θα περιείχε και αρκετά S.O.D. κομμάτια. Το τελευταίο εικάζω πως αποτέλεσε πόλο έλξης για αρκετούς καθώς το “Speak English or Die” έχει τη στόφα του κλασικού – μυθικού δίσκου.

Τη συναυλία άνοιξαν οι The Crucifier, οι οποίοι δεν έχουν τόσο συχνή συναυλιακή παρουσία τα τελευταία χρόνια, οπότε αυτό από μόνο του ήταν ένας καλός λόγος να βρεθούμε από νωρίς στο “Κύτταρο”. Old School Thrash Metal, από μία παλιά και ιστορική εγχώρια μπάντα. Από τις τάξεις τους έχουν περάσει πολλά μέλη που συνεχίζουν σήμερα σε άλλα συγκροτήματα. Ο κόσμος κατά βάση γνώριζε το υλικό που ακούστηκε και υπήρχαν και αρκετοί ακόμη πιο εξοικειωμένοι με αυτό. Καλή εμφάνιση και ακόμη πιο καλή προθέρμανση για τον πανικό που θα ακολουθούσε.

 Οι M.O.D. είναι μπάντα – συμμορία. Με αδιαφιλονίκητο ηγέτη τον Billy Milano αλλά και τους υπόλοιπους να δείχνουν έτοιμοι για μάχη, ξεκίνησαν την εμφάνιση τους με καθαρό ήχο στα όργανα αλλά τα φωνητικά κάπως πιο πίσω. Ο κόσμος βέβαια, ο οποίος παρεμπιπτόντως δεν ήταν και πάρα πολύς, δεν είχε διάθεση να κοιτάξει τέτοιες λεπτομέρειες και από την πρώτη στιγμή είχε ισοπεδωτικές διαθέσεις. Τα κομμάτια των S.O.D. έχαιραν μεγαλύτερης αποδοχής για αυτό πιστεύω πως εντελώς συνειδητά ο Milano τα ενέταξε στο Set. Η εμφάνιση τους κράτησε λίγο παραπάνω από μία ώρα, γεγονός που από μόνο του δεν είναι αρνητικό μιας και μιλάμε για Crossover συναυλία. Το θέμα ήταν πως ο Milano είχε υπέρ του δέοντος διάθεση για ομιλία με αποτέλεσμα να νομίζεις πως έστω και παροδικά βρίσκεσαι σε Stand Up Comedy. Δεν λέω, ωραίος, επικοινωνιακός, με αίσθηση του χιούμορ αλλά θα μπορούσαν να χωρέσουν 2-3 τραγούδια ακόμη “εις βάρος” της ομιλίας. Δεν μιλάμε για διαλείμματα που χρειάζεται το συγκρότημα για να πάρει τις απαραίτητες ανάσες αλλά για κάτι περισσότερο από αυτό. Ακόμη και έτσι όμως, το Live είχε ιστορική σημασία. Ήμασταν τυχεροί που ακούσαμε για πρώτη φορά ζωντανά, τέτοιες τραγουδάρες !