Δεν υπάρχει καλύτερο γιατρικό για την ταλαιπωρημένη σου ψυχή και το αυτοκτονικό σου μυαλό λόγω της σεζόν των Χριστουγέννων που μόλις ξεκίνησε, από λαιβάκι στο Eightball Live Stage στο τέλος της εβδομάδας. Και ναι, μπορεί να χρειάζεσαι εκείνη τη δόση του επικίνδυνου metal που θα σε κάνει να κυλιστείς με τα μούτρα στο λάκκο με τις μπύρες και τα ουίσκια και να υψώσεις τη γροθιά σου ως άλλος προστάτης της χεβιμεταλάρας μας, αλλά χρειάζεται και λίγο να λοξοδρομήσεις και να δεις μια άλλη μορφή τέχνης, έτσι δεν είναι;

Την αποδέσμευση από τις γήινες σκέψεις ξεκίνησαν οι Θεσσαλονικείς Homo Σάπιοι, ένα συγκρότημα που έχοντας πλέον κλείσει κάτι παραπάνω από δεκαετία στην τοπική σκηνή, έχουν πλέον κάνει το όνομά τους ταυτόσημο με τη μουσική σάτιρα, έχοντας παράλληλα δημιουργήσει ένα σταθερό fanbase. Οι Homo Σάπιοι έχουν σαν βάση τους το Punk / Punk Rock, το οποίο και διανθίζουν με ψήγματα από άλλα είδη, όπως το Ska, το Funk, το Rock’n’Roll, το Surf για να αναφέρουμε μερικά, κάτι που επιβεβαιώνεται και από την πληθώρα των μουσικών που απαρτίζουν την μπάντα. Οι στίχος τους είναι ελληνικός και εφαρμόζει επάνω στις ιστορίες καθημερινής τρέλας, με ύφος καθόλα καυστικό και επικριτικό σε πολλές περιπτώσεις. Και το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι δεν γελάς απλώς με όσα αναφέρουν, αλλά τυχαίνει πολλές φορές να νιώσεις πως ταυτίζεσαι γιατί μάλλον έχεις φάει και εσύ σκατό με το κουτάλι σε αυτή τη ζωή. Οι Homo Σάπιοι με όμορφη διάθεση, επικεντρώθηκαν κατά βάση στον τελευταίο τους full length δίσκο, με τον τίτλο – motto ζωής “Τούμπα Libre – Ρετσίνα cola και γάμησέ τα όλα”, παρουσιάζοντας κομμάτια όπως το “Πλιγούρι”, “Cocktail Molotov”, “Μια Μπύρα Ακόμα”, “Homo Σάπιοι”, μεταξύ άλλων.

Ιδανικό ξεκίνημα και πάσα για τους headliners της βραδιάς, τους Nanowar Of Steel, που μπορώ να πω με ασφάλεια πως νιώθω ευλογημένη που τους είδα ζωντανά. Οι Ιταλοί ήρθαν και έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό σε ένα κοινό που πραγματικά τους αγκάλιασε και συμμετείχε ενεργά στις προτροπές τους. Δεν ξέρω πως μπορώ να μεταφέρω γραπτώς αυτά που ζήσαμε. Να ξεκινήσω από την αστείρευτη διάθεση και το κέφι τους, που ώρες ώρες μου θύμιζαν τις χαζομάρες που κάναμε σουρωμένοι και εμείς έξω, οπότε σκεφτόσουν πως άνετα θα μπορούσαν να είναι η παρέα σου; Να μιλήσουμε για τα κουστούμια τους, που ενώ ήταν σουρεάλ και πομπώδη, ήταν άκρως εφευρετικά και μπορούσαν να εντείνουν με θεατρικότητα την – αντικειμενικά – παράστασή τους; Για το γεγονός ότι συνδιαλέγονταν με το κοινό με ευφάνταστο τρόπο και το έβαζαν να κάνει μικρά σκετσάκια, είτε ανέφεραν αστείες ιστορίες του παρελθόντος, είτε προσπαθούσαν να παρουσιάσουν το επόμενο τραγούδι του σετ με τρόπο τόσο κωμικό που σε έκανε να σκας στα γέλια; Το ότι παρότι αποτελούν ένα συγκρότημα – παρωδία κυριολεκτικά και μεταφορικά, έχουν ανάγει αυτήν την σάτιρα σε τέχνη, που σκοπό έχει να σε κάνει να διασκεδάζεις χωρίς να πληγώνει τα χεβιμεταλλικά σου συναισθήματα, ειδικά αν σηκώνεις τον χαβαλέ; Ο στίχος τους “Too True Metal To Be True” είναι πιθανώς ο καλύτερος τρόπος για να τους περιγράψει κανείς. Από τις πιο υψηλές στιγμές της βραδιάς, το πολυαγαπημένο μου “… And Then I Noticed That She Was A Gargoyle” και φυσικά το νέο trend “Norwegian Reggaeton”, ενώ θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό μας η εικόνα του Potowotominimak ντυμένου ως Bargagianni, μια εκκεντρική κουκουβάγια με πλοκάμια, να περιφέρεται ανάμεσα στο κοινό κατά το “Il Cacciatore Della Notte” και να δίνει χορευτικά ρέστα με τους παρευρισκομένους. Χάσατε όσοι δεν ήρθατε, και το εννοώ. Πολύ περισσότερο «τρου» από πολλούς εκεί έξω, για να μην μιλήσω για την τεχνική τους δεινότητα (που κάποιοι την περνάνε στο ντούκου λόγω του χιουμοριστικού τους χαρακτήρα) την οποία θα ζήλευαν πολλοί.

Με κάθε επιφύλαξη, το σετ ήταν (μάλλον) το παρακάτω: Barbie – Milf Princess of The Twilight, The Call Of Cthulhu, Il Cacciatore Della Notte, Metal La La La, Wall Of Love, Iron Monger, … And Then I Noticed That She Was A Gargoyle, Norwegian Reggaeton, Metal, Feudalesimo e Liberta, Hail To Lichtenstein, Nanowar, Tricycles of Steel, Odino & Valhalla