Πάει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που βρέθηκα σε ένα μεγάλο live για μπάντα του εξωτερικού. Είχα ένα άγχος λες κι έπαιζα εγώ στο live, αλλά τελικά αυτό πήγε πολύ καλά! Χωρίς να χρειάζεται να πει κάποιος πολλά πράγματα για τους Lost καθώς η μπάντα αυτή είναι αρκετά αγαπημένη στο ελληνικό κοινό, πράγμα που φάνηκε από την προέλευση του κόσμου, κοινώς το Fuzz ήταν γεμάτο. Όλε!

Την βραδιά άνοιξαν οι Fragment Soul από την Κέρκυρα. Για να πω την αλήθεια μου, δεν του γνώριζα πριν από την ανακοίνωση του ονόματος για το live και μπορώ να πω πως πέρασε ευχάριστα η ώρα που οι ίδιοι βρίσκονταν επί σκηνής, παρόλο που τα ακούσματα μου δεν έχουν καμιά σχέση με το είδος τους. Δεμένη μπάντα, αρκετά δουλεμένη έχοντας τον αέρα που αρμόζει στην σκηνή, με αρκετά Progressive στοιχεία και επιρροές από το χώρο απέσπασαν, άξια κιόλας, ένα δυνατό χειροκρότημα από τον κόσμο. Αυτό που μου άρεσε αρκετά στους F.S ήταν οι φωνές και οι εναλλαγές τους και τα πλήκτρα. Τσεκάρετέ τους, όσοι γουστάρετε πιο prog περάσματα στη μουσική σας, σίγουρα θα γουστάρετε! Από τις 8:30 βρίσκονταν στη σκηνή και σύμφωνα με το πρόγραμμα λίγο μετά τις 9 κατέβηκαν, για να ετοιμαστεί η κατάσταση για τους Paradise Lost, οι οποίοι άργησαν 3 ολόκληρα λεπτά (Άγγλοι σου λέει στο ραντεβού τους.

Ποιοί Paradise Lost μωρέ αδερφάκι να ‘ούμε; ΧΑ! Χωρίς να χρειαστεί να αναλύσω το κάθε κομμάτι ξεχωριστά, καθώς στο τέλος αναφέρω το σετλιστ ολόκληρο, θα πω μερικά γενικά-ειδικά λόγια. Για αρχή να πω πως βρέθηκαν επί σκηνής για περίπου 1:30 ώρα καθώς έπαιξαν 17 κομμάτια(!!!). Οι Paradise Lost είναι μια αρκετά αγαπημένη μπάντα στην Ελλάδα και ειδικότερα είναι μεγάλη λατρεία για εμένα τον ίδιο. Όντας η 5η φορά που τους βλέπω μπορώ να πω με σιγουριά και χωρίς τη παραμικρή δόση υπερβολής, επιτρέψτε μου, πως πρόκειται για την καλύτερη εμφάνιση που τους έχω δει μέχρι τώρα. Έχοντας έναν ήχο πραγματικά άρτιο, χωρίς πολλά σκαμπανεβάσματα, με σωστό παίξιμο (αφού μιλάμε για παιχταράδες στο είδος τους), εμένα προσωπικά αυτό που με ανησυχούσε ήταν η φωνή του θείου Νικ. Έλα όμως που ο θείος Νικ στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων με τη φωνή του να είναι όπως πρέπει είτε στα μελωδικά σημεία είτε στα πιο brutal και με τον ίδιο να έχει ως συνήθως αρκετά καλή και “καυστική” (γιατί όχι) επικοινωνία με το κοινό καθώς τα σχόλια του ανάμεσα στα κομμάτια ήταν ένα μείγμα βρετανικού χιούμορ, ειλικρίνειας και σοβαρότητας εκεί που πρέπει. Αστειάκια όπως για την «ωραία» μέρα που είχε πριν από το live, καθώς του θύμιζε την Αγγλία και το πιο ωραίο, όταν αναφέρθηκε στο Host από το οποίο έπαιξαν το So Much is Lost, ουσιαστικά είπε πως έφαγαν κράξιμο για το συγκεκριμένο δίσκο, αλλά δεν τους ένοιαζε κιόλας. Τον γούσταραν και τον κυκλοφόρησαν. Ε ΝΑΙ! Μιλάμε για μια βραδιά που θα μείνει για αρκετό καιρό στις μνήμες με το σετλιστ της μπάντας να δίνει και να παίρνει από ένα μεγάλο μέρος της δισκογραφίας, αφήνοντας όλο τον κόσμο ικανοποιημένο. Σίγουρα θα υπάρξουν και αυτοί που θα ήθελαν κάτι άλλο, περίμεναν κάτι άλλο, ξενέρωσαν για τον χ, ψ λόγο, αλλά δεν πειράζει. Breathe corruption, guys! Αυτή η νύχτα θα μείνει όπως είπα αξέχαστη  με ένα σετλιστ για όλα τα γούστα, το οποίο ήταν το εξής:

Embers Fire, Forsaken, Blood and Chaos, Faith divides us – Death Unites Us, Eternal, One Second, Serenity,, The Enemy, As I Die, The devil Embraced, The Last Time, An Eternity of Lies, Say Just Words, No Hope In Sight, Darker Thoughts, So Much is Lost, Ghosts

Ως την επόμενη φορά που ελπίζω να είναι σύντομα…Φιλάκια!