Επιτέλους, αρχίσαμε να μαρσάρουμε. Επιτέλους αρχίζουμε και νιώθουμε πως παίρνουμε μια κανονική δόση πραγματικότητας μετά απ’ το δειλό «άνοιγμα» της συναυλιακής σεζόν. Όλα αυτά έγιναν το περασμένο Σάββατο στο οριακά γεμάτο από κόσμο Principal Club Theater, όπου απολαύσαμε τους Planet of Zeus και τους Paranoid Reverb. Η βραδιά μπορώ να πω τα είχε όλα: από τέλεια σετ και εξίσου τέλειο κόσμο, έως ανέσεις που είχαμε ξεχάσει ως τώρα, όπως για παράδειγμα του να βλέπεις όρθιος λάιβ γτχμ. Προχωράμε.

Την βραδιά άνοιξαν οι εντόνως φερέλπιδες Paranoid Reveb, οι οποίοι μου κέντρισαν το ενδιαφέρον σε κυρίως δύο πράγματα. Αφενός, παρότι τους έχω ξαναδεί ζωντανά, συνειδητοποίησα ότι έχουν κάτι πραγματικά ιδιαίτερο να προσφέρουν από μουσικής άποψης, ιδιαίτερα συλλογιζόμενη την εγχώρια σκηνή. Μια μίξη sludge, grunge, stoner, psychedelic και desert, δοσμένη υπό το πρίσμα hard rock ήχων – της ορθόδοξης έννοιας. Άκρως αισιόδοξο το γεγονός ότι τα παλικάρια είναι νεαρής ηλικίας, συνεπώς μας αναζωπύρωσαν την ελπίδα για ένα καλύτερο μουσικό αύριο. Αφετέρου, διαπίστωσα το εξής: παρότι γενικά είναι δύσκολο για ένα support act να προκαλέσει ένθερμες αντιδράσεις από τον κόσμο, οι Paranoid Reverb κατάφεραν να ανατρέψουν την παράδοση και να μοιάζουν σαν να είναι σχεδόν το headline της βραδιάς. Είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για ένα συγκρότημα να καταφέρει να κάνει τον κόσμο να χορέψει και να κουνηθεί στους ρυθμούς του, πόσο μάλλον να τους φέρουν σε αυτό που λέμε εδώ «τσακίρ κέφι». Φυσικά, το χειροκρότημα που απέσπασαν ήταν αντάξιο της εμφάνισής τους. Fun fact, οι Paranoid Reverb άνοιξαν με ένα κομμάτι του οποίου ο τίτλος παραμένει ένα μυστήριο, ωστόσο συμβολικά καταδεικνύει την επιστροφή τους στα δρώμενα και τον ερχομό του δεύτερου ολοκληρωμένου δίσκου τους.

Set: Beast, Maze, Angry Sun, Deep Diver, Merderer, Rain

Μετά τις απαραίτητες αλλαγές και τους κατάλληλους ελέγχους, οι – δεν-χρειάζονται-καμία-σύσταση Planet of Zeus πάτησαν το σανίδι του Principal και απέδειξαν με τον πιο θερμό τρόπο γιατί θεωρούν την Θεσσαλονίκη το δεύτερο σπίτι τους. Με μια εμφάνιση που ισορροπούσε ανάμεσα σε διάφορα στοιχεία, όπως η αδάμαστη ενέργεια, η ειλικρίνεια της διάθεσης και φυσικά η φόρμα στην οποία βρίσκονται μετά τον πανικό των εμφανίσεων στην Αθήνα, κατάφεραν να μας μεταφέρουν σε μια ουτοπία όπου δεν υπήρχαν πανδημίες και προβλήματα. Ξέφυγαν οι σκέψεις μας από αυτή την γεμάτη μούχλα και αβεβαιότητα ζωή. Πέραν τούτου όμως, οι Planet κατάφεραν υποθέτω να ικανοποιήσουν τις ορέξεις όλων όσων βρισκόμασταν εκεί, αφού έκαναν γερό πέρασμα από όλης τους τη δισκογραφία. Οι αντιδράσεις του κόσμου ήταν οι αναμενόμενες – δεν έμεινε κολυμπιθρόξυλο. Τί άλλο να χρειαστεί κανείς; Ιδιαίτερη μνεία να κάνω στο γεγονός ότι η χημεία μεταξύ του κοινού και της μπάντας είναι κάτι μαγικό. Από τη μια πλευρά υπάρχει εκείνη η αμεσότητα και οικειότητα στο μυαλό μας, αναλογιζόμενοι πως αυτά τα παιδιά είναι αυτό που λέμε για κάποιον «ένας από μας» αλλά από την άλλη υπάρχει μια σαφής πλέον απόσταση και αλληλοσεβασμός, γιατί, ας το παραδεχτούμε, ξέφυγαν απ’ το underground και κατέκτησαν πράγματα που άλλοι ακόμα ονειρεύονται. Εύχομαι να μην αργήσουμε να τους ξαναδούμε, μας χρειαζόταν αυτή η ένεση αδρεναλίνης! Εις το επανιδείν, λοιπόν!

Intro (Unicorn Without A Horn), Something’s Wrong, Revolution Cookbook, Macho Libre, Gasoline, All These Happy People, Loyal To The Pack, A Girl Named Greed, The Great Dandolos, Them Nights, Your Love Makes Me Wanna Hurt Myself, No Tomorrow, Woke Up Dead (William H Bonney), Vanity Slut, Leftovers, Vigilante, Your Song