Με τις ανακοινώσεις συναυλιών να διαδέχονται η μία την άλλη, αυτόματα γίνεσαι και πιο επιλεκτικός στο που θα παρευρεθείς. Το πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα όμως που είχαν οι Primal Fear να εμφανιστούν στη χώρα μας, σε συνδυασμό με την εμφάνιση του Gus G. με το προσωπικό του σχήμα, έδιναν πολλούς πόντους στο συγκεκριμένο live. Mαζί τους και 2 πολύ καλά εγχώρια ονόματα ταιριαστά στο μουσικό ύφος της βραδιάς. Όσοι ήρθαν, σίγουρα δεν το μετάνιωσαν.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Υπήρξε μια μισάωρη περίπου καθυστέρηση για την είσοδο στο μαγαζί με αποτέλεσμα τα support σχήματα να εμφανιστούν με κάποια πίεση χρόνου. Το θετικό βέβαια είναι πως είχε έρθει κόσμος από νωρίς για να στηρίξει τους The Silent Rage και Terra Incognita. Πρώτοι στη σκηνή λοιπόν οι The Silent Rage τους οποίους χαρήκαμε από τα μέσα του δεύτερου τραγουδιού τους, όπου και έφτιαξε ο ήχος. Βγήκαν με αέρα και όρεξη στη σκηνή και για τα επόμενα 35 λεπτά μας ζέσταναν με το μελωδικό heavy metal τους. ‘Eπαιξαν τραγούδια από τα 2 EP και το full-length που απαρτίζουν τη δισκογραφία τους και μας αποχαιρέτησαν με μια διασκευή στο Between the Hammer and the Anvil των Judas Priest κερδίζοντας χειροκρότημα και εντυπώσεις. Xωρίς να μεσολαβήσει μεγάλο κενό και με τον κόσμο να αυξάνεται, ανέβηκαν στη σκηνή οι Terra Incognita, δίνοντας και αυτοί το δικό τους στίγμα για το μελωδικό heavy metal. Κάπως πιο υψίφωνοι και σε σημεία επικοί μας ανέβασαν την διάθεση για τα επόμενα 35 λεπτά με τραγούδια από τις 2 ολοκληρωμένες δουλειές τους. Καλές επιλογές support σχημάτων λοιπόν όχι μόνο λόγω συσχετισμού με τους οικοδεσπότες της βραδιάς αλλά και βάσει συνολικής απόδοσης.

Για να στηθεί η σκηνή για τον Gus G. χρειάστηκε λίγη παραπάνω ώρα κατά την οποία ο κόσμος είχε γεμίσει το μαγαζί. Για τη συγκεκριμένη περιοδεία ο Gus έχει μαζί του σε μπάσο και φωνητικά τον Dennis Ward των Pink Cream 69 και τον Felix Bohnke των Edguy στα τύμπανα. Πάνω στη σκηνή φαινόταν πως και οι 3 έχουν γράψει πολλά χιλιόμετρα σαν μουσικοί και σου έδιναν την εντύπωση πως περιοδεύουν χρόνια μαζί,κάτι που δεν ισχύει. Όπως ήταν αναμενόμενο έδωσαν βάρος στην τελευταία δουλειά fearless αλλά έπαιξαν τραγούδια και από τα προηγούμενα άλμπουμ. Ο Gus έχει αέρα αστέρα και μαγνήτιζε όλα τα βλέμματα πάνω του, παίζοντας με χαρακτηριστική άνεση όλο το setlist. H άνεση αυτη κορυφώθηκε όταν έπαιξε με την κιθάρα ακουμπισμένη πάνω στο κεφάλι του! Η επιλογή του Ward είναι άκρως ταιριαστή καθώς η ζεστή hard rock χροιά του ταίριαζε πολύ με την επιλογή των κομματιών που ακούσαμε. Το συγκρότημα τίμησε και τους ήρωες του, διασκευάζοντας Dire Straits, Thin lizzy και φυσικά Ozzy Osbourne. Πολύ καλή εμφάνιση και κρυστάλλινος ήχος, με εξαίρεση τα φωνητικά σε σημεία των κομματιών. 90 λεπτά κιθαριστικής πανδαισίας.

Τόσα λεπτά αντιστοιχούσαν και στους Primal Fear καθώς το show ήταν co-headline. Είναι άκρως τιμητικό όταν ένα συγκρότημα έχει κυκλοφορήσει 12 δουλειές και στην περιοδεία της τελευταίας του δουλειάς, αδημονείς εξίσου να ακούσεις τραγούδια και από εκεί μέσα. Το συγκρότημα τίμησε το πολύ καλό Apocalypse το οποίο ακουγόταν σαν φυσική συνέχεια του υπόλοιπου best-of setlist τους. Ακούσαμε μεταξύ άλλων τα In Metal We Trust, Metal is Forever, King of Madness, The End is Near, Fighting the Darkness και λοιπούς ύμνους που έχουν συνθέσει μέσα στα χρόνια. Πολύ καλός ο ήχος και εδώ από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ιδιαίτερης μνείας χρίζει ο φυσικός ηγέτης της μπάντας Ralf Scheepers ο οποίος ήταν ισοπεδωτικός στις ερμηνείες του και σχεδόν θεατρικός στον τρόπο που επικοινωνούσε με το κοινό μεταξύ αγγλικών και ελληνικών. Από κοντά ο συμπαθέστατος Mat Sinner, τον οποίο θα θέλαμε να απολαύσουμε και με το προσωπικό του σχήμα. Έφυγαν από τη σκηνή μέσα σε αποθέωση, κερδίζοντας και τον πιο απαιτητικό και με την υπόσχεση να μας επισκεφτούν σύντομα.

Συνολικά απολαύσαμε ένα πολύ δυνατό συναυλιακό πακέτο. 2 συγκροτήματα πρώτης γραμμής και 2 πολύ καλές εγχώριες μπάντες που έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό. Η αλληλεπίδραση με το κοινό φαινόταν ειλικρινής, οπότε μουσικοί και θεατές φύγαμε από το κύτταρο με τις καλύτερες των εντυπώσεων.