8 Δεκεμβρίου, Παρασκευή βράδυ και στο Piraeus 117 Academy λαμβάνει χώρα ένα φιλόδοξο εγχείρημα: μια συναυλία με μερικά από τα σημαντικότερα σχήματα της ελληνικής progressive metal σκηνής σε έναν από τους μεγαλύτερους συναυλιακούς χώρους της Αθήνας. Ο λόγος για τους Need, τους Poem και τους Tardive Dyskinesia, τρεις μπάντες αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους οι οποίες όμως έχουν σαν κοινό παρονομαστή το progressive.

tardive dyskinesia

Η ώρα 21:00, και σε απόλυτη αρμονία με το ανακοινωθέν χρονικό πλαίσιο ακούγονται οι νότες εισαγωγής των Tardive Dyskinesia. Εδώ βρέθηκα προ ευχάριστης εκπλήξεως όταν είδα από την πρώτη κιόλας μπάντα το Piraeus Academy να είναι σχεδόν γεμάτο με κόσμο, ο οποίος και παρέμεινε μέχρι την τελευταία. Η μουσική προσέγγιση των Tardive Dyskinesia θυμίζει Gojira, Meshuggah και παρεμφερείς μπάντες, με δυναμική ρυθμική μουσική και επιθετικά φωνητικά. Παικτικά άψογη απόδοση των κομματιών η οποία συνοδεύεται από ικανοποιητικό ήχο, με set που βασίστηκε στις δυο τελευταίες κυκλοφορίες της μπάντας. Η παρουσία αν και αρκετά ενεργητική (ειδικά εκ μέρους του frontman), μερικές φορές φάνηκε από το σύνολο της μπάντας ελαφρώς αμήχανη, πράγμα που θα μπορούσα να αποδώσω στην απαιτητική φύση της μουσικής. Πολύ καλή επικοινωνία με το κοινό το οποίο εκτίμησε δεόντως την παρουσία της μπάντας όπως πρόδιδαν τα θερμά χειροκροτήματα μετά από κάθε κομμάτι.

poem

Σειρά έχουν οι Poem, η “νεαρότερη” δισκογραφικά μπάντα από τις τρεις, με δύο δίσκους στο ενεργητικό τους, από τους οποίους τίμησαν κυρίως τον δεύτερο, ονόματι Skein Syndrome, που έχει κάνει πολλή αίσθηση στα εγχώρια μουσικά δεδομένα -και όχι άδικα. Το ύφος εδώ είναι πιο “μαλακό”, με πιο μελωδική μουσική στα χνάρια των Opeth, και καθαρά φωνητικά. Λιτή κι απέριττη παρουσία, χωρίς αυτό να σημαίνει έλλειψη ενέργειας-κάθε άλλο! Πολύ δυναμική ερμηνεία του υλικού και επικοινωνία, με τον frontman σε στιγμές να “πετάει το μπαλάκι” στο κοινό, το οποίο ανταποκρίθηκε ένθερμα.

need

Και φτάνουμε στους Need. Οι Need παραδόξως είναι η μόνη μπάντα απ’ την τριάδα με την οποία δεν είχα καμία προηγούμενη επαφή. Παραδόξως, καθώς η μπάντα είναι δισκογραφικά ενεργή από το 2006. Έχοντας ακούσει μόνο καλά λόγια λοιπόν για τη μπάντα αυτή, έφτασε η στιγμή να επιβεβαιωθούν. Παρότι η συγκεκριμένη απόχρωση του prog, η οποία τείνει προς το πιο Αμερικάνικο progressive με στοιχεία heavy και (κατά τ’ αυτιά μου) nu-metal, δεν είναι η αγαπημένη μου, η ευχάριστη παρουσία της μπάντας και η δυναμικότητά της με έκαναν να απολαύσω πολύ περισσότερο τη μουσική. Αν και υπήρξαν μικροπροβληματάκια στο τεχνικό κομμάτι, ξεπεράστηκαν γρήγορα και δεν πτόησαν στο ελάχιστο την απόδοση της μπάντας, η οποία αποθεώθηκε από το κοινό.

Για κλείσιμο ανέβηκαν τα μέλη απ’ όλες τις μπάντες στη σκηνή για τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες, αποθανατίζοντας το χαμόγελο που άφησε σε όλους τους παρευρισκόμενους η συναυλία που προηγήθηκε. Η συγκεκριμένη συναυλία ήταν απόδειξη ότι η ελληνική σκηνή υπάρχει και αλληλοστηρίζεται, με μπάντες που κυνηγάνε το όνειρο το οποίο αξίζουν και κοινό που είναι έτοιμο να τις στηρίξει. Και εις ανώτερα!