Η rock μουσική στην μακροχρόνια πορεία της έως και τις μέρες μας έχει ”παρουσιάσει” προσωπικότητες ταλαντούχες, πρωτοπόρες, αμφιλεγόμενες, προκλητικές και αξιομνημόνευτες για την δημιουργικότητα, το ήθος, την συμπεριφορά, τα πάθη και τα λάθη τους. Μερικές εξ αυτών μας άφησαν χρόνους πάνω στο ζενίθ της καριέρας τους, εξαιτίας ουσιών, ασθενειών ή άλλων αιτιών και άλλες εξακολουθούν να μας απασχολούν ακόμα κι αν βρίσκονται σε προχωρημένη ηλικία.

Ανάμεσα λοιπόν σε αυτές τις πολλές ξεχωριστές προσωπικότητες, ο πολύς Ritchie Blackmore, o άνθρωπος πίσω από τους Deep Purple και Rainbow, o χαρισματικός αυτός κιθαρίστας που με το παίξιμο και τις συνθέσεις του ”έβαλε” σχεδόν 50 χρόνια πριν ένα τεράστιο ”λιθαράκι” στο ”οικοδόμημα” που θα λεγόταν metal, αποφάσισε φέτος να προσθέσει μερικές ακόμα συναυλίες στο εγχείρημα των τελευταίων χρόνων με το δεύτερο και πολύ ιδιαίτερο παιδί του, τους Rainbow, ένα παιδί που το ”είχε” στον πάγο για σχεδόν 20 χρόνια. Μια περιοδεία ευκαιρία καθώς και εμπειρία ζωής για τους λάτρεις της rock και όχι μόνο μουσικής, να δουν επί σκηνής έναν από τους τελευταίους μεγάλους κιθαρίστες να παίζει τραγούδια που επηρέασαν μετεγενέστερα μουσικά ρεύματα καθώς και γενιές. Η σύνθεση του group απαράλλακτη και σαφώς πιο δεμένη σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια μας προμήνυε για ένα χορταστικό show στην πρωτεύουσα της Τσεχίας, όντας και το τελευταίο της μικρής Ευρωπαϊκής τουρνέ, μιας και ο 73 χρονoς Άγγλος δεν επιθυμεί πλέον μεγάλα σε διάρκεια tour.

Η άφιξη και έντονη από νωρίς παρουσία του κόσμου διαφόρων ηλικιών στον συναυλικό χώρο επιβεβαίωσε ακόμα και τον πιο δύσπιστο λάτρη της rock μουσικής για όλα τα παραπάνω καθώς την προσμονή αρκετών εδώ και χρόνια να δουν τους Rainbow ζωντανά. Σε ένα αρκετά οργανωμένο venue με εξονυχτιστικό έλεγχο και τριπλό check εισιτηρίου η παρουσία μας εκ δεξιών της σκηνής ”έλαβε” θέση. Λίγο πριν τις 8μμ και ενώ ο κόσμος σιγά σιγά άρχιζε να γεμίζει arena καθώς και κερκίδες σ’ ένα επιβλητικό στάδιο η support μπάντα ”πήρε” θέση στο stage. Οι Γερμανοί 60’s rockers The Lords ανέλαβαν δράση με το να ”ανεβάσουν” το κέφι και την ένταση στο κοινό πριν εμφανιστεί επί σκηνής ο Μαυρός Λόρδος και η παρέα του. Με πολύ καλό δέσιμο αναμεσά τους, ήχο και διάθεση κατάφεραν να μας ”αφήσουν” μια γλυκιά γεύση, βάζοντας μας σε σκέψη να τους ακούσουμε σε μια από τις επόμενες μουσικές μας αναζητήσεις, πριν αποχωρήσουν.

Με τα φώτα να ”χαμηλώνουν” και την intro εισαγωγή του ”Over The Rainbow” να ”προετοιμάζει” το κοινό η μεγάλη στιγμή για όλους είχε φτάσει. Με εμφανή διάθεση εξαρχής και χαμόγελο επί σκηνής οι Rainbow ανέλαβαν να μας ταξιδέψουν πίσω στον χρόνο μέσα από τραγούδια της πλούσιας δισκογραφίας τους, που αγαπήσαμε και μεγαλώσαμε μαζί τους. Τραγούδια που τους καθιέρωσαν στην συνείδηση αρκετών καθώς και συνθετικά έπη από την εποχή που ο Ritchie Blackmore οδηγούσε τους Deep Purple σε αξιοθαύμαστη επιτυχία, κάνοντας τους ξεχωριστούς για τα καλά ανάμεσα από όλες τις μπάντες της εποχής τους, μέσα από album όπως το ”In Rock” και ”Machine Head”. Με επαγγελματισμό και συνοχή ανάμεσα τους και με έναν χαρισματικό, τόσο σε απόδοση όσο και επικοινωνία, performer όπως ο Ronnie Romero κατάφεραν να αποδώσουν ιδανικά ένα setlist με απαιτητικά και μη hits. Η συμμετοχή του κοινού κατά την διάρκεια του 90λεπτου συναυλιακού show άκρως ικανοποιητική, με αρκετή παρουσία κόσμου που είχε ταξιδέψει από αρκετές τριγύρω χώρες, να τραγουδάει έντονα πολλά από τα τραγούδια που ακούστηκαν δημιουργώντας μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα. Όσον αφορά τις στιγμές που ”κορύφωσαν” την αδρεναλίνη στα ύψη σίγουρα θα έλεγα πως ήταν το άκουσμα των Black Night/Mistreated/Child In Time/Stargazer ένα καρέ που ”σκόρπισε” συγκίνηση και νοσταλγία σε αρκετούς που έζησαν την χρυσή εποχή των δύο συγκροτημάτων που ο Ritchie Blackmore ”οδηγούσε” στο πάνθεον της rock μουσικής ιστορίας.

Συνοψίζοντας, θα έλεγα με δέος και συγκίνηση πως δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τα συναισθήματα που ένιωσα. Οι Rainbow σίγουρα δεν είναι αυτοί, που θα περίμενε κανείς από όλους όσους βρεθήκαμε αυτό το βράδυ εκεί, αλλά αυτοί που πλαισιώνουν αυτόν το θρύλο της rock κατάφεραν να μας ”ταρακουνήσουν” συναισθηματικά μέσα από την αφοσίωση που έδειξαν πάνω στα τραγούδια. Μπορεί ο Ritchie να μεγάλωσε αλλά στέκεται αγέρωχος πάνω στην σκηνή και ίσως μας κάνει άλλη μια έκπληξη στο μέλλον μετά από 24 χρόνια πριν αποχωρίσει για τα καλά τον κόσμο της μουσικής, κατόπιν αυτής της συναυλικής επαναδραστηριοποίησης των Rainbow, έως τότε όμως..The Battle Rages On!

ΥΓ : Το παρόν κείμενο αποτελεί αφιέρωση στον συναυλιακό συνοδοιπόρο και φίλο μου Γιάννη Γούλα που ταξίδεψε χιλιόμετρα κάνοντας το όνειρο του πραγματικότητα καθώς και στον αγαπημένο μου θείο Παναγιώτη που ανήμερα της συναυλίας μου την ”έκανε” αναπάντεχα για τους ουρανούς.

Setlist: Spotlight Kid / I Surrender / The Temple Of The King / Since You Been Gone / Man On The Silver Mountain / Street Of Dreams / Perfect Strangers / Black Night / Mistreated / Difficult To Cure / Child In Time / Stargazer / Long Live Rock ‘n’ Roll / Smoke On The Water / Burn