Το είχα πει, δεν το είχα πει; Ενάμιση μήνα πρίν περίπου, μετά την απίστευτη εμπειρία μου στο Piraeus Academy δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω τους Septicflesh και στην πόλη μου, καθώς όπως και να το κάνουμε, άλλο πράγμα το studio και άλλο πράγμα να λαμβάνουν υπόσταση μπροστά στα μάτια σου τα αριστουργήματα που έχουν δημιουργήσει οι Septicflesh τα τελευταία χρόνια, με σαφέστερη βεβαίως προτίμηση στο Communion και The Great Mass.

Πρώτοι ανεβαίνουν στη σκηνή οι ντόπιοι Beyond The Existence, οι οποίοι παρουσίασαν το δικό τους death/doom metal με μερικές gothic πινελιές. Η μπάντα χθες έδωσε τον καλύτερό της εαυτό και καθώς τους έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές τα τελευταία δυο περίπου χρόνια, λέω με βεβαιότητα πως ήταν η καλύτερή τους έως τώρα εμφάνιση. Ο ήχος ήταν με το μέρος τους, όλα βρισκόταν σε τέλεια αρμονία, τα φωνητικά έδιναν έναν πιο oldschool τόνο, το μπάσο ακουγόταν άψογα και δεν συμμαζεύεται. Το γεγονός οτι επέλεξαν να αφαιρέσουν τα πλήκτρα από τις εμφανίσεις τους μόνο ως θετικό αποδείχθηκε, καθώς δόθηκε έτσι μεγαλύτερη βαρύτητα στις κιθάρες τους αλλά και στα ογκώδη drums τους. Παρουσίασαν κομμάτια τόσο από το ντεμπούτο τους “Silent Mourning”, όπως και από τον επερχόμενο δίσκο τους “Thoughts Through the Imagination”. Μπράβο.

Στη συνέχεια τη σκηνή καταλαμβάνει μια παλιά καραβάνα, οι On Thorns I Lay, οι οποίοι έγιναν γνωστοί ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν δηλαδή η extreme ελληνική σκηνή βρισκόταν στις λυκαυγές της. Παρότι ξεκίνησαν ως death metal σχήμα με το όνομα Paralysis, σταδιακά η μουσική τους πήρε ένα πιο μελωδικό χρώμα και σήμερα παίζουν μελωδικό doom/gothic metal με τα death στοιχεία στα χνάρια των Tiamat. Και στη δική τους περίπτωση ο ήχος ήταν ευνοικός και το κοινό ήταν πολύ ζεστό μαζί τους. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν τον δίσκο “Aegean Sorrow”, ο οποίος είχε την τιμητική του και όπως αποδείχθηκε, “αγκαλιάστηκε” εύκολα από το κοινό. Δεν μπορώ να πω ότι βρίσκονται κοντά στα δικά μου ακούσματα σε μεγάλο βαθμό, μιλάμε όμως για τρομερή περίπτωση και φοβερό ταλέντο, οπότε οι diehard φανς του χώρου που δεν τους ξέρουν, θα πρέπει οπωσδήποτε να τους τσεκάρουν.

Τα ρολόγια μας δείχνουν 22:30 και τα φώτα πέφτουν. Ακούγονται οι πρώτες νότες του Portrait Of A Headless Man και ένα γεμάτο πλέον Principal αδημονεί να ανεβούν στη σκηνή τα θηρία, 3 χρόνια σχεδόν μετά την τελευταία τους εμφάνιση. Για την υπόλοιπη μιάμιση ώρα, μόνο pit, φωνές, “Θεσσαλονίκη, είμαστε μαζί”, “Φίλοι μου και φίλες μου…”. Τα drums του Krimh ακόμα χτυπάνε μέσα μου με αποτέλεσμα να μην μπορώ να ηρεμήσω ενώ τα volumes στο μπάσο του Seth ήταν ένα τσικ πιο ανεβασμένο από όλα τα υπόλοιπα, χωρίς βέβαια να με χαλάει. Κάτι που δεν είχα παρατηρήσει ιδιαίτερα στην Αθήνα λόγω ωτοασπίδων και εξώστη, είναι το γεγονός οτι ο Seth αφήνει το μπάσο όταν τραγουδάει ή μιλάει και το αντίστροφο. Παράλληλα, τα ορχηστρικά/χορωδιακά μέρη ήταν σχεδόν ανύπαρκτα. Κατα τ’αλλα, τίμησαν δεόντως τα τέσσερα τελευταία τους “Communion”, “Great Mass”, “Titan” με σαφέστερη έμφαση στο τελευταίο “Codex Omega”, αφήνωντας πίσω κάποια must της pre-split up εποχής τους, όπως το “Virtues Of The Beast” από το “Summerian Daemons”. Ήταν μια πολύ ζεστή βραδιά με τον κόσμο να δείχνει την αγάπη του και η επιστροφή τους είναι δεδομένη.