Universe 217, A Void Eternal, Mother Of Millions, Eightball Club, Greece, Experimental, Post, ROck, MEtal

Η χρονιά οδεύει σιγά σιγά προς το τέλος της, οπότε θα μπορούσε κανείς να πει πως η συναυλία που δόθηκε το βράδυ του Σαββάτου στο Eightball Live Stage μας έκατσε «λουκουμάκι». Οι ιδιαίτερα αγαπητοί στο ελληνικό αλλά και το διεθνές κοινό Universe217, επρόκειτο να δώσουν μια παράσταση εγγυημένης απόλαυσης στο θεσσαλονικιώτικο κοινό, έχοντας στο πλάι τους, τους εξαιρετικούς Mother of Millions και τους νεότερους A Void Eternal.

Την βραδιά άνοιξαν οι Θεσσαλονικείς A Void Eternal, με κάποια καθυστέρηση, η οποία δεν αγκαλιάστηκε και τόσο θερμά από τον λαό που περίμενε έξω από το Eightball. Σε καμιά περίπτωση φυσικά δεν φταίνε τα παιδιά, αφού ως μάθαμε και ως ακούσαμε και οι ίδιοι, άργησε να ολοκληρωθεί το soundcheck. Μικρό το κακό. Οι A Void Eternal ήταν θεωρητικά άγνωστοι για τα αυτιά μου καθώς η τριβή που είχα με το συγκρότημα ήταν λίγη σε προηγούμενο επίπεδο, ωστόσο μου άφησαν μια πολύ ιδιαίτερη γεύση, γεγονός πως μόνο θετικά μπορεί να λογιστεί, αφού η μοναδικότητα στον τομέα της μουσικής επιτυγχάνεται πλέον με μεγάλη δυσκολία. Προερχόμενοι από την underground σκηνή της Θεσσαλονίκης και δημιουργημένοι, όπως έμαθα, δυο χρόνια πριν, οι A Void Eternal χαρακτηρίζονται από διπλά φωνητικά (αντρικά και γυναικεία, brutal και μελωδικά / καθαρά αντίστοιχα), μελωδικές κιθάρες με έντονα ξεσπάσματα, εναλλαγές στους ρυθμούς και μια ‘ατμοσφαιρικότητα’, η οποία επιτυγχάνεται κυρίως από τα ambient κατά βάση πλήκτρα των συνθέσεων. Σε γενικό επίπεδο, το συγκρότημα εντάσσεται στο Doom κίνημα, με εμφανείς επιρροές από Draconian και Paradise Lost, αφού τα gothic και post στοιχεία τους είναι έντονα. Ηχητικά αυτό που άκουσα μου τράβηξε το ενδιαφέρον και σίγουρα θα τους ξαναέβλεπα ζωντανά, ωστόσο αυτό που θα ήθελα είναι λίγο παραπάνω κίνηση επάνω στη σκηνή. Ίσως επειδή είναι το είδος τέτοιο, ίσως επειδή είναι πολλοί σε αριθμούς και τους περιόριζε η σκηνή, ίσως λίγο τρακ και άγχος, ίσως, ίσως, ίσως. Λίγη παραπάνω επικοινωνία μεταξύ τους και με το κοινό, θα ήταν ιδανική.

Οι Mother of Millions που ακολούθησαν, ήταν η καλύτερη επιλογή για να εντείνουν την χαρά μας και να προετοιμάζουν με τον καλύτερο τρόπο το έδαφος για τους Universe217. Θα ήταν η δεύτερη φορά που θα τους έβλεπα ζωντανά, σίγουρα πολλά επίπεδα παραπάνω από ό,τι θυμάμαι. Ωριμότεροι, δυνατότεροι, πολύ πιο σίγουροι, οι Mother of Millions μας παρουσίασαν τον πρόσφατο δίσκο τους “Sigma”, τον διάδοχο δηλαδή του ήδη εξαιρετικού ντεμπούτου τους “Human”, ο οποίος από το πρώτο άκουσμα με έκανε να τον βάλω ψηλά στη λίστα των φετινών εγχώριων κυκλοφοριών. Αναμφίβολα, οι MoM εξακολουθούν να βαδίζουν στο Progressive Rock / Metal μονοπάτι στο οποίο ξεχώρισαν, με την ισορροπία ανάμεσα στα ποιοτικά ήρεμα περάσματα τους και την εκρηκτική τους ενέργεια να είναι το βασικό τους χαρακτηριστικό. Το συγκρότημα ξεχώρισε σαν σύνολο, με την λογική ότι αυτό που είδαμε / ακούσαμε ήταν αρκετά συμπαγές, ολοκληρωμένο, μελετημένο, αλλά και σαν ατομικές προσπάθειες. Το μπάσο όσο έπρεπε, γέμισε τον ήχο καταπληκτικά, τα patterns των τυμπάνων πανέξυπνα, οι κιθάρες φορτωμένες συναίσθημα και τα φωνητικά με την εξαιρετική τους θεατρικότητα και ‘καθαρότητα’ ολοκλήρωναν το συνολικό πλαίσιο. Αυτό που μου ‘έκλεισε το μάτι’ ήταν ότι οι Mother of Millions κατάφεραν με χαρακτηριστική ευκολία να αποδώσουν εκείνα τα παράξενα σημεία του δίσκου που μπλέκουν το μοντέρνο με το παραδοσιακό, τα ηλεκτρικά με τα ακουστικά και ούτω καθεξής. Highlight, το παίξιμο με δοξάρι. Σπουδαία σύλληψη και απόδοση.

Ξεχωριστοί και βαθιά προσωπικοί οι Universe217, πήραν με την σειρά τους την θέση τους στο σανίδι παρουσιάζοντας κομμάτια απ’ όλο το φάσμα τους. Το σετ τους δόμησαν παλιά αλλά αρκετά νέα τους κομμάτια, που δεν είχαν εκτελεστεί ζωντανά ποτέ στο παρελθόν, οπότε κατάφεραν να συνδυάσουν την ευχαρίστηση όσων περίμεναν να ακούσουν ‘κάτι από τα παλιά’ αλλά παράλληλα να διατηρήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον με την ακυκλοφόρητη δουλειά τους. Παρά το γεγονός ότι ανήκουν στην κατηγορία του ‘μια φορά να τους δεις καταλαβαίνεις τα παίζει’ (σημειωτέον έχω χάσει λίγο το μέτρημα των φορών που τους είδα ζωντανά), όχι γιατί δεν έχουν κάτι νέο να σου προσφέρουν, αλλά γιατί έχουν ένα κλασικό φορμάτ εμφανίσεων, οι Universe217 κατάφεραν για μια ακόμα φορά να μαγνητίσουν βλέμματα και αυτιά. Είναι ανούσιο και ανώφελο να αναλύσουμε την παικτική τους απόδοση. Κάνουν ό,τι γουστάρουν, όπως το θέλουν οι ίδιοι και είναι πάντα τέλειοι. Σε μερικά σημεία μόνο που άκουγα λίγο παραπάνω γρέζι στα φωνητικά από το σύνηθες, χωρίς αυτό να αποτελεί αρνητικό σημείο. Σίγουρα μας άφησαν όλους ικανοποιημένους, κρίνοντας από τα χαμόγελα στην έξοδο, παρά το μερικό μούδιασμα από τα πολλά ντεσιμπέλ και το βάρος / βάθος του ήχου τους – που δεν μπορείς να κάνεις και κάτι, αυτό είναι οι Universe217. Εις το επανιδείν!