Η αδημονή των τελευταίων μηνών – από τη στιγμή δηλαδή που μας ανακοινώθηκαν οι συναυλίες τους επί ελληνικού εδάφους – αλλά και η αδημονή ολόκληρων ετών – για πολύ προφανείς λόγους – έφτασε στο τέλος της. Είναι στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να μην έχει συνειδητοποιήσει το γεγονός ότι είδαμε και ακούσαμε τους Ved Buens Ende ζωντανά στην ίδια μας την πόλη.

Δεν ξέρω με ποια λόγια θα μπορούσε κανείς να περιγράψει ιδανικά τα όσα ζήσαμε το περασμένο Σάββατο. Στα αντικειμενικά της υπόθεσης, γιατί μετά θα ξεκινήσει η υποκειμενική καταρακύλα, με χαρά πρόσεξα οτι η πλατεία του Eightball ήταν από την αρχή ως και το τέλος γεμάτη, συνεπώς από τα πρώτα ως και τα τελευταία λεπτά η ένταση ήταν κυρίαρχη στον χώρο. Το κοινό συνόδευε σχεδόν αδιάκοπα τους Νορβηγούς τραγουδώντας τους στίχους του εκάστοτε τραγουδιού, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Στα πολύ θετικά επίσης να εντάξουμε τον εξαιρετικό ήχο που είχαν οι VBΕ και την καθαρότητά του, αφού σε οποιαδήποτε σημείο και να καθόσουν, άκουγες τέλεια. Εν τω μεταξύ, ο καθαρός ήχος συνοδευόταν από μια γενική ησυχία. Εντάξει ψιθύρους και μικρές, σύντομες κουβεντούλες άκουγες από τον κόσμο, αλλά ειδικά στις μπροστινές θέσεις, ο κόσμος φαινόταν συνεπαρμένος από την μαγεία των Νορβηγών. Θα ήταν εξαιρετικά ηλίθιο να μιλήσει κανείς για την τεχνική δεινότητα και απόδοση των θηρίων που πάτησαν το σανίδι του Eightball. Οι δίσκοι των Ulver, Dødheimsgard, Aura Noir, Infernö, Virus, Arcturus και πάει λέγοντας, θα αναφλέγονταν εξ’ιδίων. Από εκεί και πέρα, εμφανώς οι Ved βρίσκονταν σε πολύ καλό φεγγάρι, με τον Vicotnik να είναι ευγενέστατος, με χιούμορ και τίγκα διάθεση, αφού δε σταμάτησε να χαμογελάει βλέποντας τον εξίσου χαμογελαστό κόσμο. Αντίστοιχα, ο Carl Michael μας συνεπήρε με τους μορφασμούς του και τα φωνητικά του τερτίπια, αφού κατάφερε να μας μεταφέρει με απόλυτη επιτυχία στην ατμόσφαιρα των κομματιών τους. Ο Skoll, ως αναμενόταν στιβαρός και σοβαρός με πομπώδες παίξιμο, ενώ στον Myrvoll χίλια μπράβο που δεν έχασε ούτε χτύπημα. Ενώ την μουσική των Ved Buens Ende δεν είναι ολοκληρωτικά φτιαγμένη για να παίζεται ζωντανά, αφού βασικό στοιχείο των τραγουδιών τους είναι ο τρόπος που ο καθένας μας τα εσωτερικεύει, μας πούλησαν τρέλα και μας άφησαν να γίνουμε μάρτυρες μιας εμπειρίας ζωής. Η τελευταία μου σκέψη όταν βγήκαμε από το club, αλλά και η σκέψη που με πολιορκεί έκτοτε είναι το γεγονός ότι η πιθανότητα να τους ξαναδούμε ζωντανά, είναι από ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Μακάρι να βγω λάθος. Κάπου εδώ να ευχαριστήσουμε σαν κοινό, αλλά και σαν Ελπίδα προσωπικά, την 3 Shades of Black που μας πρόσφερε αυτό το δώρο ζωής.

Setlist με κάθε επιφύλαξη γιατί τα τσούξαμε: Coiled In Wings, I Sang for the Swans, A Mask in the Mirror, Carrier of Wounds, You that May Wither, It’s Magic, Remembrance of Things Past, Den Saakaldte, Those Who Caress the Pale. Encore: Autumn Leaves, The Plunderer

Την βραδιά μας άνοιξαν οι Θεσσαλονικείς Agnes Vein, τους οποίους έχω μεγάλο καμάρι, ειδικά όσον αφορά την πορεία τους στον χρόνο. Παρότι τους έχω ξαναδεί ζωντανά, θεωρώ ότι η συγκεκριμένη εμφάνισή τους ήταν ίσως η πιο σκοτεινή απ’ όλες. Ο συνδυασμός χαμηλού φωτισμού με την εξαιρετική απόδοση των παιδιών, συντέλεσαν στο να είναι το ιδανικότερο άνοιγμα της βραδιάς. Με βαριές και ασήκωτες κιθάρες, με τις εναλλαγές και τις διακυμάνσεις στα φωνητικά του Σάκη, την ορμή του Λευτέρη στο μπάσο αλλά και την ενθουσιώδη ενέργεια και ακρίβεια στα τύμπανα του Φοίβου, οι Agnes Vein απέδειξαν γιατί είναι ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της εγχώριας ακραίας σκηνής. Ανυπομονούμε για το επόμενο δισκογραφικό τους βήμα, που είμαι σίγουρη πως θα μας αποζημιώσει!

Setlist: Melkor, Rara Null, To Know The God Within, Sovereign Star, March of The Netherworld, The Golgotha Entaglement.