Μια εμφάνιση των Warrior Soul είναι πάντα ένας καλός λόγος για να πας σε συναυλία. Ακόμη περισσότερο όταν πριν από αυτούς παίζουν οι Beggars, οι οποίοι έχουν δώσει πολλάκις τα διαπιστευτήρια τους ενώ και η τιμή του εισιτηρίου ήταν ιδιαίτερα προσιτή. Αυτό βέβαια δεν το συμμερίστηκε πολύς κόσμος μιας και το live πραγματοποιήθηκε μπροστά σε λίγους θεατές.

Με μια μικρή καθυστέρηση οι Beggars όρμηξαν με όρεξη και πάθος στη σκηνή. Η μουσική τους έχει πολλαπλάσια δυναμική πάνω στη σκηνή και αυτό μόνο καλό είναι. Τεστοστερονάτο Rock ‘n’ Roll που με σύμμαχο τον καλό ήχο σε ξεσήκωνε και σε έστελνε στο μπαρ για ανεφοδιασμό. Η πεμπτουσία του λιτού και  στοχευμένου Rock που σε κάνει να χαμογελάς για όση ώρα το ακούς. Δόθηκε βαρύτητα στην τελευταία τους δουλειά “The Day I Lost My Head”, αλλά ακούστηκαν και οι καλύτερες στιγμές από τις προηγούμενες δουλειές τους, με τα “Devil’s Highway” και “I Don’t Know” να ξεχωρίζουν. Εξαιρετική εμφάνιση από όλες τις απόψεις.
Με τους Warrior Soul έχω παρατηρήσει κάτι λυπηρά παράδοξο. Μας επισκέπτονται συχνά, κάθε φορά δίνουν την ψυχή τους πάνω στο σανίδι και κάθε φορά έχουν όλο και λιγότερο κόσμο. Σε κάθε περίπτωση βέβαια, χαμένοι είναι όσοι δεν έρχονται. Το μεγαλύτερο βέβαιο δείγμα υποτίμησης για το συγκεκριμένο συγκρότημα είναι πως με τόσο καλούς δίσκους στα 90’s, δεν κατάφεραν ποτέ να γίνουν πολύ μεγάλο όνομα. Ούτε η περιοδεία με τους Metallica είχε βοηθήσει τότε για να τους πάει στο επόμενο επίπεδο.  Οι Warrior Soul του 2019 είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα προσωποπαγούς μπάντας. Είναι ο Kory Clarke και οι μουσικοί που τον πλαισιώνουν. Στη σκηνή τα μάτια σου είναι καρφωμένα πάνω στον εμβληματικό Frontman. Στα πλαίσια της περιοδείας του “Rock ‘N’ Roll Disease” που τους έχει φέρει πιο κοντά στο ευθυτενές Hard Rock, έδωσαν βάση σε αυτό το άλμπουμ αλλά έπαιξαν και τα κλασικά κομμάτια τους με τα οποία ο κόσμος έδειχνε να είναι πιο εξοικειωμένος. Το συγκρότημα δεν πτοήθηκε από το λιγοστό κοινό και για ακόμη μια φορά έδωσε την ψυχή τους πάνω στη σκηνή του “Αν”. Η φωνή του Kory δεν είναι αυτή που ήταν και πλέον το ακούς και στα Studio Albums, πόσο μάλλον στις ζωντανές εμφανίσεις. Η παρουσία του είναι όμως τόσο δυναμική που χαίρεσαι πραγματικά να τον βλέπεις ζωντανά. Ο ήχος ήταν αρκετά καλός και η ατμόσφαιρα ζέσταινε περισσότερο σε τραγούδια όπως τα “The Losers”, “Love Destruction”, “Rocket Engines” και “The Drug”. Το κλίμα ήταν σχεδόν οικογενειακό, γεγονός που εκμεταλλεύτηκε ο Kory για να αστειευτεί πολλές φορές με το κοινό. Πάντα θέλω περισσότερα τραγούδια από τα “Last Decade Dead Century” και “The Space Age Playboys” αλλά αυτό δε σημαίνει απολύτως τίποτα. Και πολλή ώρα έπαιξαν και όλη τους σχεδόν τη δισκογραφία κάλυψαν. Την επόμενη φορά θα είμαστε πάλι εκεί!