2015: Judas Priest, Rotting Christ, Maplerun, Exarsis

Τρίτο μέρος του επετειακού Rockwave Festival με συγκροτήματα από το ροκ, την ηλεκτρονική μουσική και φυσικά το heavy metal. Με δεδομένη την περσινή αποτυχία αλλά και την δεδομένη οικομική κατάσταση της χώρας οι επιλογές των διοργανωτών μοιάζουν safe αλλά μην ξεχνάμε και το επετειακό χαρακτήρα του φετινού φεστιβάλ. Και πέρα από τις όποιες μουσικές προτιμήσεις ειλικρινά και τα 7 συγκροτήματα που παρακολούθησα παίξαν από πολύ καλά έως φανταστικά -με εξαίρεση τους ElectricLitany που είναι εντελώς (προσωπικά μιλάω) εκτός αισθητικής και ακουσμάτων- οπότε και δεν μπορώ να εκφέρω άποψη.

Οι JudasPriest δεν χρειάζονται συστάσεις. Και ούτε χρειάζονται δημοψηφίσματα για να αντιληφθείς πόσο αγαπητοί είναι στο ελληνικό κοινό. Από την άλλη όμως η μικρή προσέλευση χρεώνται στην άθλια οικονομική κατάσταση που μας έχουν φέρει οι κυβερνώντες εδώ και 40 χρόνια οπότε από την μια το περίμενες πως θα είχαμε κάτω από 10.000 κόσμο από την άλλη ευχόσουνα μέσα σου να έβγαινες λάθος. Όσοι ψάχνετε ψεγάδια και προσπαθείτε να πιάσετε τον Halford να κάνει λαθάκια και να μην μπορεί να βγάζει φωνή και να ζορίζεται, αλλάξτε κανάλι η πούτσα είναι μεγάλη. Ναι, χρειάστηκε λίγο χρόνο να ζεσταθεί. Ναι, γέρασε. Ναι, έπαιρνε ανάσες. Ναι, είχε κάποια βοήθεια με εφέ. Ε και; Ο Μεταλλικός Θεός απλά μας είχε για πρωινό. Επαγγεματίας, ε-ξαι-ρε-τι-κός, ξεσήκωνε τον κόσμο με την φωνή και την ερμηνεία του και ΝΑΙ και με τις ψηλές του.

Έχοντας δει για 3η φορά τους Priest και 2η με τον Halford είμαι πεπεισμένος πως το μεγαλύτερο όπλο των Βρετανών είναι τα ίδια τα τραγούδια τους. Αν έχεις “Breaking The Law”, “Painkiller”, “Livin’ After Midnight” και… τόσα άλλα βέλη στην φαρέτρα σου είναι λογικό πως θα σκοτώνεις. Ξέχωρα από τον τεράστιο Rob, ο Travis είναι ογκόλιθος στα ντραμς και ο αφανής ήρωας στην άκρη της σκηνής Ian Hill κάνει χώρο για να χωρέσουν οι εγωισμοί των υπολοίπων. Όπως κάνει χώρο ΠΑΝΤΑ ο Tipton που χρίζει ιδιαίτερης μνείας για αυτό, για να φανεί Richie Faulkner, που φυσικά δεν μπορεί να φορέσει τα παπούτσια του K.K. αλλά έχει φέρει μια φρεσκάδα και μια ενέργεια στο σανίδι αντίστοιχη με αυτή που είχε φέρει ο Nibbs Carter στις αρχές των 90’s στους Saxon. Έλεγα πως ο Tipton βάζει τους Priest πάνω από όλα, όπως τουλάχιστον το παρατήρησα εγώ τις όσες φορές τους έχω δει live. Έτσι έκανε και το 2001 για τον Ripper, έτσι έκανε το 2003 για τον Halford και ομοίως τώρα για τον νεαρό κιθαρίστα. Ειλικρινά μου θυμίζει τον μεγάλο Steven Gerrard που για να πάρει πρωτάθλημα η Liverpool έκανε τα χατίρια σε όλους από Suarez μέχρι Owen όλα αυτά τα χρόνια αρκεί η ομάδα να είναι πρωταγωνίστρια.

Οι Priest ξεκίνησαν με το “Dragonaut” και τίμησαν το μέτριο “Redeemer of Souls” με το ομώνυμο και το “Halls of Valhalla” που αντικειμενικά ακούστηκαν πιο ωραία σε ζωντανή εκτέλεση και δένανε με τα παλιά κλασσικά τους. Ακούσαμε ακόμα τα “Hell Bent for Leather“, “The Hellion / Electric Eye”, “You’ve Got Another Thing Comin’”, “Metal Gods”, “Devil’s Child”, “Turbo Lover”, “Jawbreaker”, “Beyond the Realms of Death”.

Πιο πριν οι RottingChrist αποθεώθηκαν από το ελληνικό κοινό που (μάλλον δεν κολλάει και) δεν ξεχωρίζει ταμπέλες και κοπανήθηκε σε μαυρομεταλλικούς ρυθμούς φορώντας Prodigy t-shirt. Ο κόσμος λατρεύει τον ήχο των Christ με τα heavy metal riff και τα έθνικ στοιχεία που τον εμπλουτίζουν, ενώ δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που επιβεβαιώνεται το δέσιμο κοινού με τον Σάκη. Ακούσαμε τα “ΧΞΣ”, “P’unchaw Κachun – Tuta Κachun”, “AthanatoiEste”, “Κατά τον Δαίμονα Εαυτού”, “In Yumen – Xibalba”, “Grandis Spiritus Diavolos” , “Nemecic”, “King of a Stellar War”, το “Societas Satanas” των ThouArtLord, “The Sign of Evil Existence”, “Χαος Γένετο (The Sign of Prime Creation)”, “Noctis Era”, και για κλείσιμο το κλασσικό “Non Serviam”, με τον πιτσιρικά που ανέβηκε στην σκηνή με τον πατέρα του να κλέβει την παράσταση .

Στο Terra Stage πριν τους Rotting Christ παρακολουθήσαμε τον ηγέτη των Kyuss, JohnGarcia. Πολύ καλή εμφάνιση με τον καυτό ήλιο να δένει με τo όλο σκηνικό και τα ασήκωτα Sabbathικά riff. Εννοείται πως στο setlist ακούσαμε πολλά Kyuss και γουστάραμε ενώ φυσικά το πάθος και η ερμηνευτική ικανότητα του Garcia αποτέλεσε από τα highlights της ημέρας. “Gardenia” και “50,000 Miles” οι κορυφαίες στιγμές της εμφάνισής του.

Οι Maplerun ήταν το δεύτερο σχήμα που ανέβηκε στην μικρή σκηνή του φεστιβάλ και είμαι σίγουρος πως παρά τον μέτριο ήχο (σε κάποια σημεία) και την κοιλιά που έκαναν κέρδισαν οπαδούς μιας και η ενέργεια που είχαν αλλά και η ποιότητα των συνθέσεων τους αποτελούν εχέγγυο για κάτι τέτοιο.

Η όλη φάση άνοιξε με τους Exarsis που η καύλα τους που βρισκόντουσαν εκεί στην ίδια σκηνή που θα ανέβαιναν σε λίγες ώρες οι ήρωες τους γκάριζε από χιλιόμετρα. Καλά στημένοι, με πάαααρα πολύ ενέργεια και ενθουσιασμό δεν κώλωσαν στην μικρή παρουσία και το μεσημεριανό της ώρας. Ρέτρο old school thrash και σφαίρες κάτω από τον καυτό ήλιο. 45 λεπτά με “Toxic Terror”, “Abnormal Generation”, “Brutal State” από αυτά που θυμάμαι και για κλείσιμο το “Under Destruction”. Αδικούνται από την ώρα αλλά αφού κέρδισαν τις εντυπώσεις όλα καλά. Άλλωστε είναι νωρίς ακόμα για να παίζουν πιο μετά σε τέτοια φεστιβάλ.

2016:  Dropkick Murphys, Turbonegro, Despite Everything, Wish Upon A Star

Δεν είναι πως δε γράφουμε για μουσική πέρα από το Metal με την ευρύτερη έννοια στο Metal Invader, ίσα ίσα. Και το σλόγκαν/μότο “Promoting Extreme Music” το τιμούμε (θέλουμε να ελπίζουμε) αφού το παλιό “The True Metal Experience” φάνταζε κάπως περιοριστικό και συνάμα μακριά από το εύρος που καλύπταμε -και συνεχώς διευρύνουμε- και θα καλύπτουμε καθημερινά. Το φετινό Rockwave είχε ενδιαφέρουσες μπάντες να ακούσεις και αν και κοντά στον μεταλλικό ήχο σίγουρα δεν θα μας έλεγε κανένας τίποτα αν δεν το καλύπταμε, τουλάχιστον από το αυστηρά μεταλλικό πυρήνα. Ή μήπως όχι…;  Με όλο το σεβασμό στους υπόλοιπους καλλιτέχνες και το κοινό τους το Metal Invader κάλυψε και το φετινό Rockwave έστω και επιλεκτικά με ανταπόκριση των εμφανίσεων των Dropkick Murphys και Turbonegro. Άλλωστε ήμασταν ανέκαθεν λάτρεις -και δίπλα- στο Rock ‘N Roll…

Λίγο μετά τις 20:00 ήταν επιτέλους η σειρά των πολυαναμενόμενων Νορβηγών να καταλάβουν το Vibe stage της Μαλακάσας. Όπως και οι Dropkick Murphys που θα έβγαιναν αργότερα, είχαμε κι εδώ μία μπάντα με πολύχρονη καριέρα και πολυπληθές όσο και φανατικό κοινό η οποία μόλις για πρώτη φορά επισκεπτόταν τη χώρα μας. Και για του λόγου το αληθές, ήδη οι πρώτες γραμμές άρχισαν να γεμίζουν denim, καθώς σύσσωμα και τα δύο jugends της Αττικής έδωσαν το παρόν, με το ενωτικό λάβαρο “Turbojugend Greece” να ανεμίζει υπερήφανα. Οι πρώτες τρίχες σηκώθηκαν με τις εισαγωγικές νότες του πρόσφατου single “Hot for Nietzsche” με τον κόσμο να συσπειρώνεται κοντά στο κάγκελο με την εκρηκτική είσοδο του τσίρκου Turbonegro, με το έντονο μακιγιάζ και το πάντα σεξουαλικά αμφιλεγόμενο attitude. Όσο ξενίστηκαν/τρόμαξαν οι μη υποψιασμένοι, τόσο ενθουσιαστήκαμε οι φανμπόηδες με αυτό που επιτέλους διαδραματιζόταν μπροστά μας. Η μπάντα απέδειξε ότι έχει το σόου στο αίμα της, ο Duke προλόγιζε κάθε κομμάτι προσαρμόζοντας ευφυώς τα σχόλια του (βλέπε “Athens city of Satan”, “Acropolis Dudes” κλπ), o Euroboy, αν και κάπως γερασμένος στην όψη (τα έχει τα χρονάκια του εδώ που τα λέμε), χοροπηδούσε σαν κατσίκι πάνω στους ενισχυτές, ενώ ο Happy Tom, κρατώντας στιβαρά το rhythm section, βοηθούσε με τα δεύτερα φωνητικά του τον Duke που, ως διαφορετικού στιλ, δεν έπιανε τα ψιλά του Hank στα παλιότερα κομμάτια. Όλη εμφάνιση ήταν μια καταιγίδα punk/rock n’ roll παράστασης. Το setlist κινήθηκε σχεδόν στο σύνολο της δισκογραφίας (από “Ass Cobra” και μετά δηλαδή), και αποτελούνταν από τα (σε όχι σίγουρα σωστή σειρά): Hot for Nietzsche, All My Friends Are Dead, You Give Me Worms, Are You Ready for Some Darkness, Back to Dungaree High, City of Satan, I Wanna Come, Special Education, Fuck the World, Drenched in Blood, Wasted Again, Age of Pamparius, I Got Erection. Οι αντιδράσεις του κόσμου ήταν αντάξιες του θεάματος που διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια του, με τις γηπεδικές φωτοβολίδες να σκάνε στα σωστά σημεία και τη σκόνη του χωραφιού της Μαλακάσας να καταπνίγει πολλές φορές τις πρώτες γραμμές. Συνολικά μια επική και άκρως ικανοποιητική εμφάνιση για τους οπαδούς που επιτέλους είδαμε Turbonegro μπροστά στα μάτια μας, με  μόνο αρνητικό την μικρή χρονικά εμφάνιση (κάπου μια ώρα η οποία μας φάνηκε σαν τέταρτο), κάτι που δυστυχώς δε μπορεί να αποφευχθεί σε συνθήκες φεστιβάλ. Μαντεύω όμως ότι οι hobbit motherfuckers δε θα αργήσουν να ξαναβρεθούν σε ελληνικό έδαφος, μια και είδαν με τα μάτια τους το κοινό που θα τους περιμένει και επίσης με βορειοελλαδίτικα jugends ήδη να ψήνονται. Προσωπικά αδημονώ να τους ξαναδώ σε πιο σωστές συνθήκες, ως headliners δηλαδή, όπως και τους αρμόζει.

Όταν η νύχτα άρχισε να κρατάει για τα καλά και στη σκηνή ήρθαν οι Dropkick Murphys , η ατμόσφαιρα γέμισε με αισιόδοξους ήχους. Το κλίμα έγινε παρεΐστικο αφού το κοινό δεν άργησε να ανταποκριθεί στο folk punk κάλεσμα, σε μια τελείως ιρλανδική μπάντα με τον ολότελα rock της ήχο και τα ακουστικά της μέρη που προκαλούν αγαλλίαση. Και πώς γινόταν να μην ανταποκριθεί το ακροατήριο, γιατί πώς να το κάνουμε, Rockwave ήταν αυτό και όπως και να το δει κανείς ότι σου δίνουν παίρνεις, και άμα σε συμπαρασύρουν και οι άλλοι και υπάρχει η διάθεση και η μπίρα, όλο και κάπως καλά θα περάσεις. Και για όσους μπορεί να γκρίνιαξαν λίγο για τα φετινά line-up, έχω να πω πως οι Dropkick Murphys τα έδωσαν πραγματικά όλα και αξίζουν με άνεση τον τίτλο του headliner σε ένα τέτοιο φεστιβάλ και με το παραπάνω. Και ελπίζουμε να μας ξανάρθουν γιατί μας είχαν αργήσει και λίγο. Το ταξίδι τους άρχισε με το “The Boys Αre Βack” και όλοι ήταν πανέτοιμοι για τη folk περιπέτεια. Πέρα από αυτή τη δυνατή εισαγωγή, άξιζε κανείς λοιπόν να ακούσει ζωντανά το “Rose Tattoo”, το “The State of Massachusetts”, και η συναυλία να κλείσει με το αγαπημένο “I’ m Shipping up to Boston”. Αυτά για τους μη μυημένους ή τους επιδερμικά φίλους, τους φασέους και όσους είδαν φως και μπήκαν… Οι οπαδοί τους που περίμεναν χρόνια αυτή την εμφάνιση δεν χρειάστηκαν τα hit που φυσικά είναι τραγουδάρες, αλλά πωρώθηκαν από την πρώτη έως την τελευταία νότα και χτυπήθηκαν στους ρυθμούς των Murphys. “Johnny, I Hardly Knew Ya”, “Sunshine”, “Famous For Nothing” ανάμεσα σε αυτά που απολαύσαμε, με τις φωτοβολίδες να δίνουν γηπεδικό τόνο στο ήδη σεληνιασμένο από παλμό Terra Vibe. Στο “Kiss Me, I’m Shitfaced”, κάποιες γυναίκες από το κοινό ανέβηκαν τη σκηνή, όπως ορίζει το “έθιμο” των εμφανίσεων των Murphys, αντίστοιχα στο κλείσιμο με το “I’m Shipping Up To Boston” – και πάλι σύμφωνα με το τελετουργικό – γέμισε η σκηνή από οπαδούς που τραγούδησε μαζί με την μπάντα. Μουσική που την ακούς μόνο αν “αισθάνεσαι”!!! Μέχρι την επόμενη χρονιά “Let’s go Murphys” !!!

2017:

Day 1: Rotting Christ, 1000mods, Nightstalker, Innerwish, Bazooka, Godsleep
Day 3: Evanescence, Gojira, Paradise Lost, Flogging Molly, Anathema, Epica, Poem, Tardive Dyskinesia

Την Παρασκευή, 30 Ιουνίου, η εκκίνηση του φετινού Rockwave Festival έγινε με μια 100% ελληνική συναυλιακή ημέρα. Δεν ξέρω αν ήταν συνειδητή επιλογή των διοργανωτών αλλά την ίδια ώρα στα Χανιά γινότανε ένα πλουσιότερο σε billing φεστιβάλ με μεγάλα ονόματα από το εξωτερικό που σε συνδυασμό με τον καύσωνα, την αγάπη του κοινού για Blind Guardian/Warlord, το ταξιδάκι -στην αγαπημένη μου- Κρήτη αλλά και το γεγονός πως τα σχήματα του Rockwave τα έχουμε δει όλοι και όλες άπειρες φορές φάνταζε οικονομική αποτυχία. Κι όμως παρά τους παραπάνω ανασταλτικούς παράγοντες το κοινό ανταποκρίθηκε ακόμα μια φορά στο κάλεσμα της Didi. Εξαιρετική οργάνωση πραγματικά και στο τέλος όσο παράτολμη κι αν έμοιαζε η επιλογή των σχημάτων, όσοι πήγαμε στο τέλος της ημέρας, δεν το μετανιώσαμε ούτε για αστείο σε καμία περίπτωση!

Godsleep

Δυστυχώς στις 17.00 το απόγευμα η κόλαση φαντάζει ένα δροσερό μέρος, τουλάχιστον δροσερότερο από την Μαλακάσα και ο λιγοστός κόσμος έμοιαζε να υποφέρει παρά να απολαμβάνει τους Godsleep που πάλευαν με τον ήλιο και την αφόρητη ζέστη να ‘ζεστάνουν’ (η ειρωνεία…) το λιγοστό κοινό. Ηρωική εμφάνιση που δεν μπορώ να πω περισσότερα γιατί ειλικρινά ούτε εγώ την πάλευα πολύ για να είμαι ειλικρινής!!! Σαπίλα, σλαντζίλα και βαριά ασήκωτα ριφφ σε ένα φτιαγμένο για σκηνικό στην έρημο λαιβ μεν, εγώ δεν την πάλευα δε!

Bazooka

Ένα σχήμα που περίμενα πως και πώς να δω ήταν οι Bazooka μιας και συγκρότημα με τραγούδι με τίτλο ‘I Want To Fuck All The Girls In My School’ επιβάλλεται να το δεις ζωντανά επί σκηνής. Πρωτόλειο πανκ που οι ρίζες του φτάνουν στους Stooges και τις πρώιμες μέρες του Iggy Pop ακούγονται αρκετά πρωτοποριακοί για ελληνικό σχήμα και σίγουρα πολύ διαφορετικό από τα υπόλοιπα της γενιάς τους. Στη σκηνή τα δώσανε όλα σίγουρα μπορούν καλύτερα αλλά τα ξαναείπαμε με τέτοιες θερμοκρασίες οι AC/DC δικαιώνονται όταν μας τα λέγανε πως ‘Hell Ain’t place To Be’…

Innerwish

Η ώρα είχε φτάσει περίπου 19.00 τα πράγματα βελτιώθηκαν λίγο μιας και ο ήλιος σιγά σιγά υποχωρούσε (λέμε τώρα) ενώ το κοινό δεν έφτανε τα 1000 άτομα δυστυχώς.  Οι πρώτες σειρές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της μπάντας που έπαιζε με πλήρη επαγγελματισμό λες και έπαιζε μπροστά σε 20.000 κόσμο, κάτι που με κέρδισε αλλά οι περισσότεροι προτίμησαν το ίσκιο των δέντρων και το σκηνικό δεν ήταν αντάξιο για μια από τις καλύτερες power μπάντες της Ευρώπης. Ναι της Ευρώπης. Όσοι τους έχετε δει σε κλειστό χώρο ξέρετε τι λέω αν και χωρίς να πιάσουν το 100% της απόδοσης τους ήταν εξαιρετικοί αν και δικαιολογώ το κοινό λόγω ζέστης και το συγκρότημα που υποσυνείδητα έριχνε ταχύτητες ανάλογα με τις αντιδράσεις του κοινού…

Nightstalker

Προσωπικά δεν είμαι φαν των Nightstalker. Πολύ κακό για το τίποτα αλλά καταλαβαίνω τη δίψα του κοινού για -ας πούμε- χιτάκια … οκ βλέπω πως τους αγαπάτε δεν την παλεύω με το ‘στονερ των συριζαίων’ ακίνδυνο ροκ αλλά το κοινό μπορεί να αγαπάει και να γουστάρει ότι θέλει,  προφανώς. Εντελώς αντικειμενικά όμως και πέρα από τα προσωπικά μου ακούσματα σε μια εμφάνιση best of δύσκολα να απογοητευτούν οι οπαδοί σου και οι πιστοί ακόλουθοι.  Τα στάνταρ τους τα έπιασαν με σχετική ευκολία είναι αλήθεια και στα 60 λεπτά που ήταν στην σκηνή του Terra Vibe ξεσήκωσαν το κοινό (επιτέλους), που συμμετείχε τραγουδώντας και χορεύοντας ασταμάτητα. Καλύτερες στιγμές τα “Dead Rock Commandos” και “Children of the Sun”.

1000mods

Οι 1000mods είναι το next big thing. Ψέματα. ΕΙΝΑΙ το big thing. Η εξέλιξη τους υπό εμπορικούς όρους είναι με γεωμετρική πρόοδο αν και μουσικά/συνθετικά είναι πιο συντηρητική αλλά σταθερή. Συναυλιακά έχουν φτιάξει ένα στιβαρό σύνολο που με την ‘βοήθεια’ που του χαρίζει το κοινό που ξεσηκώνεται σε κάθε νότα οι Κορίνθιοι μοιράζουν πόνο με ευκολία. Αμφίδρομη σχέση λοιπόν με τον κόσμο που αναλαμβάνεται πως αυτό ‘μεγαλώνει’ τους 1000mods με την αγάπη του και στηρίζει τον ενθουσιασμό τον φρέσκο αέρα και επιβραβεύει τη δουλεία του συγκροτήματος. Επαγγελματική περφόρμανς με τις μετοχές τους να ανέβηκαν αισθητά μετά το πέρας ακόμα μιας επιτυχημένης εμφάνισης μπροστά σε ένα ομολογουμένως δικό του κοινό.

Rotting Christ

Για τα επόμενα 90 λεπτά οι headliners της ημέρας, Rotting Christ απλά επιβεβαίωσαν τον ηγετικό τους ρόλο στην ελληνική σκηνή. Επιβλητικοί , επαγγελματίες όσο δεν πάει αλλά και αθεράπευτα οπαδοί ακόμα και μετά από τόσα χρόνια στο δρόμο κατάφεραν να μαγέψουν ξανά το αθηναϊκό κοινό. Πολύ ξύλο, τραγούδι και ιαχές σε μια εμφάνιση που οκ, οι περισσότεροι έχουμε ξαναζήσει όσοι έχουμε ξαναδεί τους Christ , μα κάθε φορά μοιάζει μοναδική και  ξεχειλίζει συναισθήματα και μεταλλική οργή. Άξιοι πραγματικά αν και σίγουρα θα μπορούσανε να αφήσουν ένα κενό στις εμφανίσεις τους στο φεστιβάλ μιας και παίξανε φέτος στην Αθήνα αλλά και πολύ πρόσφατα στο Rockwave του 2015.

Ξεκινάς να πας Αθήνα να δεις ξανά τους δικούς σου, φίλους και γνωστούς, έχεις και δουλειές αλλά στην κάθοδο θα πας πρώτα Rockwave. Στέλνεις και το ραπόρτο άμεσα, όλα τέλεια. Αλλά όχι εκεί χωσέ στον γυρισμό θα ξαναπάς Μαλακάσα από νωρίς μάλιστα ως ένδειξη σεβασμού στα συγκροτήματα που (γιατί;;;;) παίζανε μέσα στον καύσωνα, γιατί είσαι φίλος και αγαπάς Invader! Η τρίτη και τελευταία ημέρα του φετινού Rockwave Festival ξεκίνησε με την μπαντάρα του Μάνθου Στεργίου που αν και δεν είμαι φαν τόσο πολύπλοκων δομών και συνθέσεων τους έχω δει 3-4 φορές λαιβ και η ενέργεια και ο όγκος στον ήχο που βγάζουν με έχει κερδίσει. Δεν την πάλευα όμως ειλικρινά -ήταν λίγο μετά τις 15.30- και έβραζε ο τόπος και ηρωικοί λιγοστοί τρελλοί χτυπήθηκαν υπό τους ήχους των Tardive Dyskinesia στη μικρή σκηνή. Στις 16.00 βγήκαν και οι Poem που να με συγχωρούν αν διαβάζουν τα παιδιά και οι φίλοι της μπάντας αλλά δεν ήμουν ιδιαίτερα συγκεντρωμένος και στη μισή ώρα που έπαιξαν προσπαθούσα να επιβιώσω παρά να τους απολαύσω. Τηρουμένων των αναλογιών και τον σε στιγμές κακό ήχο μοιάζουν νικητές μετά από αυτή την εμφάνιση στους περίπου 1000 θεατές που ήταν εκείνη την ώρα στην Μαλακάσα. Οι Epica μας μετέφεραν μπροστά από την μεγάλη σκηνή και για περίπου μια ώρα πάλευαν να κερδίσουν το κοινό χωρίς να πιάσουν κάποια ιδιαίτερη εμφάνιση. Το συμφωνικό μέταλ είναι φτιαγμένο για αίθουσες ενώ το κοινό που αποτελούνταν από μικρότερες ηλικίες έμοιαζε να τους απολαμβάνει. Υπήρχε ενθουσιασμός σαφώς αν και ο ήχος ήταν ξανά μέτριος προς κακός ενώ ίσως κάποιοι περιμένανε περισσότερα παλιά κομμάτια τους μιας και το σετλιστ στηρίχτηκε στον τελευταίο δίσκο τους. Απλά καλοί. Οι Anathema δεν μου άρεσαν ποτέ. Βασικά ένα κομμάτι τους μου άρεσε και αυτό δεν το παίξανε… Αλλά την Κυριακή μου άρεσαν πολύ. Επαγγελματίες, παρά τα αρκετά προβλήματα στον ήχο ξανά, είχαν μια μεταδοτικότητα που αν και το κοινό ζητούσε επίμονα να παίξουν παλαιότερο υλικό αυτοί στήριξαν 2 τελευταία άλμπουμ και φόρτισαν το κλίμα με τον συναισθηματικό λυρισμό τους σκεπτόμενος πως αυτό το υβρίδιο post-rock/progressive που έχουν σκαρώσει είναι τελικά ενδιαφέρον αρκετά. Κέρδισαν επάξια το χειροκρότημα του κοινού. Ο κύριος λόγος που πήγα και την Τρίτη μέρα ήταν φυσικά οι Flogging Molly. Έξι χρόνια μετά την παρθενική τους εμφάνιση στο Rockwave οι Ιρλανδοαμερικανοί σάρωσαν για ακόμη μια φορά. Διασκεδαστικοί με όλη τη σημασία της λέξης, γεμάτοι ενέργεια και κέφι, με σύμμαχο τις τραγουδάρες τους που μοιάζει να τις ξέρει κάθε καρυδιάς καρύδι πλέον ξεσήκωσαν το λιγοστό κοινό (κάπου στο τριχίλιαρο νομίζω). Στις 2 καλύτερες εμφανίσεις των 2 ημερών που παρακολούθησα και εύκολα! Κορυφές τα ‘The Hand of John L. Sullivan’, ‘Drunken Lullabies’, ‘Life in a Tenement Square’, ‘If I Ever Leave This World Alive’, ‘Saints & Sinners’ και ‘Devil’s Dance Floor’. Οι λατρεμένοι Paradise Lost μπορεί να μην έχουν σταθερά καλή απόδοση στις εμφανίσεις τους στη χώρα μας και μια να σαρώνουν και την άλλη να απογοητεύουν, μα αυτή τη φορά η μπίλια έκατσε εκεί που ποντάραμε και  γίναμε μάρτυρες μια φοβερής εμφάνισης. Ο πλέον ξανθός Ηolmes δεν γκρίνιαζε, ο κόσμος σχεδόν διπλασιάστηκε σε σχέση με τους Flogging Molly και όλα έμοιαζαν βγαλμένα από τα 90’s…Εντυπωσιακό σετλιστ, λογικό μιας και το οπλοστάσιο τους είναι τεράστιο και το προηγούμενο άλμπουμ θέρισε (και ότι έχω ακούσει από το  επερχόμενο επίσης!) οπότε τους πετύχαμε σε καλό φεγγάρι και μας ικανοποίησαν υπέρ του δέοντος! Καλύτερες στιγμές τα ‘No Hope in Sight’, ‘Pitty The Sadness’, ‘Say Just Words’, ‘Faith Divides Us – Death Unites Us’  και ‘The Last Time’. Οι Gojira γράψανε ιστορία. Όχι μόνο γιατί παίξανε εκπληκτικά αλλά κυρίως για την αύρα που αφήσανε. Είχα χρόνια να ακούσω τον κόσμο να συζητάει μετά από κάποιο λαιβ τόσο την εμφάνιση ενός συγκροτήματος. Βέβαια όσο καλά -που πραγματικά έπαιξαν εξαιρετικά- κι αν παίξανε πάντα μιλάει ο ενθουσιασμός και κυρίως η δίψα για αποθέωση που βγαίνει στον κόσμο υποσυνείδητα κυρίως σε όσους ψάχνουν να φτιάξουν τα δικά τους 80’s. Δεν θέλω να μειώσω τα συναισθήματα και τον θαυμασμό που ένιωσε ο κόσμος πάντως άκουσα πολλά σχόλια που ήταν ολίγον υπερβολικά. Ήχος μπετόν αρμέ, τεχνικά αψεγάδιαστοι  καλοκουρδισμένη μηχανή, σε 75 περίπου λεπτά ανελέητης επίθεσης με πολύπλοκα δομημένα τραγούδια, δυσκολοχώνευτα προξένησαν ντελίριο ενθουσιασμού στον λίγο παραπάνω από 7.000 κόσμο. Το τέλος της βραδιάς είχε Evanescence που έκατσα ελάχιστα λεπτά να ακούσω μιας και η μουσική τους δεν με αφορά και δεν μπορώ να κρίνω ή και να σας μεταφέρω τι (δεν) είδα σαφέστατα.