Αφορμής δοθείσης από την πρόσφατη καταπληκτική τους δουλειά, βάλαμε όλες τις ολοκληρωμένες τους δουλειές στο μικροσκόπιο. Είναι αυτοί που ηγούνται της εγχώριας Thrash σκηνής και από τους καλύτερους πρεσβευτές μας, ανεξάρτητα από είδος. Τα 7 άλμπουμ μπορεί να μη φαντάζουν πολλά για τη συγκεκριμένη διαδικασία αλλά η κατάσταση δυσκολεύει όταν συνειδητοποιείς  πως δεν έχουν ούτε μία μέτρια στιγμή…
1.Dead Again (2010)
 
 Συχνά αναφέρεται πως η τρίτη δουλεία είναι κομβική για ένα συγκρότημα και για όσα μπορεί να καταφέρει. Με κεκτημένη ταχύτητα από τις περιοδείες με τις μεγάλες μπάντες του είδους, ηχογραφούν το “Dead Again”, το οποίο είναι ένα Thrash ολοκαύτωμα από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Η αλλαγή των φωνητικών του Νίκου, σηματοδοτεί την μετέπειτα πορεία τους και τραγούδια όπως τα “Reborn in Violence”, ” Bleeding Holocaust” και ” Beggar of Scorn” μπορούν να βρίσκονται για πάντα στο Set List τους, ακόμη και αν κυκλοφορήσουν άλλους τόσους δίσκους. Σε μια χρονιά που το κίνημα με τα νέα Thrash συγκροτήματα βρίσκεται σε έξαρση, οι Suicidal Angels με αυτή την κυκλοφορία τοποθετούνται στην αφρόκρεμα του είδους.
2.Years of Aggression (2019)
 Ο πρώτος δίσκος στον οποίο ο Gus Drax είναι από την αρχή της δημιουργίας των συνθέσεων. Ποικιλομορφία στις συνθέσεις, μελωδικές Death Metal πινελιές, εναλλαγές στο Tempo και ένα ιδανικό φινάλε που δείχνει πως το συγκρότημα όχι μόνο δεν περιορίζεται αλλά κανείς δεν ξέρει μέχρι που μπορεί να φτάσει. Πρώτη φορά επίσης που είναι τόσο έκδηλες οι Heavy Metal επιρροές τους αλλά περασμένες μέσα από το δικό τους μουσικό όραμα. Η διαφοροποίηση των συνθέσεων σε συνδυασμό με την ποιότητα τους, θέτουν ψηλά τον πήχη για ακόμη μία φορά και μας κάνουν να ανυπομονούμε για το πως θα χτυπήσουν την επόμενη φορά.
3.Bloodbath (2012)
 
 Θεωρώ την κυκλοφορία του “Bloodbath” αρκετά κομβική. Αφενός είναι η τέταρτη δουλειά τους, αφετέρου είναι ο διάδοχος του καταπληκτικού “Dead Again”. Είναι ο δίσκος που έδειξε και στον πιο δύσπιστο πως οι Suicidal Angels δεν είναι πυροτέχνημα. Το ομώνυμο, το κλασικό πλέον “Moshing Crew”, το “Chaos” αλλά και πολλά ακόμη, έδειξαν πως το συγκρότημα έχει την ικανότητα να γράφει κομματάρες και να δημιουργεί προσδοκίες με κάθε του κυκλοφορία. Οι μεσαίες ταχύτητες εμφανίζονται λίγο παραπάνω και σταδιακά θα περάσουν στο DNA του σχήματος. Επίσης εγκαινιάζεται και η περίοδος με την μεγάλη καταληκτική σύνθεση.
4.Division of Blood (2016)
 
 Με τον προηγούμενο δίσκο είχαν χάσει κάπως την αμεσότητα τους, γεγονός που φαίνεται πως αντιλήφθηκαν, γράφοντας τα κομμάτια για το “Division of Blood”. Αιχμηρό, άμεσο και ουσιαστικό μέσα από τις 9 συνθέσεις του. Στην εμπροσθοφυλακή τοποθετούνται το ομώνυμο, καθώς και τα “Capital of War”, ” Image of the Serpent” και “Frontgate”. Σε σημεία οι ταχύτητες είναι ιλιγγιώδεις αλλά ακόμη και όταν ρίχνουν τους ρυθμούς, λυγίζουν σίδερα. 1-2 τραγούδια δεν φτάνουν τα υψηλά standards που οι ίδιοι έχουν θέσει αλλά αυτό δεν στερεί σε καμία περίπτωση την αρτιότητα της κυκλοφορίας στο σύνολο της.
5.Eternal Domination (2007)
 
 Στην πρώτη τους κυκλοφορία όλα βρίσκονται στον υπερθετικό βαθμό. Επιθετικότητα, οργή, κάψα, πώρωση. Οι ταχύτητες είναι κολλημένες στο κόκκινο και ο δίσκος σε κολλάει στον τοίχο. Όποιος γουστάρει πολλά riffs με εναλλαγές σε συνδυασμό με ταχύτητα, ίσως εδώ θα βρει το αγαπημένο του άλμπουμ από τους Suicidal Angels. Προσωπικά δεν είμαι οπαδός των φωνητικών του Nίκου στην πρώτη περίοδο του σχήματος. Αντιλαμβάνομαι όμως πως λόγω της ιδιαιτερότητας τους, μπορεί άλλοι να τα προτιμούν. Το σίγουρο είναι πως δείξανε ευθύς εξαρχής τις προθέσεις τους. Τα “The Prophecy” και ” Vomit on the Cross” είναι ενδεικτικά δείγματα γραφής.
 6.Sanctify the Darkness (2009)
 
 Ο δίσκος που κατάφεραν να κυκλοφορήσουν μέσω της Nuclear Blast καθώς και αυτός που περιέχει το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι τους έως σήμερα, το “Apokathilosis”. Το “Sanctify the Darkness” είναι η λογική συνέχεια του ντεμπούτου τους. Οι συνθέσεις κυμαίνονται σε υψηλές ταχύτητες και απέχουν από την ποικιλομορφία του σήμερα, τα φωνητικά έχουν την ίδια ιδιαιτερότητα αλλά τα τραγούδια δείχνουν την αδιαμφισβήτητα αξία του συγκροτήματος. Ο δίσκος για εκείνη την εποχή ήταν το βήμα μπροστά που χρειάζονταν. Βγήκαν σε περιοδεία με μεγάλα συγκροτήματα του χώρου και διέδωσαν το όνομα τους σε όλο και περισσότερο κόσμο.
7.Divide and Conquer (2014)
 
 Ανέφερα και στην εισαγωγή πως δεν έχουν κάποια μέτρια στιγμή. Ποιοι είναι οι λόγοι που το τοποθετούν λοιπόν στην τελευταία θέση; Από τη μία η κάπως μεγάλη διάρκεια για το είδος, δεν σου κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον. Από την άλλη, υπάρχουν κάποιες συνθέσεις που δε στέκονται στο ίδιο επίπεδο με τις υπόλοιπες. Μιλάμε όμως για τον δίσκο που μας έδωσε κομμάτια όπως τα “Seed of Evil”, ” Divide and Conquer” και “White Wizard”. Το τελευταίο θα μπορούσε να συγκαταλεχθεί στις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές τους. Άρα μιλάμε και εδώ για έναν καθόλα αξιόλογο δίσκο, που και να είναι η πρώτη επαφή κάποιου με το συγκρότημα, δε θα τον απογοητεύσει.