Οι Godspeed You ! Black Emperor είναι μια μουσική κολεκτίβα από το Quebec του Καναδά, ιδιαιτέρως δημοφιλής για την παραγωγή σύνθετων, κινηματογραφικών, αντισυμβατικών, νέο-κλασσικών και εκκωφαντικών συνθέσεων. Κατά βάση, τα ηχοτόπια που σχηματίζουν είναι ορχηστρικά, ενώ αρκετά συχνά επιδίδονται στη χρήση sample. Υπήρξαν αισθητά επιδραστικοί στους κύκλους του post-rock, αν και ο περιορισμός της επιρροής τους μόνο στα όρια του συγκεκριμένου ιδιώματος είναι για μένα εγκληματικός. Από το 1994 με το δικό τους μοναδικό τρόπο έχουν στιγματίσει τις underground κοινότητες εναλλακτικών μουσικών και ακροατών, ενώ ακόμα συνεχίζουν να εκπλήσσουν μετά το reunion τους το 2010 και τα άλμπουμ που ακολούθησαν. Αρκετά χρόνια μετά την τελευταία τους επίσκεψη στη χώρα μας, επιστρέφουν στην Αθήνα και θα εμφανιστούν στη σκηνή του “Gazi Music Hall” στις 29 Απριλίου, από τις “3 Shades of Black” και “Fuzz Productions”.

Σκεφτόμενος πώς να ξεκινήσω αυτό το αφιέρωμα, έψαχνα τον άρτιο τρόπο να περιγράψω την πλούσια πορεία αυτής της «μπάντας» και να αποτυπώσω το χαρακτήρα της χρονολογικά. Κατέληξα πως τη συγκεκριμένη δουλεία την έκανε τέλεια το δελτίο τύπου της συναυλίας στο facebook (δείτε εδώ) και εν τέλει αποφάσισα να δώσω μια πιο εμπειρική και συναισθηματική υπόσταση στη γνώμη μου.

Το 2010 ήμουν ακόμα μαθητής στην 3η Γυμνασίου, κλασσικό «μεταλάκι» που αναζητούσε διαρκώς την ακρότητα στα αυτιά του. Ήταν τότε όμως που κατάλαβα πως η ακρότητα δεν περιορίζεται μόνο στον «μεταλλικό» μικρόκοσμο μου, όταν ένας φίλος μου έβαλε να ακούσω τους GY!BE. Το συναίσθημα της πρώτης επαφής ήταν περίεργο και αυτό μου αρκούσε εκείνη την ώρα. Μυήθηκα σε μια νέα σχολή αντίληψης για τη μουσική, που δε γνώριζα, με τον καιρό ακούγοντας τους δίσκους τους και το σημάδι τους έμεινε ανεξίτηλο και αντικατοπτρίζεται στον τρόπο που ακούω μουσική ακόμη και σήμερα. Κάπου προς το καλοκαίρι, το timing δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο και ανακοινώνεται η εμφάνιση τους στην Αθήνα για 2 μέρες σερί, λίγο μετά την επανασύνδεση τους. Πήρα την απόφαση να κάνω τα πάντα για να πάω και να δω την πρώτη μου συναυλία. Ήταν δύσκολο εγχείρημα για έναν 15χρονο από την Καρδίτσα, αλλά τα κατάφερα και δεν θα μπορούσα να κάνω καλύτερη αρχή. Η εμπειρία είναι ακόμη χαραγμένη στο κεφάλι μου και παρακάτω θα προσπαθήσω να περιγράψω αυτό το αίσθημα φιλτραρισμένο μέσα από 8 χρόνια αναμνήσεων. Μπορεί να μην τα καταφέρω απόλυτα, αλλά σίγουρα η δύναμη και η συναισθηματική ειλικρίνεια της εμπειρίας μου στέκεται ακόμα ακέραιη.

Στις 17 & 18 Δεκέμβρη του 2010 οι GY!BE βρίσκονται στην Αθήνα, είναι γεγονός. Δεν μπορώ να θυμηθώ σε ποια από τις 2 μέρες πήγα, αλλά δεν νομίζω ότι έχει και τόση σημασία. Μπήκα σε ένα ασφυκτικά γεμάτο Gagarin205, η πρώτη εκ των αρκετών επόμενων επισκέψεων μου στο χώρο, μαζί με το θείο μου και 2 φίλους από Καρδίτσα που ακολούθησαν. Όπως και αυτή τη φορά, έτσι και τότε δεν υπήρχε opening act. Πως θα μπορούσε άλλωστε? Ήταν μια εμπειρία μοναδική και άκρως εγωιστική. Η σκηνή δεν μπορούσε να μοιραστεί. Εκεί που προσπαθούσα να βολευτώ στο χώρο και να επεξεργαστώ την πολυκοσμία, ένα ambience ξεκίνησε δειλά να ακούγεται στο χώρο και όλοι έστρεψαν τα βλέμματα τους προς τη σκηνή. Ήμασταν όλοι γελασμένοι. Ήταν η στιγμή που το βασανιστικό τους teasing είχε ξεκινήσει, καθώς το ambience όλο και δυνάμωνε και κανείς δεν εμφανιζόταν στη σκηνή. Πρέπει να κράτησε κοντά στα 40 λεπτά πριν αποκορυφωθεί, όπου οι περισσότεροι στο χώρο άρχισαν να δυσανασχετούν και μερικοί να διαμαρτύρονται κιόλας. Σαν να είχαν μελετήσει το οριακό σημείο, τότε βγήκαν στη στιγμή. Χωρίς καν να ακουμπήσουν τα όργανα τους είχαν φτάσει την προσδοκία και αδημονία στο κόκκινο, τουλάχιστον τη δική μου. Έτσι, η πρώτη νότα ήταν η πιο γλυκιά νότα που είχα ακούσει. Με τη συνοδεία των visual τους από πίσω και το διάσημο “HOPE” μας βάλανε σε ένα κόσμο άνεσης και ευτυχίας, μιας μοναδικής ηρεμίας, την οποία βέβαια χρησιμοποίησαν σαν βάση για να χειριστούν τις εντυπώσεις μας, φέρνοντας μας εκεί και ταρακουνώντας μας διαρκώς με γιγάντια ξεσπάσματα. Μέχρι τότε νόμιζα πως αυτό το τείχος ήχου που αντιλαμβανόμουν σε όλες τις διαβαθμίσεις του, οφειλόταν στη συναυλιακή απειρία μου, αλλά σας διαβεβαιώνω πως μέχρι σήμερα  σχεδόν κανείς δεν έχει καταφέρει να το φτάσει (ίσως οι Neurosis μόνο). Το club ήταν ασφυκτικά sold-out, είχαν ανοίξει όλες οι πόρτες, ο αέρας ήταν λίγος, αλλά δεν είχε καμία σημασία. Κανείς δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από τη σκηνή και ειδικά στο για μένα highlight, σαν να το άκουγα χθες μου φαίνεται, το “Albanian”. Πριν το encore τους, ο Aidan Girt (drummer) πήρε το μικρόφωνο, στην πρώτη τους φωνητική επαφή με το κοινό, και ξεκίνησε να βρίζει όλες τις πολυεθνικές εταιρίες των οποίων τα σύμβολα μπορούσε να διακρίνει μέσα στο venue. Ο εφηβικός επαναστάτης μέσα μου είχε ενθουσιαστεί, αν και καταλαβαίνω προφανώς τώρα τη ρηχότητα της κίνησης.

Η πρώτη μου συναυλιακή εμπειρία ήταν σίγουρα μια από τις δυνατότερες που έχω ζήσει μέχρι τώρα. Ανυπομονώ να τους δω και τώρα, 8 χρόνια  μετά, να τις συγκρίνω και να δω αν παρά τη διαφορετική κρίση που αναπόφευκτα θα εφαρμόσω αυτή τη φορά, η εμπειρία θα είναι εξίσου μοναδική. Αν και είμαι σίγουρος ότι θα είναι, απλά με διαφορετικό τρόπο. Αυτό ίσως είναι και το σημαντικότερο χαρακτηριστικό των GY!BE. Η φυσική ικανότητα τους να είναι μοναδικοί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, εξίσου έντονα, χωρίς ο χρόνος να αμβλύνει τη δύναμη τους. Ραντεβού στις 29 Απριλίου για να είμαστε μάρτυρες σε μια ακόμη μοναδική εμπειρία.