Αυτή η στήλη που λειτουργεί αυτόφωτα και ξέχωρα από το υπόλοιπο περιοδικό, βασίζεται σε διάφορες μικρές αυτοτελείς και ασύνδετες μεταξύ τους ιστορίες. Ίσως κάποιος θα μπορούσε να την παραλληλίσει με ένα βιβλίο, του οποίου κάθε ιστορία αποτελεί και ένα κεφάλαιο του. Τέλος πάντων το όλο εγχείρημα στηρίζεται σε αυτές τις ιστορίες στις οποίες δεν υπάρχουν ήρωες ή αντί-ήρωες, κρυφά (ή φανερά) μηνύματα ή ηθικά συμπεράσματα. Η κάθε ιστορία θυμίζει τις κουβέντες της παρέας και τις αναμνήσεις ή περιστατικά που μας προξένησαν το ενδιαφέρον που διηγούμαστε ανάμεσα σε δικούς μας ανθρώπους ή φίλους σε ένα μπαρ, στο τρένο, στο τηλέφωνο ή σε οποία ευκαιρία μας δοθεί ακόμα και με αγνώστους, και χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο. Η ιστορία για την ιστορία δηλαδή και τίποτα παραπάνω. Ούτε εμπειρίες μου διηγούμαι, ούτε κηρύττω μεγάλα νοήματα. Μυθοπλασία ατόφια με τόση δόση αλήθειας μέσα της, όση είναι ικανή σε κάνει φίλε αναγνώστη να την πιστέψεις. Τόση δηλαδή όση αυτή που έχαψες σαν έφηβος από τον “μεγάλο” σου έρωτα ή σαν ψηφοφόρος που σε έκανε να τρέξεις για να υπηρετήσεις την “μεγάλη” ιδέα και τον “μεγάλο” ηγέτη που θα άλλαζε τα πάντα, αλλά τελικά άλλαξε μόνο τα κωλομέρια που κάθονταν στην καρέκλα της εξουσίας. Αλλά αυτή τη φορά, για μια και τελευταία, θέλω να γράψω μια αληθινή ιστορία που μου έκανε εντύπωση. Βλέπεις μέσα σε τόσο ψέμα, μια αληθινή ιστορία πιστεύω θα σου τραβήξει την προσοχή. Και αναφέρομαι στο ψέμα που κυριαρχεί εκεί έξω. Στο βασίλειο της ψεύτικης πληροφορίας και των fake news, τον σύγχρονο κόσμο και στην επιτηδευμένη διάδοση ψευδών γεγονότων και την απόκρυψη σημαντικών νέων που επικρατεί. 

Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων αντιμετωπίζεται σαν μια παρωχημένη και απελπισμένη αντίδραση λούμπεν και παρασιτικών μελών μιας εξαθλιωμένης κοινωνικής ομάδας. Φυσικά με την αντιδημοκρατική ταμπέλα κρεμασμένη στον λαιμό και τον χαρακτηρισμό φασίστες από κοντά να συμπληρώνει την σκιαγράφηση με μελανά χρώματα αυτού του πρωτοφανούς κινηματικού γεγονότος.  Πρωτοφανούς σε διάρκεια και παλμό. Να θυμίσω πως ο θρυλικός Μάης του μακρινού ‘68 διήρκησε μόλις ένα μήνα. Και τις τεράστιες κινητοποιήσεις ακολούθησε ο κατακερματισμός των απεργών και η ήττα των επαναστατημένων. Η δε χροιά είχε έντονο το κόκκινο χρώμα της Αριστεράς και του Κομμουνισμού. Τα κίτρινα γιλέκα είναι έξω στους δρόμους εδώ και 18 εβδομάδες. Έχει σαν κίνημα μια πιο αντιπροσωπευτική σε όλο το φάσμα της κοινωνίας σύνθεση και τα θύματα του είναι πολύ περισσότερα από αυτά του Μάη του ’68. Η πριν πενήντα χρόνια πολιτική και κοινωνική αναταραχή έχει βίαια μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας πλέον, με όλες τις τιμές που αποδίδονται σε νεκρούς και ακίνδυνους. Ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που στους πρωτοπόρους της φορτώθηκαν όλα τα δεινά του Κόσμου που ακολούθησαν. Οι ίδιοι που αποδίδουν τις τιμές πλέον στον Μάη (γεμάτοι ειρωνεία) είναι αυτοί που τον θάβουν για να σκεπάσουν τις πομπές και τις ευθύνες τους. Τα κίτρινα γιλέκα όμως αντιμετωπίζονται εχθρικά από όλους έξω από αυτά. Ο “Γαλλικός Μάης” παρά το ότι υπήρξε μια εξέγερση εναντίον μίας υφιστάμενης τάξης πραγμάτων, δεν ήταν μια επανάσταση με πολιτικό στόχο την εγκαθίδρυση ενός άλλου καθεστώτος. Το ίδιο ισχύει και με τα κίτρινα γιλέκα. Εδώ όμως η Αριστερά αδυνατεί να αντιληφθεί πως δεν μπορεί να αγκαλιάσει τους εξεγερμένους ή ακόμα και να τους εμπνεύσει, ενώ δυσκολεύετε να συμμετάσχει κάπου που δεν ηγείται. Η δε Δεξιά σιχαίνεται εκ φύσης τα κινήματα και δεν μπορεί να καπηλευτεί κάτι με τόσο δημοκρατική λειτουργία. Και χωρίς τους εφιάλτες της, να λειτουργούν υπονομευτικά μέσα στους κύκλους των γιλέκων, (ακόμα) δεν μπορεί να σπείρει μέσα σε αφιλόξενα χωράφια τον σπόρο της διαίρεσης, όπως έκανε με τον συνδικαλιστικό κλάδο.

Οι περισσότεροι από σας ακούσατε τη ιστορία του 37χρονου Κριστόφ Ντετινγκέ ενός πρώην μποξέρ που αναζητούσε και τελικά παραδόθηκε στη γαλλική αστυνομία με αφορμή το βίντεο που αναρτήθηκε στα social media και τον απεικονίζει να ρίχνει μπουνιές σε άνδρες των δυνάμεων ασφαλείας. Η ιστορία του έγινε πιο γνωστή, όχι σαφώς για να ευαισθητοποιηθεί το κοινό, ούτε για να ενημερωθεί η μάζα. Η συμπάθεια του πυγμάχου για την Λεπέν χρωμάτιζε τα κίτρινα γιλέκα με το σκατί του φασισμού και τα μέσα μαζικής εξημέρωσης ξέρουν καλά να το προσφέρουν αυτό το προϊόν απόληξης στον κόσμο προς βρώση. Ενίοτε και αμάσητο. Υπήρχε και ένας ακόμη πυγμάχος όμως, που δεν τα μάζεψε μετά την σύλληψη του, όπως ο Ντενιγκέ, που δήλωσε υπό το φόβο της επιβολής της ποινής του, που προέβλεπε μέχρι πέντε χρόνια φυλάκιση και έως 75000 ευρώ πρόστιμο πως:

“Με χτυπούσαν συνέχεια και έκαναν χρήση χημικών. Εξοργίστηκα και με κυρίευσε ο θυμός. Ήταν μια πολύ κακή αντίδραση, ναι έκανα λάθος».

Μια ομολογία που βιντεοσκοπήθηκε και προβλήθηκε επανειλημμένα στην γαλλική τηλεόραση και το διαδίκτυο. Υπήρχε όμως και ένας άλλος (φίλος μου) πυγμάχος και αυτός,  συνομήλικος μου (και λίγο μεγαλύτερος του Ντενιγκέ) από αυτούς τους φτωχοδιαβόλους που κάνουν μικροδουλειές για να τα φέρνουν βόλτα  και ενίοτε στήνουν και ένα παράνομο αγώνα σε σκοτεινά και υπόγεια ρινγκ που του αποφέρουν ένα κομπόδεμα εικοσάευρα για βδομαδιάτικο. Που είναι πιο επίπονο μεν αλλά πιο επικερδές από τον μισθό στο σούπερ μάρκετ . Όταν τον συνέλαβαν έφαγε ξύλο αρκετό να βλαστημήσει την ώρα και την στιγμή που πήγε στο νοσοκομείο, αλλά τι να έκανε; Το αριστερό του χέρι, το καλό είχε ακρωτηριαστεί από τον καρπό,  ενώ στο δεξί, το ζαβό, είχε χάσει ένα δάκτυλο. Το μεσαίο, το καλό. Βλέπετε στις διαδηλώσεις και τις εξεγέρσεις οι αστικές δημοκρατίες βγάζουν τον πραγματικό τους εαυτό. Και οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια γίνονται κόκκινα από το αίμα του κοσμάκη, όχι σαν πορφύρα ποτάμια που θα πνίξουν τους κυβερνώντες και άλλες τέτοιες ποιητικές μαλακίες. Καθώς ο Φιλίπ είναι ένα από τα πάνω από 3400 άτομα που τραυματίστηκαν και ένας από τους 300 ακρωτηριασμένος από τα νέα όπλα της αστυνομίας θεωρεί το κορμάκι του τυχερό που δεν είναι από αυτά που καταμετρήθηκαν στην ντουζίνα που έθαψαν τα κίτρινα γιλέκα. Η΄ σε αυτά που βρίσκονται σε κώμα.  Αλλά 8400 άτομα έχουν συλληφθεί όποτε ο Phillip είναι σε όλες τις καλές λίστες που αύριο μεθαύριο κάποιοι θα εξαργυρώσουν το γεγονός πως βρίσκεται το όνομά τους μέσα σε αυτές και θα το καπηλευτούν με χρήματα ή θέσεις, σαν (έστω πρώην) αγωνιστές του λαού.

Στο νοσοκομείο όσο καλά του φέρθηκαν οι γιατροί και νοσοκομείο άλλο τόσο καλά του φέρθηκαν οι μπάτσοι και πίστεψε με αυτοί οι τύποι ξέρουν να φερθούν πολύ καλά όταν θέλουν κάτι από εσένα. Και από τον Φιλίπ ήθελαν μια δήλωση μετανοίας και να πει μπροστά τις κάμερες πως ακροδεξιά στοιχεία έχουν αμαυρώσει το κίνημα που έχει γεμίσει αντισημίτες και ρατσιστές, πως ήταν όλα ένα ψέμα και θέλουν απλά το κακό της κοινωνίας, σαν άλλοι Οργουελικοί “εχθροί του λαού”. Οι σύμβουλοι του Προέδρου άλλωστε έχουν εξαπολύσει επίθεση να “λερώσουν” το κίνημα αλλά και να δημιουργήσουν κάποιο αντίβαρο σε αυτό. Φτάνοντας σε απίστευτα αστείες κινήσεις σε συνεργασία με την αστική τάξη και την γαλλική ελίτ να βγάλει στο δρόμο ένα σουρεάλ σκυλολόι αντίστοιχο του ελληνικού “Μένουνε Ευρώπη”, με κόκκινα φουλάρια (και το ονόμασαν έτσι μάλιστα) σαν αντίδραση στα κίτρινα γιλέκα. Τα φωτεινά μυαλά αυτά ζητούσαν από τον φιλαράκο μου να γίνει χαφιές της πιο λαμπρής του στιγμής και προδότης του ψηφίσματος/έκκλησης της πρώτης «Συνέλευσης των Συνελεύσεων» των «κίτρινων γιλέκων» στο Κομερσί στο οποίο περήφανα συμμετείχε. Ένα ψήφισμα που ξεδιαλύνει το ποιον και το ποιείν των διαδηλωτών. Ο Φιλίπ συμφώνησε να κάνει αυτό που του ζήτησαν με αντάλλαγμα να συναντηθεί με τον Πρόεδρο. Μπλόφαρε όπως τόσες φορές που βρέθηκε στο ρινγκ και έβρισκε κάποιον υπερφίαλο αντίπαλο που βιαζόταν να τελειώσει τον αγώνα σε λίγους γύρους. Τότε κούτσαινε και έδειχνε επιτηδευμένα μπόσικος μέχρι να ξεκλειδώσει τον αντίπαλό του και να επιτεθεί. Δεν ήταν μόνο η νίκη, ήταν και τα στοιχήματα βλέπετε στην μέση. Ο πρόεδρος σοβαρός, ωστόσο δεν έκρυβε την ικανοποίηση του που θα έβλεπε μετανοημένο και προσκυνημένο έναν από τους παρακατιανούς που δεν ξέρουν τι θα πει off shore ή τι θα πει υπεράκτια εταιρία. Η συνάντηση ούτως η άλλως θα διαρκούσε το πολύ τρία λεπτά, αρκετά να βγάλουν οι φωτογράφοι τα πλάνα που ήθελαν και οι δημοσιογράφοι το βίντεο που θα ανέβαζαν τις μετοχές του Μακρόν. Μόλις μαζεύτηκε το τσούρμο ο Μακρόν είχε την ευκαιρία να ποζάρει και να μιλήσει με στόμφο και απέχθεια για τους αγροίκους που εξεγείρονται ενάντια στο ένδοξο Γαλλικό  Έθνος. Ο Φιλίπ ήρεμος απευθύνθηκε στον Πρόεδρο με το που αυτός το βούλωσε:

“Θα ήθελα κοιτάξετε καλά το παράλυτο χέρι μου, αλλά πιο πολύ κοιτάξτε το άλλο που του λείπει μόλις ένα δάκτυλο. Στην πολιτική συναίνεση και την δήλωση μετανοίας που μου ζητάτε σας λέω πως το δάκτυλο αυτό που μου λείπει θα είναι πάντα μέσα στην μύτη σας, να σας ενοχλεί και να σας θυμίζει την αντιλαϊκή πολιτική σας. Να προσθέσω πως το δάκτυλο αυτό μπορεί και να ήταν πρώτα στον κώλο της μάνας σας ή… γυναίκας σας, ειλικρινά δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι σας είναι ακριβώς αυτή η γυναίκα δίπλα σας”

Προφανώς γίνεται αντιληπτό πως δεν παίχτηκε πουθενά το σκηνικό και αποκρύφτηκε και πως ο Φιλίπ έσπασε ξανά τα πλευρά του και έκατσε για άλλη μια εβδομάδα στο νοσοκομείο όπως τον Φλεβάρη που είχε τραυματιστεί από την αστυνομία. Τώρα οι μπράβοι του προέδρου ήταν το ίδιο βίαιοι με τους μπάτσους που του παρέλυσαν το χέρι και τον σακάτεψαν, όμως ο φίλος μου δεν πονούσε τόσο όσο την πρώτη φορά. Οκ, θα μπορούσε να πονούσε λίγο λιγότερο αλλά δεν μπορούσε να μην ξεκαρδίζεται κάθε φορά που σκεφτόταν την φάτσα του προέδρου την ώρα που τον ξεβάφτιζε, όποτε ούτε να σταματήσει τα γέλια του που τράνταζαν τα σπασμένα του πλευρά. Το μόνο που τον στεναχωρούσε είναι πως το τραγούδι των κίτρινων γιλέκων είναι η Μασσαλιώτιδα και όχι η Διεθνής…