Μπορούμε με ασφάλεια πλέον να πούμε ότι το δέκατο επετειακό Up The Hammers Festival πέρασε στην ιστορία ως το πιο ολοκληρωμένο επικομεταλλικό εγχείρημα επί Ελληνικού εδάφους, τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά. Εμφανίσεις που θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στη μνήμη, με ένα τιτάνιο billing ‘’ονείρωξη’’ για τους οπαδούς του είδους. Η συγκίνηση χτύπησε κόκκινο σε σημεία και το ασφυκτικά γεμάτο κύτταρο δεν πτόησε τον κόσμο από το να ευχαριστηθεί στο έπακρο την γιορτή αυτή του heavy metal.

Το warm up της πέμπτης ήταν το κατάλληλο ορεκτικό για το τι θα επακολουθούσε. Μια από τις πιο ελπιδοφόρες μπάντες αυτή τη στιγμή στο underground οι Terminus έδωσαν ένα αγχωμένο show, λογικό κατά τη γνώμη μου αφού δεν έχουν ακόμα ‘ψηθεί’ καλά στο σανίδι. Οι μέτριοι Toledo Steel αν και φιλότιμοι πέρασαν απαρατήρητοι. Οι High Spirits μια από τα ίδια, θα προτιμούσα να δω τον Chris Black με τους Dawnbringer. Οι Dark Νightmare έδωσαν ρέστα (ως συνήθως) παρόλο που η φωνή του Γιάννη έκλεισε προς το τέλος του σετ τους. Οι οπαδοί τον συμπλήρωναν τραγουδώντας κάθε στοίχο. Μεγάλες στιγμές. Οι Battleroar μας γύρισαν στο παρελθόν παίζοντας κομμάτια από το demo με την πρώτη σύνθεση. Βγάλαμε γούστα στα Swordbrothers, Victorious Path και δε συμμαζεύεται. Έπος. Για το τέλος είχαμε την πιο απογοητευτική στιγμή του fest κατ’ εμέ, με τους Sacred Steel να δίνουν ένα show μέσα στη μετριότητα και το χαβαλέ. Σαν να μην ήθελαν να είναι εκεί μου φάνηκε. Αυτή βέβαια είναι η γνώμη μου, απλά εγώ περίμενα να βγούνε και να τα γαμήσουνε όλα και όχι να το πάρουν στη πλάκα και να πουλάνε τρέλα.

Η δεύτερη μέρα σημαδεύτηκε από τις κορυφαίες εμφανίσεις των Battleroar, Atlantean Kodex, Doomsword και Titan Force. Ειδικά στις πρώτες τρεις μπάντες μιλάμε για υπερβολική δόση epic metal. Σείστηκε συθέμελα το κύτταρο. Μοναδική παραφωνία η εμφάνιση των θρυλικών Omen. Τους έχω δει πέντε φορές και τους βλέπω άλλες εκατόν πέντε. Αυτό το πράγμα όμως την Παρασκευή ήταν απλά μια ξεθωριασμένη σκιά της μεγάλης αυτής μπάντας. Ούτε καν η πανοπλία του (παν μέτριου Goocher) δεν έσωσε την κατάσταση. Όσον αφορά την εκτέλεση (κυριολεκτικά) του Teeth Of The Hydra ουδέν σχόλιο. Μαζί με τους Sacred Steel οι πιο άκυρες εμφανίσεις του τριημέρου.

Ας περάσουμε τώρα στο ψητό. Σάββατο 07/03/15.

Battle Ram

Στην ώρα τους οι Ιταλοί ανεβαίνουν στη σκηνή και για μισή ώρα παρουσιάζουν το πολεμικό metal τους με τραγούδια παρμένα κυρίως από το “Long Live The Ram” δίσκο τους. Χαλαροί επί σκηνής, φάνηκαν να το απολαμβάνουν δεόντως. Κορυφαία απόδοση από τον τραγουδιστή τους και πολύ ωραία διασκευή στο “Red Sharks” των Crimson Glory.

Wrathblade

Εδώ βαράμε προσοχή. Οι Αθηναίοι πήραν κεφάλια χωρίς καν να προσπαθήσουν. Έχοντας αρκετό κόσμο στο πλευρό τους παίξανε κομμάτια απ’ όλη την πορεία τους. “Defend The Metal Faith” από το 7’’ War of the titans, “Met In Hades” από το Reins Of Doom EP, τα God-Defying Typhoeus, Flee To Freedom, For You, Dolorous Shock από το ντεμπούτο τους, “Into The Netherworld’s Realm” του 2012 και το Vaunted Pride το οποίο θα περιλαμβάνεται στην επόμενη κυκλοφορία τους. Εκτελεστικά άψογοι (εντάξει μικρολαθάκια υπήρξαν αλλά metal πήγαμε να δούμε, όχι όπερα), έπαιξαν με πάθος και ψυχή και γενικά χωρίς φανφάρες και περιττά λόγια διέλυσαν τα πάντα στο πέρασμά τους. Περιμένουμε εναγωνίως το νέο δίσκο μέσα στο 2015.

Valor

Επόμενοι στη σκηνή οι Valor. Έχοντας μόλις κυκλοφορήσει το εκπληκτικό 7″ “The Crown And The King’’, το οποίο τιμήσαν παίζοντας και τα 2 κομμάτια του, παρέδωσαν μαθήματα σοβαρού heavy power. Όντας όπως πάντα αψεγάδιαστοι και απολαυστικοί μετέφεραν το πάθος, την όρεξη και το κέφι τους στο κοινό το οποίο συμμετείχε ενεργά. Με ισορροπημένη επιλογή κομματιών από όλες τις κυκλοφορίες τους δεν άφησαν κανέναν παραπονεμένο. Απότιςκαλύτερες live μπάντες. Ταέχουμεξαναπεί.

Setlist: The Journey Begins, The Answer’s Yonder, Choices, Witch’s Tear, V.A.L.I.S., Follow Me, Into The Night, Crown Of Evermore, The King, On The Final Day.

Battleroar MKII

Τρίτη εγχώρια μπάντα στη σειρά. Το καμάρι του Ελληνικού epic metal εμφανίστηκε για 3η συνεχόμενη μέρα, αυτή τη φορά με τη σύνθεση των 3ων πρώτων δίσκων τους. Η σύνθεση δηλαδή με την οποία αγαπήθηκαν περισσότερο από την πλειοψηφία των οπαδών τους. Πράγμα το οποίο φάνηκε αφού επικράτησε το αδιαχώρητο κατά τη διάρκεια του set τους. Τραγούδια ύμνοι όπως τα The Wrathforge, Dragonhelm, Sword Of Crom, Death Before Disgrace, Metal From Hellas (αφιερωμένο στο μεγάλο θεό Ανδρέα Γρηγοράτο),  Hyrkanian Blades και Battleroar (μαζί με Βαγγέλη Κρούσκα) παρέσυραν το κοινό σε εκδηλώσεις λατρείας. Άφθονη συγκίνηση πάνω και κάτω από τη σκηνή. Το κατάλληλο κλείσιμο της 3ήμερης αναδρομής της ιστορίας της μπάντας. Epic metal to the end.

Crush

Τιναπεικανείςγιατο Kingdom Of The Kings. Το ορόσημο του Ελληνικού epic metal. Δίσκος που αγαπήθηκε όσο λίγοι. Ήταν η αγάπη των οπαδών για το υλικό αυτό που κράτησε την μπάντα τόσα χρόνια μαζί. Αυτό ακριβώς είναι και η ουσία της μουσικής αυτής. Οι γερόλυκοι της Ελληνικής σκηνής παίξανε λιγότερο από το κανονικό όπως είχαν ανακοινώσει και στη σελίδα τους στο facebook. Η εμφάνιση τους όμως έστω και μικρή σε διάρκεια αντήχησε μέχρι τη Valhalla, όπως συμβαίνει πάντα στα live τους. Με αγέρωχο στήσιμο επί σκηνής, η μπάντα ανάβλυζε αρχοντιά. Ξεκίνημα λοιπόν με το “20 Years Ago” από τον επερχόμενο δίσκο τους Εdition Of Darkness’. Ανατριχίλα. Μαζί με το πολύ καλό On The Cross ήταν τα 2 κομμάτια που παρουσιάστηκαν από το επερχόμενο άλμπουμ. Ταυπόλοιπα; Kingdom Of The Kings, Run To The Highway, Unborn, Morpheus World. Τηςπουτάναςδηλαδή. Γροθιές υψωμένες στον αέρα και βράχνιασμα στη φωνή ουρλιάζοντας τους στίχους. Εξαιρετική ερμηνεία από τον Παναγιώτη Κωνσταντινίδη (που να μην είχε και πρόβλημα ο άνθρωπος δηλαδή, θα παραμιλούσαμε) και ψυχωμένη απόδοση από την υπόλοιπη μπάντα.

Tribute To Bathory

Εδώ όλα τα μάτια στο κύτταρο ήταν συγκεντρωμένα να μην χάσουν ούτε λεπτό. Όλοι παρακολουθούσαμε με δέος τη μπάντα που έκανε έστω και κατ αυτό τον τρόπο πραγματικότητα τα όνειρά μας να ακούσουμε live κομμάτια των Bathory. Ο ύστατος φόρος τιμής για τον μεγάλο Quorthon. Εξαιρετική η επιλογή του Alan Averill στα φωνητικά, αφού μιλάμε για τον πιο παθιασμένο/ψυχωμένο performer των ημερών μας. Ακούσαμετα “Shores In Flames”, Through Blood By Thunder, Home Of Once Brave, A Fine Day To Die. Ο Alan πωρωμένος μέχρι το κόκαλο παρότρυνε συνεχώς το κοινό να κάνει το κλασικό devil’ s horn. Προσπάθησαν και εν μέρει έπιασαν το σωστό συναίσθημα και μας το μετέφεραν κι ’εμάς. Για το τέλος έχουμε τους Σάκη και Γιώργο από Rotting Christ να συμμετέχουν στο Enter The Eternal Fire. Μια εξαιρετική και πάνω απ’ όλα τίμια προσπάθεια.

Slauter Xstroyes

Το 2010 είχα γίνει μάρτυρας μιας από τις καλύτερες εμφανίσεις επί Ελληνικού εδάφους. Αυτή των Slauter Xstroyes στο Up The Hammers εκείνης της χρονιάς. Περίμενα λοιπόν με ανυπομονησία να δω τους θρύλους του Αμερικάνικου Heavy metal για δεύτερη φορά. Δεν ξέρω αν το ύφος της μπάντας φαίνεται επιτηδευμένο σε κάποιους ή κουραστικό. Εγώ ξέρω ότι στα αυτιά μου το Winterkill βρίσκεται ανάμεσα στους 10 καλύτερους US metal δίσκους και το παίξανε ΟΛΟΚΛΗΡΟ το γαμίδι. Μια ώραμακελειό και χάος στην οποία κέρδισαν και τους πιο δύσπιστους. Εκτόςαπόολόκληροτο Winterkill ακούσαμεκαιτα Free The Beast, Dignified Disaster, Metal’s No Sin και Saint’s Revenge. Χωρίς να χάσουν νότα για νότα και με έναν Steven Reimer να γεμίζει επάξια την θέση του John Stewart, οι κύριοι Paul Kratky, Brent Sullivan και Rik Kroll μας έδωσαν τα μυαλά στα χέρια και μας άφησαν για αποτελείωμα στους Manilla Road.

Manilla Road

Μέρος 1ο

Η ώρα 10 και το θρυλικό συγκρότημα από τη Wichita του Kansas ανεβαίνει στη σκηνή με το τωρινό line up αποτελούμενο από τους Mark Shelton στην κιθάρα και φωνητικά, Bryan “Hellroadie” Patrick στα φωνητικά, Josh Castillo στο μπάσο και Andreas Neuderth στα τύμπανα. Πριν καλά καλά σταματήσουν τα χειροκροτήματα υποδοχής μας πετάνε στα μούτρα το “Flaming Metal Systems” και φυσικά εγένετο χάος. Στο club δεν πέφτει καρφίτσα, παρόλα αυτά επικρατεί το αδιαχώρητο. Ο ενθουσιασμός χτύπησε κόκκινο. Έπειτα μας παρουσίασαν σχεδόν όλο το τελευταίο τους άλμπουμ, γεγονός το οποίο με βρήκε απόλυτα σύμφωνο. Έχουν νέο δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε και τον προωθούν. Μια χαρά τα καινούργια κομμάτια, δεν νομίζω κανένας να μπει στον κόπο να τα συγκρίνει με τα κλασικά, θα ήταν τουλάχιστον ανόητο κάτι τέτοιο. Επίσης η μπάντα ΔΕΝ είναι ακόμη μια ‘tribute στον εαυτό μου’ φάση. Συνεχίζει να δημιουργεί και καλά κάνει. Το κοινό βέβαια ‘έπεσε’ κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, αναμενόμενο αφού τα κομμάτια στους περισσότερους ήταν άγνωστα. Ανάμεσα στα καινούργια κομμάτια τα “Cage Of Mirrors” (κλάψαν μανούλες) και “Far Side Of The Sun” ξύπνησαν τον κόσμο και δημιούργησαν πανικό. Το πρώτο μέρος θα τελειώσει με τέσσερα τραγούδια από το έπος Crystal Logic. Τα ΄The Ram’ ‘The Riddle Master’, ‘Necropolis’ και το ομώνυμο ηχούν μέσα σε ένα κύτταρο το οποίο έχει γίνει πλέον πεδίο μάχης.

Τέλος πρώτου μέρους λοιπόν και οι τεχνικοί αρχίζουν να στήνουν τα τύμπανα του θηρίου Randy ‘Thrasher’ Foxe. Ακολουθεί μια μικρή τελετή απονομής “Shield Of Honor” στους Mark Shelton, Randy Foxe, Kenny Powell και Harry Conklin για την προσφορά τους στο Heavy metal καθώς και στον mr Eat metal Γρηγόρη Βαρσαμη ο οποίος ξεκίνησε την όλη φάση όσον αφορά το underground στην Ελλάδα (και όχι μόνο) και στον Oliver Weinsheimer του Keep It True festival.

Μέρος 2ο

Οι Manilla πάνω στη σκηνή με τον Thrasher πίσω από το drum kit ανοίγουν τις πύλες στο όνειρο. Open the gates λοιπόν και όλα τα μάτια στραμμένα στον Randy. Ο άνθρωπος παίζει με διπλάσιες σε όγκο μπαγκέτες, τα drums βιάζονται στην κυριολεξία από την δύναμη και την ταχύτητα του κτήνους. Ακολουθούντα Masque Of The Red Death, Death By The Hammer και Hammer Of The Witches. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε αυτό που βιώνουμε. Όπου και να γυρίσεις βλέπεις κόσμο να τραγουδάει, να κάνει headbanging και άλλοι να κοιτούν εμβρόντητοι τη σκηνή. Στα Witches’ Brew, Taken By Storm, Road Of Kings, Divine Victim επικρατείχάος. Το συγκρότημα τα δίνει όλα. Νιώσαμε το δέος, ανατριχιάσαμε και τραγουδήσαμε το The Ninth Wave και στο απόκοσμο “Dementia” με το σχιζοφρενικό intro διά χειρός Randy. Ναι ο άνθρωπος έπαιζε ΚΑΙ πλήκτρα μαζί με τα τύμπανα. Στα Mystification και Haunted Palace παρέδωσα πνεύμα. Ένα από τα καλύτερα live που έχω δει ποτέ. Η απόδοση του Shelton είναι τρομακτική. Ο hellroadie είναι ίδιος ο μάστορας στα νιάτα του. Οι κραυγές, τα γυρίσματα είναι ίδια. Κάπου εκεί τα χέρια του thrasher άρχισαν να μαγκώνουν. Τα War In Heaven, Into The Courts Of Chaos και The Prophecy βρίσκουν τη μπάντα μουδιασμένη, στενοχωρημένη για την κατάσταση του Randy. Όσο και να το ήθελε και ο ίδιος δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει. Η μπάντα ευχαρίστησε τον κόσμο ο οποίος ανταπέδωσε με ηχηρό χειροκρότημα και ιαχές θριάμβου.

Οι άρχοντες του επικού metal χαίρουν πλέον καθολικής αποδοχής από επικάδες και μη. Δεν μιλάμε πλέον για underground εδώ αφού το όνομα τους συναντάτε σε πολλά και διαφόρων ειδών metal festival. Ότι δεν κατάφερε ο κύριος Shelton τη δεκαετία του ’80 το κατάφερε τα τελευταία χρόνια. Επανακυκλοφορίες δίσκων, άπειρο νέο υλικό, συναυλίες. Η μπάντα περνάει την δεύτερη νιότη της και ο Mark δρέπει τους καρπούς που έσπειρε πριν από πολλά χρόνια. Το θέμα όμως στην περίπτωση των Manilla Road είναι ότι τα αξίζουν και με το παραπάνω όλα αυτά, σε αντίθεση με άλλους ανύπαρκτους που πασχίζουν να αποδείξουν κάτι και εν μέρει το πετυχαίνουν κιόλας. Φυσικά και υπάρχουν κακεντρεχείς που θα πούνε τα δικά τους. Το νέο υλικό το οποίο στέκεται άξια και οι καταπληκτικές συναυλίες όπως αυτή που βιώσαμε είναι αποδείξεις πως η μπάντα δικαίως έχει φτάσει εκεί που έφτασε.