Το δέκατο τέταρτο Up The Hammers Festival πέρασε στην ιστορία σαν ένα από τα καλύτερα της ιστορίας του. Σε αυτό συνετέλεσε τα μέγιστα η τεράστια εμφάνιση των headliners  της πρώτης ημέρας Armored Saint. Ένα συγκρότημα που είχε να εμφανιστεί στην χώρα μας 19 χρόνια (και μας είχε πάρει και τότε τα σκαλπ) που με όλο το σεβασμό στο UTH οι Άγιοι αξίζει να παίζουν σε αρένες και φεστιβάλ τύπου Rockwave και Athens Rocks. Δεν ήταν όμως μόνο αυτοί που το απογείωσαν το τριήμερο…

από τους Λέων Παύλου και Κωνσταντίνο Κόνδη

Armored Saint

Armored Saint σοκ, δέος, σφαγή στο γόνατο και ότι κλισέ μπορείτε να σκεφτείτε μόλις που ξεκινά να περιγράφει την «γαμοσύνη» της μπάντας. John Bush ακούραστος, απλά θεός! Συνέκρινα τα video που τραβήχτηκαν από κινητά με τις studio εκτελέσεις και δεν μπορούσα να καταλήξω στο ποια μου άρεσε πιο πολύ. Ήχος heavy metal μπουλντόζα, κάποια κομμάτια ελαφρώς πιο γρήγορα παιγμένα από το studio, Aftermath, Can You Deliver, March Of The Saint, Madhouse, Symbol Of Salvation, Last Train Home, Win Hands Down, After Me The Flood. Μιλάμε για μια μπάντα της οποίας το Live performance είναι ανάλογο αυτού των Priest, Maiden, Accept.

Eternal Champion

Αρχικά μου είχε προκαλέσει αίσθηση η επιλογή των Eternal Champion στη θέση νούμερο 2 της πρώτης μέρας του φεστιβάλ. Όχι πως δεν τους θεωρώ αξιόλογους, κάθε άλλο. Απλά, έχοντας μόνο μία ολοκληρωμένη δουλειά στο ενεργητικό τους και λίγα χρόνια παρουσίας, ήμουν περίεργος να δω πως θα ανταπεξέλθουν σε αυτή την πρόκληση. Από το πρώτο δευτερόλεπτο, δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Με μπροστάρη τον Jason Tarpey, πραγματοποίησαν μια ηγετική εμφάνιση. Ήχος δυναμίτης που απογείωνε τα τραγούδια σε σχέση με τον δίσκο, δίνοντας σου την αίσθηση ότι το συγκρότημα είναι προορισμένο να αποδίδει σε live περιβάλλον. Ο κόσμος ακολούθησε τις προσταγές τους και νομίζω πως κέρδισαν μέχρι και τον πιο απαιτητικό. Για την ιστορία να πούμε πως έπαιξαν και 2 διασκευές σε Manilla Road και Mystic Force. Άφησαν πίσω τους καμένη γη και πραγματικά ανυπομονούμε και για νέο υλικό αλλά και για σύντομη επανεμφάνιση τους στην Eλλάδα.

Iron Angel

Ναι, ήθελα τόσο πολύ να δω τους Iron Angel. Το «Hellish Crossfire” είναι δίσκος ο οποίος με «κόλλησε στον τοίχο» όταν ήμουν εικοσάρης με την αγνή «γιδίλα» του. Heavy/thrash με μπόλικη «σατανίλα» που το λατρέψαμε όλοι εμείς που θέλουμε το iq μας να φτάνει -666. Μέγας  χαβαλές ο Dirk Schroder (το μόνο αυθεντικό μέλος – φωνή), σε καλή κατάσταση δεδομένου του ότι τα χρόνια «πέρασαν». Sinner 666, Legions Of Evil, Metallian, Writing On The Wall. Η μπάντα κατάφερε να «κερδίσει» τον κόσμο με την ωραία αποδoσή της, θα ήθελα ν’ακούσω όμως τα δύο σουξέ τους Hunters In Chains και Sea Of Flames.

Majestic Ryte

Oι Majestic Ryte αποτέλεσαν την υπερcult εμφάνιση της βραδιάς. Με ένα μόλις ep στο ενεργητικό τους, το μακρινό 1988,πραγματοποιούσαν το πρώτο τους show στην Ευρώπη. Ακούστηκαν και τα 5 τραγούδια του EP καθώς και επιπλέον τραγούδια, όλα σε US Power ύφος. Ξεχώρισα τις ωραίες ερμηνείες του τραγουδιστή Nick Tsaknakis ενώ και η υπόλοιπη μπάντα πλαισίωνε επαγγελματικά τον frontman. Mιας και το φεστιβάλ απευθύνεται σε μεγάλο βαθμό σε οπαδούς του underground, φαντάζομαι πως υπήρχαν αρκετοί που χάρηκαν τη συγκεκριμένη εμφάνιση αλλά και το συγκρότημα με τη σειρά του που κατάφερε επιτέλους να δώσει την πρώτη του εκτός έδρας συναυλία. Κέρδισαν τους γνώστες και συστήθηκαν και σε αρκετούς νέους.

Airged Lamh

Oι Airged Lamh ήταν το μοναδικό ελληνικό συγκρότημα στο φετινό Up The Hammers και άδραξαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν το υλικό τους ζωντανά σε πολύ κόσμο που δεν τους είχε ξαναπαρακολουθήσει, συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντα. Καλή σκηνική παρουσία από το συγκρότημα και best of setlist από τις 3 ολοκληρωμένες τους δουλειές. Από τις αντιδράσεις του κόσμου καταλάβαινες ότι πολλοί ήταν εξοικειωμένοι με το υλικό τους και ανυπομονούσαν να τους δουν ζωντανά. Ακούστηκαν και 2 νέα κομμάτια, ενδιαφέροντα και στο ύφος της μπάντας, δηλαδή Epic Metal με Power προεκτάσεις. Στο παλιό υλικό κάλεσαν και παλιά τους μέλη να τους πλαισιώσουν, γεφυρώνοντας έτσι το χάσμα του χθες με το σήμερα και αφήνοντας υπόσχεση για συνέχεια. Έφυγαν, έχοντας κερδίσει το χειροκρότημα του κόσμου.

Air Raid

Νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου οι Air Raid με κάμποσο κόσμο να βρίσκεται ήδη εντός -αλλά και εκτός- του Gagarin προσπάθησαν να ζεστάνουν το κοινό. Η μουσική τους μου είναι συμπαθής και την θεωρώ αρκετά διασκεδαστική, αν και επί σκηνής ήταν ένα κλικ πιο κάτω, από ότι τους ακούω στο στούντιο άλμπουμ τους. Ίσως είχα παραπάνω προσδοκίες από αυτούς. Δεν ξέρω σαν να έλειπε κάτι, μιας και δεν έβλεπα σαν συνολική εικόνα το στοιχείο που θα με συνεπάρει, ενώ ο ήχος ήταν αρκετά κακός και συνετέλεσε και αυτό το στο να μην θεωρώ την εμφάνιση τους αξιοσημείωτη, χωρίς να λέω όμως πως ήταν και κακή. Όσο περνούσε η ώρα βελτιωνόντουσαν και κλείσανε με θετικό πρόσημο.

Αντιθέτως, ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσαν οι Lizzies από τη Μαδρίτη χωρίς να ιδιαίτερες έχουμε προσδοκίες. Πιθανότατα το σχήμα με μία κιθάρα βοήθησε να βγάλουν ένα από τους καλύτερους ήχους του διημέρου και με αυτό το δεδομένο το ’80s hard ‘n’ heavy με garage-o-punk ενέσεις στο οποίο επιδίδονται με ιδιαίτερη επιτυχία γέμισε ευχάριστα τον χώρο – διόλου τυχαία δεν ήταν η πολύ καλή εκτέλεση του απανταχού ύμνου των θρυλικών MC5, “Kick Out the Jams”.

Lizzies

Οι Μαδριλένοι Lizzies αποτελούνται από τρεις γυναίκες σε κιθάρα, μπάσο και φωνή, τις Patricia Strutter, Motorcycle Marina και Elena Zodiac αντίστοιχα και έναν σταθερότατο (αρσενικό) ντράμμερ , τον Dani Vera . έχουν ήδη δυο στούντιο άλμπουμ που αρκετοί από του UTH θα σπεύσουν να τσεκάρουν μετά την πετυχημένη εμφάνιση των Ισπανών την Παρασκευή που μας πέρασε.  Απλοί, λιτοί και διασκεδαστικοί κέρδισαν τις εντυπώσεις με την ενέργεια που μετέδωσαν στο κοινό.